25 lutego 2018 r. Imieniny obchodzą: Wiktor, Cezary, Zygfryd

Pogoda: Siedlce

Numer 8
22-28 lutego 2018r.

menu

NEWS

24 lutego w Radzyniu Podlaskim odbędzie się III Diecezjalny Kongres Różańcowy.

STRONA GŁÓWNA



Archiwum jedynek
Pobierz pełne wydanie

Kultura

 
 

Grunt to tradycja

7 lutego 2018 r.

Między postem-karnawałem


fot. ARCH.

Jak ty zamiatasz?! Pod komin, pod komin, nie do drzwi. Toć sobie wszystkich kawalerów wymieciesz.

Że można się z tego pośmiać? Jak ktoś lubi. Ale na wszelki wypadek… Jak było, a może ciągle jeszcze - jest?

Wigilia

 

- Wstawaj. Wstawaj - wypowiedziane szeptem, ale stanowcze słowa matki nie dopuszczały sprzeciwu. Wiadomo - Wigilia. Nie ma co ryzykować. Jaki wigilijny dzień, taki cały rok. A śpiochem być - wstydliwa sprawa. I w ogóle trzeba się skręcać jak w ukropie, żeby na opinię pracowitej zasłużyć. Każdy wie, że wśród sąsiadów nic się nie ukryje. Osądzą nie tylko tego, kto w Wigilię będzie się ociągał, ale i tego, kto w pierwszy dzień świąt w gości gdzieś sobie pójdzie. Albo tańcował będzie. Taniec od drugiego dnia dopiero dozwolony jest. A pierwszy dzień na rozmowy. Dla rodziny. Bo normalnie to czasu na to mało.

- Wstawaj i się do Szymanów kopnij, żebyś tam pierwsza była. Krowa u nich cielna, niech jałówkę mają - przynagla kobieta.

Sceptyczny mąż ma nieco inne zdanie.

- Ja bym jej nie wysyłał. Poleci baba i dziurawe szczęście na cały rok zaniesie - wyraża swoją opinię.

A wszystko spokojniutko. Bo nie tylko kłócić się, ale i przemawiać albo rozprawiać podniesionym głosem w dzień Wigilii nie wolno. To wszystko samo przyjdzie, nie ma co jeszcze złym zwyczajom pomagać.

- I pogodę, pamiętaj, trzeba będzie zapisać - przypomina matka. - Całe 12 dni. - Jutro styczeń, potem luty, marzec... Aż do samych Trzech Króli. Niby że radio też mówi, ale nie na cały rok. No i co oni tam wiedzą. Dzisiaj tak, jutro siak zmieniają.

Wigilijny uwijańtus ma się ku końcowi, kiedy dzień się w noc zaczyna przemieniać. Jeszcze tylko ostatnie poprawki i można do stołu zasiadać.

- Jak ty zamiatasz?! Pod komin, pod komin, nie do drzwi. Toć sobie wszystkich kawalerów wymieciesz. A i garnków dopilnuj - niech się tam woda darmo nie bulgoce, bo ci się te kawalery wszystkie, co do jednego wygotują.

 

Sylwester

 

- No, popatrz, pani, wóz gdzieś dzisiejszej nocy nam z klepiska przepadł - o tym, bądź co bądź, niecodziennym wydarzeniu Szczepan poinformował swoją małżonkę ze stoickim spokojem. Było dobrze po szóstej, świat się ociężale - jak to po sylwestrze - budził, choć światła we wszystkich prawie już domach pozapalane były.

- Ale jak to: nam przepadł?

- Ba, żebym ja wiedział jak - podrapał się w głowę gospodarz. Znów powlókł się do stodoły, jakby nie mógł uwierzyć w to, co się stało. Na środku klepiska stanął, na wszystkie się strony świata rozejrzał, a wozu jak nie było, tak nie ma. No to wyszedł zdesperowany na podwórko i kaszkiet z głowy siwiejącej zdjąwszy, w zamyśleniu się po jej czubku drapał. Żeby tak wóz ze stodółki wynieść, a Azor na to nic? To musowo ktoś znajomy był. Podniósł Szczepan głowę, żeby na swój los się niebu samemu poskarżyć i wtedy… Na dachu stodółki coś w porannej ciemnicy zamajaczyło.

- Kobieto - zawołał, żeby się radosną nowiną podzielić. - Czy ty, kobieto, to co i ja widzisz? - Wyjrzała spod parnika zakutana głowa i za wzrokiem gospodarza poszła. - Nasza furmanka?! - świdrujący głos poszybował gdzieś aż, hen, w przestworza. - Nasza - przekonywała sama siebie. - Ki diabeł i po co?

Gwałtowne uderzenie ręką w okolice uda nagłe oświecenie zwiastuje.

- Wigilia Nowego Roku przecie wczoraj była. To już furtek im mało, żeby powynosić?!

- Jak to, pani, będzie teraz zdjąć? - praktycznie zauważył Szczepan.

