19 listopada 2018 r. Imieniny obchodzą: Elżbieta, Seweryn, Paweł

Pogoda: Siedlce

Numer 46
15-21 listopada 2018r.

menu

NEWS

Jak świętowaliśmy 11 listopada? Przegląd relacji w bieżącym wydaniu ECHA!

STRONA GŁÓWNA



Archiwum jedynek
Pobierz pełne wydanie
Dodatek Echo Leśne

Rozmowy

 
 

Rozmowa Echa

25 października 2017 r.

Nie taki święty, jak go malują


fot. WIKIPEDIA.ORG

Rozmowa z Natalią Budzyńską, autorką książki „Brat Albert. Biografia”.

Brat Albert był człowiekiem uduchowionym, ale jego droga na ołtarze nie była prosta. Wiodła przez mnóstwo emocji, cierpień i traum. Przecież gdy miał 17 lat, brał udział w powstaniu styczniowym, podczas którego zabijał Moskali. Wynikało to z przysięgi wojskowej oraz narodowego obowiązku i absolutnie nie miało nic wspólnego z romantyzmem, z jakim często utożsamiamy ów narodowy zryw. Amputacja nogi też była dramatycznym wydarzeniem. Ponadto jako malarz był wobec siebie bardzo wymagający. Właściwie nie podobało mu się nic, co stworzył, przez co wiele prac zniszczył. Nie osiągnął także sukcesu. Dla artysty to bardzo trudne doświadczenia. Do tego wszystkiego dochodzi wielomiesięczny pobyt w szpitalu psychiatrycznym z powodu depresji, gdzie spotkał się z ludźmi wykluczonymi. Warto podkreślić, że choroba psychiczna w tamtych czasach całkowicie eliminowała z życia społecznego, a Brat Albert cierpiał na bardzo ciężką jej postać. Jednym słowem: nasz święty naprawdę wiele w życiu przeszedł. Dzięki temu stał się człowiekiem z krwi i kości. Jednocześnie był bardzo towarzyski.

Myśląc o świętych, często ich idealizujemy. Tymczasem byli to ludzie mający swoje pasje, wady itd. Chyba można powiedzieć, że św. Brat Albert należy do ekstraklasy niepokornych świętych?

Rzeczywiście mamy tendencje do idealizowania. Myślę, że wynika to z hagiograficznych przekazów, w których przedstawiano wyłącznie zalety świętych. To spowodowało, iż ten właściwy obraz jest do dziś przykryty grubym werniksem religijnej pobożności zakładającej, że nie mogą mieć oni słabości, upadków. W przypadku św. Brata Alberta nie wspomina się np., że był nałogowym palaczem. Tymczasem on do końca życia nie rozstawał się z papierosem. Hagiografie donoszą, iż to, że palił na łożu śmierci, wynikało z jego wesołego usposobienia, skłonności do żartów i dowcipów. Prawda jest jednak inna. Nasz święty po prostu nie potrafił rzucić palenia. Owszem, chciał, ale nie był w stanie. W dodatku próby rzucenia nałogu doprowadziły go do załamania, a w rezultacie trafił do szpitala psychiatrycznego. Dlatego potem, gdy jego współbracia żalili się, że nie potrafią wyzbyć się nałogu, Brat Albert mówił im, iż lepiej, by palili, niż mieliby popaść w nerwicę. Pokazuje to, że był człowiekiem bardzo ludzkim, odróżniającym rzeczy naprawdę istotne od tych mniej ważnych. A wracając do tego ostatniego przed śmiercią papierosa, uważam, iż w ten sposób łagodził cierpienie fizyczne. Zresztą, kiedy zobaczyłam u ss. albertynek w Krakowie zdjęcie św. Brata Alberta z papierosem, pomyślałam, że muszę je pokazać. Nikt do tej pory go nie opublikował. Może z obawy, że jeśli ludzie dowiedzą się o nałogu, Brat Albert straci otoczkę świętości?

 

Ale palenie to nie jedyny dowód na niepokorność Brata Alberta.

