24 lutego 2018 r. Imieniny obchodzą: Maciej, Bogusz, Modest

Pogoda: Siedlce

Numer 8
22-28 lutego 2018r.

menu

NEWS

24 lutego w Radzyniu Podlaskim odbędzie się III Diecezjalny Kongres Różańcowy.

STRONA GŁÓWNA



Archiwum jedynek
Pobierz pełne wydanie

Kościół

 
 

Ku refleksji

29 marca 2017 r.

Pragnę!


fot. FOTOLIA.COM

Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: Pragnę. Stało zaś tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę, nasączono octem i do ust Mu podano (J 19,28-29). To najbardziej osobiste z wyznań, jakie wyszły z ust Jezusa przybitego do krzyża. Ciągle aktualne.

Zbliżamy się do dni upamiętniających najważniejsze wydarzenia historii zbawienia - Triduum Paschalnego. Warto zatem jeszcze raz się na nich zatrzymać, wsłuchać się w słowa Zbawiciela, poczuć się zaproszonym do wejścia w głębię Tajemnicy… Podobnie jak wcześniejsze wołanie: Boże mój, czemuś mnie opuścił, także Jezusowe: Pragnę - odnosi się do proroctwa z Psalmu 22,16, jak też Ps 68,22: Dali mi jako pokarm truciznę, a gdy byłem spragniony, poili mnie octem.

Napój tego rodzaju (dokładnie był to kwas rozcieńczony wodą) znajdował się najprawdopodobniej blisko krzyża - używali go żołnierze do gaszenia pragnienia. Pewną trudność nastręcza wzmianka o hizopie, na którym podano Jezusowi ocet. Zwykle mianem tym określa się niskopienną roślinę rosnącą na murach (1 Krl 5,13), jednakże nie ma ona wystarczająco długiej łodygi. Być może chodzi o pokrewny krzew kolczasty. Niektórzy autorzy, idąc za świadectwem paru rękopisów, umieszczają w tym miejscu zwrot: „na włóczni”. Hizop używany był w starotestamentalnej liturgii do oczyszczającego pokropienia - niektórzy wyprowadzają paralelizm pomiędzy nim a oczyszczającą z grzechów ofiarą Chrystusa. Wielu biblistów jednak kwestionuje zasadność porównania.

Intymne słowo

Prośba: „Pragnę” - to wołanie najbardziej osobiste spośród wszystkich, jakie wyszły z ust Jezusa przybitego do krzyża. Pierwszy i ostatni raz żąda posługi dla siebie! Paradoksalnie: nawet zgięty pod ciężarem krzyża pocieszał płaczące niewiasty. Choć przy interpretacji słowa przede wszystkim trzeba pochylić się nad jego dosłownością (odwodniony, udręczony do granic wytrzymałości organizm, domagał się przynajmniej kropli wody), tradycja Kościoła nadała mu znaczenie daleko głębsze. Według niej było ono świadectwem wierności posłannictwu otrzymanemu od Ojca, tj. pragnieniu, by nikt nie zginął - konsekwentnie realizowanemu w Starym Przymierzu, pomimo niewierności umiłowanego ludu, zdrad, bałwochwalstwa. Na Golgocie dokonała się kulminacja tej miłości. Już nie dało się bardziej dobitnie, z tragiczną dosłownością jej wyrazić. Wspominało o tym wielu mistyków. Bł. Henryk Suzo (ciekawostka: wspominamy go w liturgii Kościoła 23 stycznia - tego samego dnia, co Męczenników Pratulińskich) na początku XIV w. zapisał słowa Chrystusa: „Paląca agonia sprowadziła na mnie gorzkość pragnienia, jeszcze bardziej jednak odczuwam pragnienie zbawienia wszystkich ludzi”. Szczególne świadectwo woli Chrystusa odnajdujemy też w „Dzienniczku” św. s. Faustyny.

Powiedz, że czekam na nich...

„Pragnę dusz - powtarzał wielokrotnie Jezus. - Pragnę, abyś głębiej poznała miłość, jaką pała Moje serce ku ludziom, a zrozumiesz to, kiedy będziesz rozważać Moją mękę. Wzywaj Mojego miłosierdzia dla grzeszników. Pragnę ich zbawić! Pragnę, aby serce twoje było zawsze na wzór Mojego miłosiernego serca. Pragnę, aby kapłani głosili Moje wielkie miłosierdzie względem grzeszników. Palą mnie promienie miłosierdzia, chcę je wylać na ludzi. Nie ma nędzy, która by mogła się mierzyć z Moim miłosierdziem”.

