11 grudnia 2018 r. Imieniny obchodzą: Waldemar, Damazy

Pogoda: Siedlce

Numer 49
06-12 grudnia 2018r.

menu

NEWS

Zachęcamy do lektury!

STRONA GŁÓWNA



Archiwum jedynek
Pobierz pełne wydanie
Dodatek Echo Leśne

Kościół

 
 

Tydzień Modlitw o Powołania

17 kwietnia 2018 r.

Kogo Bóg powołuje?


fot. ARCH. WSD

Czym właściwie jest powołanie? Jakie znaki potwierdzają lub zaprzeczają prawdziwości powołania? Jaka jest różnica między pójściem drogą powołania a wykonywaniem zawodu?

Chcąc obiektywnie odpowiedzieć na powyższe pytania, warto oprzeć się przede wszystkim na słowie Bożym, mądrości i doświadczeniu kompetentnych osób z ramienia Kościoła oraz świadectwach osób powołanych. W niniejszym artykule posłużę się zatem słowem Bożym, wypowiedziami patrona naszego seminarium św. Jana Pawła II oraz refleksjami na temat powołań i ich formowania ks. dr. Aleksandra Radeckiego (kapłana z Wrocławia, który jest swoistym rekordzistą w posłudze ojcowskiej w skali Polski - 23 lata, a ostatnio przeprowadził również rekolekcje w naszym seminarium).

Św. Paweł w 1 Liście do Koryntian zwraca się do nas słowami: „Przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu. Niewielu tam mędrców według oceny ludzkiej, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, upodobał sobie w tym, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to, co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło przed obliczem Boga” (l Kor 1,26-29).

Teksty biblijne, mówiące o powoływaniu proroków, Maryi i apostołów, jasno i dobitnie przekonują, że rzeczywiście tak jest: Bóg widzi inaczej niż ludzie! Św. Jan Paweł II w adhortacji poświęconej formacji kapłanów napisał: „Historia każdego powołania kapłańskiego jest historią niewymownego dialogu między Bogiem a człowiekiem, między miłością Boga, który wzywa, a wolnością człowieka, który z miłością Mu odpowiada. Tak więc już u samego początku zostaje wykluczona wszelka pycha i zarozumiałość ze strony powołanych. Powołanie jest darem Bożej łaski, nigdy prawem przysługującym człowiekowi, przeto nie wolno pojmować kapłaństwa jako zwykłego ludzkiego wyróżnienia ani misji szafarza jako wybranej przez człowieka drogi życiowej”.

Powołanie jest zatem żywym, realnym dialogiem Boga i człowieka: z inicjatywą wychodzi Bóg, a obdarzony darem wolności człowiek staje wobec szansy przyjęcia tego niczym niezasłużonego zaproszenia: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem (J 15,16) - Oto idę, abym spełniał wolę Twoją” (Hbr 10,9).

Powołanie jest również wezwaniem Boga, który otwiera drogę do serca człowieka. Wezwanie to musi przeniknąć myśl i wolę człowieka, do którego jest skierowane - tak, aby w rezultacie wpłynęło na jego postępowanie i na kształt jego całego życia. Dlatego ten powoływany przez Pana człowiek potrzebuje odpowiedniej przestrzeni życiowej, a przede wszystkim atmosfery, w której mógłby sobie uświadomić swoje powołanie i zacząć je realizować. W dialogu powołanego z Bogiem człowiek bierze udział jako istota obdarzona zupełną wolnością. Wolność jest zatem istotnym czynnikiem powołania. Gdy człowiek odpowiada pozytywnie na głos powołania, wolność przejawia się jako głębokie, osobowe przylgnięcie do Boga, jako oddanie się z miłością, a raczej jako oddanie daru Ofiarodawcy, czyli powołującemu Bogu, jako ofiara. Nie mogą istnieć powołania, które nie są wolne, to znaczy nie są spontanicznym oddaniem siebie, świadomym, wielkodusznym, całkowitym. Nazywamy to ofiarą: na tym praktycznie polega cały problem. Wolność zostaje wystawiona na najwyższą próbę: właśnie próbę ofiary, wielkoduszności i poświęcenia.

Jeśli powinniśmy z pokorą uznać stwierdzenie Jezusa, że „wielu jest powołanych, lecz mało wybranych” (Mt 22,14), to dzieje się tak dlatego, że ci powołani muszą spełnić podstawowe warunki, by ów dar po jego rozpoznaniu i przyjęciu zrealizować: podjąć odważną i konsekwentną decyzję oraz przyjąć pomoc kompetentnych osób.