To prawda. W hagiografiach czytamy też, iż nigdy nie był zauroczony żadną kobietą. Tymczasem w życiu Adama Chmielowskiego ważną rolę odegrała Lucyna Siemieńska, ukochana córka Lucjana Siemieńskiego, z którym przyszłego świętego łączyło przede wszystkim wspólne rozumienie istoty sztuki. Myślę, że gdyby ojciec dziewczyny zgodził się na ten związek, mogłoby to zakończyć się małżeństwem. W jego oczach jednak kaleki artysta, niemający pieniędzy ani perspektyw nie był dobrym kandydatem na męża dla kobiety pochodzącej z arystokratycznego domu. Adam z pewnością był również zafascynowany aktorką Heleną Modrzejewską. Po każdym spektaklu przynosił jej kwiaty, wraz z innym artystami spotykali się w jej domu, mieli też razem wyjechać do Ameryki. To wszystko pokazuje, że jako Brat Albert doskonale rozumiał pewne, nieodłączne ludzkiej egzystencji, afekty i stany. Zresztą, każdy człowiek - nieważne czy jest zakonnikiem, czy nie - przechodzi moment, w którym Pan Bóg chce, by doświadczył różnych uczuć. Bo jak zrozumieć drugiego, kiedy samemu nie przeżyło się pewnych emocji?

 

Zatem świętym może zostać każdy?

Oczywiście. To nie jest droga zarezerwowana wyłącznie dla wybranych. Owszem, Brat Albert był człowiekiem uduchowionym, ale jego droga na ołtarze nie była prosta. Wiodła przez mnóstwo emocji, cierpień i traum. Przecież gdy miał 17 lat, brał udział w powstaniu styczniowym, podczas którego zabijał Moskali. Wynikało to z przysięgi wojskowej oraz narodowego obowiązku i absolutnie nie miało nic wspólnego z romantyzmem, z jakim często utożsamiamy ów narodowy zryw. Amputacja nogi też była dramatycznym wydarzeniem. Ponadto jako malarz był wobec siebie bardzo wymagający. Właściwie nie podobało mu się nic, co stworzył, przez co wiele prac zniszczył. Nie osiągnął także sukcesu. Dla artysty to bardzo trudne doświadczenia. Do tego wszystkiego dochodzi wielomiesięczny pobyt w szpitalu psychiatrycznym z powodu depresji, gdzie spotkał się z ludźmi wykluczonymi. Warto podkreślić, że choroba psychiczna w tamtych czasach całkowicie eliminowała z życia społecznego, a Brat Albert cierpiał na bardzo ciężką jej postać.

Jednym słowem: nasz święty naprawdę wiele w życiu przeszedł. Dzięki temu stał się człowiekiem z krwi i kości. Jednocześnie był bardzo towarzyski. Myślę, że musiał mieć silną osobowość, skoro jego zdanie na temat sztuki było dla malarzy, których dzisiaj uważamy za najlepszych polskich artystów, wiążące. Liczono się z jego zdaniem do tego stopnia, że nawet Stanisław Witkiewicz pytał Adama Chmielowskiego, co sądzi o pracach jego syna, późniejszego Witkacego. Ta opinia była dla niego bardzo ważna, o czym świadczą listy Witkiewicza do matki, w których podkreślał, iż nawet Brat Albert stwierdził, iż młody malarz ma talent. Poza tym wszystkie opowieści z czasów pobytu w Monachium dowodzą, że przyszły święty cieszył się sympatią kolegów. Podobnie wynika z pamiętników powstańców, którzy podkreślali, iż Chmielowski był lubiany, towarzyski, pomocny, wesoły.

 

Czy możemy wskazać moment, kiedy poczuł powołanie do życia zakonnego?