W innym miejscu przypominał: „Powiedz grzesznikom, że zawsze czekam na nich, wsłuchuję się w tętno ich serca, kiedy uderzy dla Mnie. Napisz, że przemawiam do nich przez wyrzuty sumienia, przez niepowodzenie i cierpienia, przez burze i pioruny, przemawiam przez głos Kościoła, a jeśli udaremnią wszystkie łaski moje, poczynam się gniewać na nich, zostawiając ich samym sobie i daję im, czego pragną” (Dz 1728).

Bankruci

Jezus wie, że człowiek sam z siebie niewiele może zdziałać - sam doświadczył bezradności, kiedy przybity do krzyża czuł palące pragnienie. Poprosił o wodę. Było to wołanie z dna ludzkiego udręczenia. Stał się jednym z nas - bankrutem! Bóg prosi człowieka o pomoc! Oto kolejna odsłona paradoksu krzyża.

Chrystus pragnie, aby ludzie zwracali się ku Niemu, by w Nim szukali ratunku. Nikomu go nie odmawia. Nasz problem polega na tym, że wszystko chcemy zawdzięczać sobie. W swojej pysze, byciu tylko dla siebie, gardzimy Bogiem. Dlaczego? Ponieważ czujemy, że prosząc Go o pomoc, tym samym musielibyśmy uznać swoją słabość, niewystarczalność, kruchość. A to mogłoby zachwiać podstawami egzystencji - zburzyć z takim trudem budowany mit o istocie, która z powodzeniem zapełni puste miejsce po zesłanym na bezludną wyspę Bogu. A do tego „nowoczesny” i „wolny” człowiek nie przyzna się. Pycha mu na to nie pozwoli, nawet wtedy, gdy będzie cierpiał. To jeden z absurdów dzisiejszego świata.

Nie jesteś sam

Łatwiej być obdarowującym niż obdarowanym. Wielu z nas cierpi na tę szczególną przypadłość natury ludzkiej. Boimy się przyznać do swojego bankructwa, ponieważ zbyt wiele w życiu musielibyśmy zmienić. A człowiek nie lubi niepewności. Woli wątpliwej jakości „święty” spokój.

Zadaniem chrześcijaństwa od zawsze było głoszenie orędzia Ewangelii cierpiącym braciom i siostrom, którzy jeszcze nie poznali Chrystusa. Jej centralnym przesłaniem była i jest radosna nowina: „Nie bój się zaufać! Jezus za ciebie umarł, abyś był wolny od lęku. Chce ci darować inne życie. Tylko uwierz, przyznaj przed sobą samym, że potrzebujesz pomocy. On cię uzdrowi, uleczy twoje rany, przebaczy winy, pozwoli ci odnaleźć zagubiony sens...”.

Istotna różnica pomiędzy uczniem Chrystusa a kimś, kto nie chce Go znać (albo uparcie Go odrzuca), zawarta jest w pewności tego pierwszego, że „jest Ktoś, kto może go uratować”. Wszyscy są grzeszni - chrześcijanin nie jest jednak pozostawiony z tym sam sobie. Zawsze może powrócić, otrzymać przebaczenie. Piekło to dokładna odwrotność takiego stanu: to stan bycia skazanym tylko na siebie. Brak nadziei na przebaczenie stanowi źródło niewyobrażalnego cierpienia, którego już nie można odwrócić. Dlatego piekło jest tak wielką tragedią.

Wbrew złudzeniom

Mirażem, który nieustannie odżywa, a który od zawsze prowadził ludzi do zguby, jest przekonanie, że sami potrafią zbudować szczęśliwy świat, stworzyć alternatywę dla Boskiego porządku, mają receptę na zbawienie. Jest dokładnie odwrotnie. Św. Paweł pisał: „Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: «Panem jest Jezus»” (1 Kor 12,3), „To Bóg jest w was sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z Jego wolą” (Flp 2,13). Protestujemy (choć nie wszyscy), kiedy próbuje się nas przekonywać, iż krzyż narusza autonomię przestrzeni publicznej. Deklarujemy wierność Bogu przy różnych okazjach. Cieszymy się, że jeszcze kościoły w Polsce są w miarę wypełnione. Rzecz w tym, że niewiele z tego wynika. A potem dziwimy się, że świat wpada w coraz większy wir paranoi...