 

Łaska buduje na naturze

Warto zauważyć, że obecnie prawdopodobnie najpoważniejszym problemem dla młodej kobiety czy młodego mężczyzny jest niezdolność do podejmowania jednoznacznych, odpowiedzialnych, konsekwentnych i dojrzałych wyborów życiowych. W rezultacie bywa tak, że np. chłopak i dziewczyna „chodzą ze sobą” całymi latami - i ostatecznie nic z tego nie wynika poza łzami, głęboką frustracją i poczuciem zmarnowanego życia.

Z kolei - gdy już jakiś wybór zostanie dokonany - pojawia się problem wytrwania w tej decyzji. Póki wszystko układa się pomyślnie (poczucie szczęścia, zadowolenia, odpowiedniej do oczekiwań gratyfikacji materialnej) - człowiek trwa na obranej drodze. Ale gdy tylko czar nowości pryśnie, gdy pojawią się kłopoty lub propozycja konkurencyjna, często kończy się tragicznie.

Niestety, opisany problem dotyczy także tych, którzy rozważają Chrystusową propozycję, by pójść za Nim, by wybrać kapłaństwo czy życie zakonne. Trudność jest tym większa, że na ogół otoczenie (także to najbliższe, rodzinne) nie zachęca do realizacji takiego powołania, gorliwie podpowiadając zainteresowanym zupełnie inne propozycje życiowe albo też mnożąc trudności już na starcie. Takie zjawisko określone zostaje mianem „aborcji powołaniowej”.

Pokonywanie przeciwności na drodze powołania jest dla kandydatów do służby Bożej niezbędne. To wyjątkowo ważny „etap prawdy”; gdy zostanie przeżyty pozytywnie - niewątpliwie umocni przyszłego duchownego czy przyszłą siostrę zakonną w osobistym przekonaniu, że z pomocą łaski Bożej podoła stawianym wymaganiom i wytrwa do końca.

Niekiedy młodego człowieka dopada lęk - czy podoła wszystkim wymogom formacji, a później obowiązkom kapłańskim lub zakonnym. Na etapie życia przedseminaryjnego są to przede wszystkim parafialni duszpasterze, a szczególnie spowiednik - kierownik duchowy.

Kompetentna pomoc ojca duchownego, spowiednika i pozostałych formatorów seminaryjnych oraz osób zaufanych dają kandydatowi do kapłaństwa niczym niezastąpioną pomoc w jak najbardziej obiektywnym podejściu do tego zagadnienia. Warunkiem owocności tej pomocy jest gotowość współpracy i szczerość, elementarna „przezroczystość” powołanego, która tworzy klimat obustronnego zaufania i daje oparcie w chwilach doświadczeń. Podstawą wewnętrznego pokoju i zewnętrznego spokoju kandydatów do kapłaństwa jest ich współpraca z kompetentnymi osobami, których zadaniem staje się towarzyszenie powołanemu w realizacji otrzymanego daru i tajemnicy.

Łaska buduje na naturze - potrzeba zatem pięknego człowieczeństwa. Należy sobie na nowo uświadamiać konieczność niezbędnej, wytężonej pracy nad sobą, jaka czeka każdego kandydata w dochodzeniu do kapłaństwa. Najpierw mam się stawać Człowiekiem (właśnie przez C, a nie c), potem chrześcijaninem, a wreszcie księdzem. Dotyczy to w pierwszej kolejności właśnie formacji ludzkiej, która - choć oparta nawet o najlepsze wzorce wyniesione z rodzinnego domu - wciąż musi być korygowana i uzupełniana.

 

Włączmy się w radosne świadectwo

W ostatnich latach dosyć często podkreśla się ogólny spadek ilości powołań. Odpowiadając na to stwierdzenie, należy z całą odpowiedzialnością posłużyć się słowami św. Jana Pawła II: „Powołania są wyraźnym znakiem żywotności wspólnoty kościelnej. Któż bowiem może zaprzeczyć, że płodność jest jedną z najbardziej oczywistych cech istoty żyjącej? Wspólnota bez powołań jest jak rodzina bez dzieci. Czy w takim wypadku nie obawiamy się, że nasza wspólnota mało kocha Pana Boga i Jego Kościół? Nadszedł czas, by mówić odważnie o życiu kapłańskim jako o bezcennej wartości, wspaniałej i uprzywilejowanej formie życia chrześcijańskiego. Wychowawcy, a szczególnie duchowni, powinni bez lęku przedstawiać w sposób jasny i zdecydowany powołanie do kapłaństwa jako realną możliwość dla tych młodych, którzy posiadają niezbędne dary i przymioty. Nie należy się obawiać, że w jakiś sposób skrępuje to młodych lub ograniczy ich wolność; wprost przeciwnie - wyraźna propozycja, przedstawiona w odpowiednim momencie, może okazać się decydującym czynnikiem, który skłoni młodego człowieka do wolnej i autentycznej decyzji pójścia za Jezusem” - podkreślał nasz patron św. Jan Paweł II.