- Ani mi się waż - zarządziła. - Nowy Rok jest, święto, i żadnego zdejmowania nie będzie. Cała wieś niech widzi, jak naszą córkę uhonorowały, jak się poświęciły - zdawała się być coraz bardziej zadowolona. - Furtki wynosić - i na dach wynosiły, ale żeby furmankę… Sprytne te Joasi adoratory.

- Niech bym ja ich tylko wynalazł…

- Same się wynajdą. Zobaczysz, że jutro-pojutrze przyjdą. Niby że to - chi-chi-chi-chi - po sąsiedzku pomóc. A i tak dobrze wiadomo, że o przepytki i o Joasię idzie.

 

Zapusty

 

- Znowu ta Balula tu lezie - babka Janina najwyraźniej nie była zadowolona. Siedziała na swoim łóżku na wprost okna i komentowała wszystko, co się za szybą działo.

- A jak żeście zobaczyli, skoro okna kawał ogacony?

- Może mam kwiat paproci, że i przez ogatę widzę.

- Tylko jej nie dokuczajcie - prosi synowa. - Biedzie nie należy urągać.

- A gdzieś ty tu urąganie widziała? Tylko mówię, że znowu cały piec zabierze, a dopiero co bielone.

Drzwi do sieni przyjaźnie zaskrzypiały i dało się słyszeć obtupywanie i omiatanie butów.

- Niech już prędzej wchodzi, bo na amen wystudzi. A węgla darmo nie dają - pogania babka ubraną w za duży waciak drobną kobiecinę. - I się do pieca za mocno nie przytyka, bo znowu glinkę obetrze.

- Palić mają czym, dym dziś u nich tak krótko jakoś leciał? - przyjaźnie zagaduje gospodyni.

- Mają, mają - waciak dyskretnie przysuwa się do stojącej pod piecem ławy. - Mieć mamy, ale tak do was sobie przyszłam po sąsiedzku. Pogadać. Może się czego dowiem, może i wy się dowiecie.

- Znaczy w sklepie była? Coś nowego wie?

- Wiedzieć wie, ale nie ma co po próżnicy gadać. Plotek na zapas robić.

- Nie ma, to nie ma - bez entuzjazmu zgadza się gospodyni i talerz z plackami przysuwa. - Se weźmie.

- Jak biją, to uciekaj, jak dają, to bierz - pojednawczym tonem wygłasza zasłyszaną gdzieś maksymę sąsiadka. - Dwa daj od razu, żebyś koło mnie chodzić nie musiała.

Cisza. Na patelni skwierczą kolejne racuchy. W całym pomieszczeniu unosi się mdły zapach pomieszanej ze smalcem wanilii.

- Dobre - chwali poczęstowana. - Na mleku? I pewnie z jajkiem jeszcze.

- No - chwali się kucharka. - Z cukrem waniliowym.

- A czego tak bogato, jak we dworze jakim?

- To nie wie, że dziś zapusty?

- O, Boziuniu kochany, całkiem zapomniałam. Stasiek mój to by takich racuchów pojadł. On to i te na wodzie rozczynione i na blasze pieczone lubi. Trzeba iść - podnosi się ze stołka.

- Jeszcze kawałek zostanie - przytłumionym głosem przekonuje babka. - Się wszystkie usmażą, to i dla Staśka weźmie. Co będzie sama rozczyniać.

 

Środopoście

 

- A dyć już nie wypatruj z taką wielką tęsknotą. To na zegar, to na okno spogląda. Każdego roku były, to latoś mogą nie być. Nie ma co po nich płakać. A i zadymka, że psa na świat nie wygoń, to co się ludziom dziwić - babka Weronka już od co najmniej godziny pociesza swoją imienniczkę.

Szkoda dziewczyny, i tyle. Raz że wnuczka, że dobre z niej dziecko, a i urody Pan Bóg nie poskąpił. To niechby już jej te szyby pomazali. Niechby tym zapomnieniem wstydu na całą wieś nie robili. Tylko nie świństwem jakimś, a świeczką uczciwą niech mażą.

- Pamiętasz, Boguńka, jak zeszłego roku Tkaczykom szyby zafajdały? Sadzą musi jakąś i popiołem. A u Szostaków to kupną farbą chyba. Może i lepiej, żeby nie przychodziły.

- Czy ja wiem? - zastanawia się zagadnięta. Na chwilę podnosi oczy znad śmigających drutów. - Czy ja wiem? Może lepiej, a może i nie lepiej - konstatuje filozoficznie i wraca do przerwanego dziergania. - Toć jeszcze nic straconego; niby już dobrze po ósmej, ale do rana to i sto razy można kozła-barana przefiknąć.

- Jakby przefiknąć chciały, dawno by przefiknęły - wyrokuje dziadek. - A tu ani śnieg zaskrzypi, ani pies zaszczeka. Nic.