Po katastrofie terrorystycznej w USA 11 września 2001 r. córka znanego amerykańskiego protestanckiego kaznodziei Billy’ego Grahama w wywiadzie TV na pytanie: „Jak Bóg mógł pozwolić na coś takiego?”, odpowiedziała: „Jestem przekonana, ze Bóg jest do głębi zasmucony z tego powodu, ale od wielu już lat mówimy Mu, żeby wyniósł się z naszych szkół, z naszych urzędów oraz z naszego życia. A ponieważ jest dżentelmenem, jestem przekonana, że w milczeniu wycofał się”. Swoją wypowiedź kończy słowami: „Zaskakujące jest to, że tak prosto wyrzucamy Boga, a potem dziwimy się, dlaczego świat zmierza do piekła. To śmieszne, jak bardzo wierzymy w to, co napisane jest w gazetach, a poddajemy w wątpliwość treści zawarte w Piśmie Świętym. To dziwne, jak bardzo każdy chce iść do nieba, pod warunkiem że nie będziemy musieli wierzyć, myśleć, mówić ani też czynić czegokolwiek, o czym mówi słowo Boże. To dziwne, jak ktoś może powiedzieć: «Wierzę w Boga» i nadal iść za szatanem, który - tak a propos - również «wierzy» w Boga. To dziwne, jak wiadomości sprośne, bezwstydne, pikantne i wulgarne swobodnie przenoszą się w przestrzeni, lecz publiczna dyskusja o Bogu w szkole i miejscach pracy jest tłumiona. To dziwne, jak ktoś może być zapalony dla Chrystusa w niedzielę, a przez resztę tygodnia jest niewidzialnym chrześcijaninem”. Dużo tych pytań. Ale ich zasadność trudno podważyć...

Jezus pragnie nam podarować życie. Czy je przyjmiemy? Od odpowiedzi na to pytanie zależy nie tylko teraźniejszość, ale także wieczność.

Ks. Paweł Siedlanowski

Powrót

Aktualności

Więcej artykułów z tej kategorii »

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

FOTOGALERIA

Spektakl o unitach


Już po raz 16 w Gminnym Centrum Kultury w Drelowie odbyła się premiera spektaklu nawiązującego do prześladowań i męczeństwa unitów, zatytułowanego „Są obok nas”. Jego scenariusz przygotowała Ewa Strok, która też wyreżyserowała spektakl. [fot. P. Stefaniuk]

FOTOGALERIA

Festiwal Kolęd i Szczodrywek nad Bugiem


Na deskach sceny Włodawskiego Domu Kultury zaprezentowało się 19 zespołów w tym dwa z Białorusi i cztery z Ukrainy. Przyjechali śpiewacy m.in. z Wyryk, Woli Uhruskiej, Zabłocia, Kamienia czy Dorohuska. Organizatorami wydarzenia kulturalnego było starostwo powiatowe, WDK, a także Fundacja Wrota Europy. [fot. JS]

PATRONAT "ECHO"


„Pielgrzym pokoju”
Rozpoczął się pierwszy etap Konkursu Papieskiego organizowanego przez Instytut Tertio Millennio. Hasło tegorocznej, 14 już rywalizacji brzmi „Jan Paweł II - Pielgrzym pokoju”.
więcej »
Pamięci niezłomnych
Prelekcją poświęconą niezłomnym zainaugurowane zostaną gminne obchody Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych. W programie uroczystości przewidzianej na 4 marca w Kobylanach jest także koncert i projekcja filmu.
więcej »
 

POLECAMY


Być sobą
Kazania bp. Antoniego Pacyfika Dydycza OFM Cap nieodmiennie od lat przyciągają swoją lekkością, a zarazem szczerą troską, żarliwością, miłością do Kościoła i ojczyzny, wyrażanymi w prosty, bezpośredni sposób.
więcej »
Prawdziwa historia
Film pt. „Moją miłość” - fabularna opowieść o Rachel Joy Scott, pierwszej spośród 13 ofiar strzelaniny w Columbine High School - w kinach od 2 marca!
więcej »
Trudne miejsca w Ewangelii
Książka Gianfranco Ravasiego „Trudne miejsca w Ewangelii. Skandalizujące słowa Jezusa” jest znakomitą podpowiedzią dla ludzi pragnących czytać słowo Boże, rozumieć je i żyć nim na co dzień!
więcej »
Doświadczanie krzyża
Siedem rozważań drogi krzyżowej na siedem tygodni Wielkiego Postu. Krótkie, trafne i zróżnicowane medytacje do wspólnego i indywidualnego rozważania, dla dorosłych i młodzieży.
więcej »
 

SONDA

 

Czas Wielkiego Postu jest okazją do...

nawrócenia, czyli przemiany swojego życia

głębszego zaufania Bogu i szukania Jego woli

powzięcia dobrych postanowień

udziału w nabożeństwach wielkopostnych, jak Gorzkie żale czy Droga Krzyżowa

żarliwszej modlitwy i częstszej lektury Pisma Świętego



LITURGIA SŁOWA


Sobota
Czytania:
Pwt 26, 16-19; Ps 119 (118), 1-2. 4-5. 7-8
Ewangelia:
Mt 5, 43-48

Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

PROMOCJA

 

 
statystyka

NASI PARTNERZY

Copyright 2008 Echo Katolickie

Realizacja KREATOR