Szczerze mówiąc, trudno jednoznacznie stwierdzić, czy Adam miał w ogóle powołanie do życia zakonnego. Raczej skupiał się na pomocy odrzuconym. Nie można jednak powiedzieć, że nagle przeżył nawrócenie. Owszem, jakąś pobożność miał, ale niezbyt dużą, bo - jak sam opowiadał - kiedy spadł z konia i został poważnie ranny, to jakoś specjalnie nie był wówczas skory do modlitwy. A kiedy po amputacji nogi zasugerowano mu, że dobrze by było wezwać księdza, wyobrażał sobie, iż odwiedzi go kapucyn z długą brodą, bo to idealnie pasowałoby do romantycznego obrazu. Gdy zjawił się gruby kapłan okutany szalikiem, Chmielowski nawet na niego nie spojrzał, nie wspominając o przystąpieniu do spowiedzi. Jednak z pewnością nie był ukierunkowany na Boga w momencie studiów w Monachium. Natomiast bardzo intensywnie o Nim myślał tuż przed tym, zanim trafił do szpitala psychiatrycznego. Świadczy o tym nowicjat u jezuitów, który odbył przed załamaniem. Jednak trudno mi jednoznacznie wskazać moment, w którym A. Chmielowski poczuł powołanie. Może wpłynął na to zawód miłosny? Nie wiem. Zresztą powołanie to przecież tajemnica. A to, że w końcu założył habit - jak wynika ze świadectw, na które trafiłam - to poniekąd efekt namowy ówczesnego biskupa Krakowa. Widział on bowiem, iż posługa Brata Alberta wśród ubogich jest krytykowana przez ówczesny kler, który był nieprzyzwyczajony do tego, by świecki głosił katechezy, mówił o Bogu, ewangelizował. Ponadto Chmielowski, mieszkając wśród morderców, żebraków, pijaków, budził zgorszenie ówczesnych duchownych.

 

Jaki testament zostawił nam, współczesnym, Brat Albert?

Przede wszystkim, byśmy potrafili dostrzec w drugim człowieku Chrystusa. A. Chmielowski nigdy nie pytał, dlaczego czyjeś życie potoczyło się tak, a nie inaczej. Nikogo nie potępiał, nie osądzał, nie moralizował. Nigdy nie brzydził się drugiego, zawsze miał dla niego czas. Mówił nawet, że kiedy medytujesz, a w tym czasie przyjdzie do ciebie osoba potrzebująca pomocy, to należy przerwać modlitwę, bo ważniejszy jest człowiek, w którym Brat Albert widział Jezusa. Dzisiaj, kiedy tak boimy się obcych, przybyszów, odrzuconych, bezdomnych, to bardzo aktualne wezwanie do miłości i miłosierdzia.

 

Dziękuję za rozmowę.


Święty człowiek z krwi i kości

Brat Albert, jakiego znamy z obrazów i świątobliwych opowieści, jest czuły, miłosierny i troskliwy, ale jednocześnie bardzo nieprawdziwy.

 

Nastoletni Chmielowski napadł przecież na pocztowy furgon, a z oddziałem powstańców „komandosów” atakował Moskali, walcząc o życie i wolność. W czasie potyczki z nimi stracił nogę. Uciekając przed represjami, zamieszkał aż w Paryżu, gdzie klepał biedę, mogąc jedynie pomarzyć o życiu wyższych sfer. Po ogłoszeniu amnestii dla powstańców wrócił na ziemie polskie. Był utalentowanym malarzem, który dopiero z czasem zaangażował się w pomoc najbiedniejszym. To jednak nie było łatwe. Musiał mierzyć się z odtrąceniem przez dotychczasowych przyjaciół, nierozumiejących jego oddania się pracy na rzecz ludzi najuboższych, i niechęcią duchownych, którzy traktowali to jako fanaberię artysty.

W książce pt. „Brat Albert. Biografia” Natalia Budzyńska przedstawia nam człowieka z krwi i kości. Uczłowiecza świętego i pokazuje go takiego, jakim był naprawdę - surowego, bezpośredniego, twardego, ale równocześnie bezgranicznie kochającego.