Co prawda, to prawda. Jakby się skradali, to by Misiek przecież pierwszy ich obszczekał. Sprawiedliwie: ani-ani. I tak przez cały wieczór. Niby że dom cokolwiek za wsią, trochę na odludziu stoi, ale dla chcącego nic i w takim odludziu trudnego.

Zadudniły obtupywane ze śniegu buty i w drzwiach staje ojciec.

- Nie ma już co pilnować. Na darmo tylko umarzłem. Ni widu, ni słychu.

- Cichajta. Cichajta - wstrzymuje oddech babka.

Zakotłowało się za oknem jednym, za drugim. Zakapturzonych twarzy nijak rozpoznać nie idzie. Sprytne ręce z zapałem malują na szybach esy-floresy. Zrywa się do drzwi gospodarz. Ale zanim wybiegnie, już tylko stłumiony śmiech i chrzęst zmarzniętego śniegu usłyszy.

- Misiek, bierz ich, Misiek! - dopinguje jeszcze stróża domu. Ale ten, zwinięty w kłębek, leży głęboko w budzie, schowany w świeżą słomę.

Wie, że nie warto wariować. Że Weronika miałaby mu tylko za złe. Że jutro młoda wstanie z samego rana i będzie zdrapywać żyletką zamazane woskiem szyby. Że wymruczy przy tym najradośniejsze piosenki. Dlaczego, Misiek nie wie, ale pamięta, że po mazaniu okien to już od zawsze tak jest.

Anna Wolańska

Powrót

Aktualności

Więcej artykułów z tej kategorii »

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

FOTOGALERIA

Spektakl o unitach


Już po raz 16 w Gminnym Centrum Kultury w Drelowie odbyła się premiera spektaklu nawiązującego do prześladowań i męczeństwa unitów, zatytułowanego „Są obok nas”. Jego scenariusz przygotowała Ewa Strok, która też wyreżyserowała spektakl. [fot. P. Stefaniuk]

FOTOGALERIA

Festiwal Kolęd i Szczodrywek nad Bugiem


Na deskach sceny Włodawskiego Domu Kultury zaprezentowało się 19 zespołów w tym dwa z Białorusi i cztery z Ukrainy. Przyjechali śpiewacy m.in. z Wyryk, Woli Uhruskiej, Zabłocia, Kamienia czy Dorohuska. Organizatorami wydarzenia kulturalnego było starostwo powiatowe, WDK, a także Fundacja Wrota Europy. [fot. JS]

PATRONAT "ECHO"


„Pielgrzym pokoju”
Rozpoczął się pierwszy etap Konkursu Papieskiego organizowanego przez Instytut Tertio Millennio. Hasło tegorocznej, 14 już rywalizacji brzmi „Jan Paweł II - Pielgrzym pokoju”.
więcej »
Pamięci niezłomnych
Prelekcją poświęconą niezłomnym zainaugurowane zostaną gminne obchody Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych. W programie uroczystości przewidzianej na 4 marca w Kobylanach jest także koncert i projekcja filmu.
więcej »
 

POLECAMY


Być sobą
Kazania bp. Antoniego Pacyfika Dydycza OFM Cap nieodmiennie od lat przyciągają swoją lekkością, a zarazem szczerą troską, żarliwością, miłością do Kościoła i ojczyzny, wyrażanymi w prosty, bezpośredni sposób.
więcej »
Prawdziwa historia
Film pt. „Moją miłość” - fabularna opowieść o Rachel Joy Scott, pierwszej spośród 13 ofiar strzelaniny w Columbine High School - w kinach od 2 marca!
więcej »
Trudne miejsca w Ewangelii
Książka Gianfranco Ravasiego „Trudne miejsca w Ewangelii. Skandalizujące słowa Jezusa” jest znakomitą podpowiedzią dla ludzi pragnących czytać słowo Boże, rozumieć je i żyć nim na co dzień!
więcej »
Doświadczanie krzyża
Siedem rozważań drogi krzyżowej na siedem tygodni Wielkiego Postu. Krótkie, trafne i zróżnicowane medytacje do wspólnego i indywidualnego rozważania, dla dorosłych i młodzieży.
więcej »
 

SONDA

 

Czas Wielkiego Postu jest okazją do...

nawrócenia, czyli przemiany swojego życia

głębszego zaufania Bogu i szukania Jego woli

powzięcia dobrych postanowień

udziału w nabożeństwach wielkopostnych, jak Gorzkie żale czy Droga Krzyżowa

żarliwszej modlitwy i częstszej lektury Pisma Świętego



LITURGIA SŁOWA


Niedziela
Czytania:
Rdz 22, 1-2. 9-13. 15-18; Ps 116B (115), 10 i 15. 16-17. 18-19 ;
Rz 8, 31b-34

Ewangelia:
Mk 9, 2-10

Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

PROMOCJA

 

 
statystyka

NASI PARTNERZY

Copyright 2008 Echo Katolickie

Realizacja KREATOR