MD

Powrót

STRONA GŁÓWNA



Archiwum jedynek
Pobierz pełne wydanie
Dodatek Echo Leśne

Aktualności

Więcej artykułów z tej kategorii »

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

FOTOGALERIA

Wolność tańcem malowana


„Polskie DNA - wolność tańcem malowana” - widowisko muzyczne Alternatywnego Teatru Tańca LUZ - zainaugurowało cykl wydarzeń wpisujących się w obchody 100 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Muzyczny spektakl został wystawiony w sali „Podlasie” Miejskiego Ośrodka Kultury w Siedlcach 8 listopada. Chętnie będą mogli obejrzeć go także 11 i 27 listopad. [fot. Jarosław Grudziński]

FOTOGALERIA

100 lat Niepodległej


Siedleckie uroczystości z okazji 100 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości zainaugurowała Msza św. w intencji ojczyzny sprawowana w kościele pw. św. Józefa. Uczestniczyli w niej mieszkańcy miasta, organizacje społeczne, szkoły, służby mundurowe i samorządowcy. Po zakończeniu Eucharystii uroczyście odsłonięto i poświęcono tablicę upamiętniającą 100-lecie odzyskania niepodległości. Jest ona umiejscowiona na obelisku, który powstał staraniem wszystkich siedleckich parafii. Następnie uczestnicy uroczystości przeszli pod pomnik Wolności, gdzie miał miejsce dalszy ciąg jubileuszowych obchodów. [fot. Witold Bobryk]

PATRONAT "ECHO"


Rok o. Pio
Dwa okrągłe jubileusze: 100 lat od otrzymania stygmatów i 50 lat od przejścia do domu Ojca - ten rok z pewnością będzie należał do św. o. Pio.
więcej »
Przed Orszakiem św. Mikołaja
„Aby podobać się Bogu i ludziom - św. Mikołaj i św. Stanisław Kostka w oczach dzieci i młodzieży” - to hasło ogólnopolskiego konkursu literacko-plastycznego ogłoszonego przez parafię pw. św. Mikołaja w Lublinie.
więcej »
 

POLECAMY


Otwórz się na cud uzdrowienia
Współczesny świat różni się od tego, któremu stawiał czoło za czasów swojego ziemskiego życia Jezus. Osiągnęliśmy ogromne postępy w dziedzinie medycyny, psychologii oraz opieki zdrowotnej. Jednak zdobycze te nie pozwoliły rozwiązać wszystkich problemów, z jakimi borykają się ludzie.
więcej »
Na tak!
Brak właściwych granic ochronnych w życiu każdego to poważny problem, a ból spowodowany agresją ze strony innych jest ogromny.
więcej »
Rekolekcje dla małżeństw
W dniach 16-18 listopada w diecezjalnym domu rekolekcyjnym w Siedlanowie odbędą się rekolekcje dla małżeństw ph. Świętość w codziennym życiu.
więcej »
Przegląd Teatrów Obrzędowych
17 listopada, o 10.00, w sali teatralnej Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w Mordach odbędzie się II Regionalny Przegląd Teatrów Obrzędowych.
więcej »
To ty, szare Podlasie, rodzona ma kraino
Świętując jubileusz odzyskania przez Polskę niepodległości, warto skupić uwagę na tym, co działo się sto lat temu w miejscu, gdzie dzisiaj żyjemy. Książka „Tak rodziła się Niepodległość. Południowe Podlasie 1918” odsłania przed czytelnikiem panoramę wydarzeń sprzed wieku.
więcej »
 

SONDA

 

Światowy Dzień Ubogich jest okazją do...

pomocy potrzebujących

uświadomienia sobie, że bieda ma różne twarze

lekcją dzielenia się z drugim człowiekiem

przypomnienie, że miłosierdzie można czynić gestem i słowem

naukę, że czasem mniej znaczy więcej



LITURGIA SŁOWA


Poniedziałek
Czytania:
;
Ewangelia:


Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

PROMOCJA

 

 
statystyka

NASI PARTNERZY

Copyright 2008 Echo Katolickie

Realizacja KREATOR