Warto ponownie zwrócić uwagę na wspólnoty parafialne, które nie są rzeczywistością abstrakcyjną, teoretyczną czy tylko administracyjną. Są one naturalnym środowiskiem rodzin, wielorakich wspólnot, ruchów, grup i stowarzyszeń. Dlatego realizując chociażby te słowa z Listu św. Piotra Apostoła: „Służcie sobie nawzajem tym darem, jaki każdy otrzymał” (1 P 4,10), należałoby ponowić prośbę, aby troska o powołania była całkowicie wrośnięta w życie i w działalność każdej parafii. By życie takiej wspólnoty nie miało podobnego smutnego scenariusza jak życie rodzinny, która w pewnym momencie zlekceważyła dar macierzyństwa.

Powinniśmy pamiętać, że to Bóg daje powołanie, ale często przez ludzi i za pośrednictwem ludzi. Dlatego towarzysząc powołanym, mamy otaczać ich opieką i wspomagać ich wzrost, a Niedziela Dobrego Pasterza oraz Tydzień Modlitw o Powołania pomoże w uświadomieniu nam tego zadania i sprawi, że z wdzięcznością wobec Boga, Źródła i Dawcy wszelkiego powołania włączymy się w radosne świadectwo i troskę o to, by dobre ziarno, posiane przez Boga, mogło się zakorzenić i przynieś obfite plony, zwłaszcza na płaszczyźnie Kościoła lokalnego, czyli naszej diecezji i parafii.

Możemy to uczynić w bardzo konkretnej formie, angażując się na przykład w Koło Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego im. św. Jana Pawła II Diecezji Siedleckiej. To koło jest rodzajem wolontariatu skupiającym osoby pełnoletnie, duchowne i świeckie, które pragną otoczyć troską powołania kapłańskie. Troska ta wyrażać się będzie przez współpracę z siedleckim seminarium, niesienie mu pomocy duchowej i w miarę możliwości także materialnej. Warunkiem zgłoszenia swojej przynależności jest przyjęcie na siebie obowiązku regularnej modlitwy za nasze seminarium, wspieranie go duchową i materialną ofiarą oraz odesłanie wypełnionej deklaracji przystąpienia do Koła Przyjaciół WSD.

KS. MACIEJ MAJEK


Zapraszamy serdecznie na spotkanie integracyjne z całym seminarium duchownym naszej diecezji. Odbędzie się ono 2 maja w Serpelicach nad Bugiem. Początek o 10.00.

Poza tym w dniach od 22 do 24 czerwca 2018 r. organizujemy w WSD w Nowym Opolu letnią turę rekolekcji powołaniowych. Serdecznie zapraszam!

Modlimy się za Was i czekamy!

Z pamięcią w modlitwie

ks. Maciej Majek - ojciec duchowny

kontakt: tel. 515-653-244

Więcej informacji na: www.facebook.com/WSD.Siedlce oraz http://wsd.siedlce.pl

Powrót

STRONA GŁÓWNA



Archiwum jedynek
Pobierz pełne wydanie
Dodatek Echo Leśne

Aktualności

Więcej artykułów z tej kategorii »

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

FOTOGALERIA

Jubileusz KSM diecezji siedleckiej


W dniach 24-25 listopada odbyły się uroczystości jubileuszowe 25-lecia istnienia Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Diecezji Siedleckiej. [fot. Monika Król]

FOTOGALERIA

Znamy laureatów


Mirosław Roguski, Mieczysław Zawadzki, Mieczysław Gaja, Małgorzata i Waldemar Gujscy - to tegoroczni laureaci nagrody im. Ludomira Benedyktowicza. Nagrody przyznawane są za szczególne osiągnięcia w trzech dziedzinach: szeroko pojęta działalność artystyczna; twórczość i dorobek literacki, naukowy i publicystyczny; działalność patriotyczno-społeczno-humanitarna. [fot. W. Bobryk]

PATRONAT "ECHO"


Rok o. Pio
Dwa okrągłe jubileusze: 100 lat od otrzymania stygmatów i 50 lat od przejścia do domu Ojca - ten rok z pewnością będzie należał do św. o. Pio.
więcej »
Rekolekcje w sieci
„Kościół jest dobry” - czyli nic co Boskie nie jest im obce” to tytuł tegorocznych rekolekcji adwentowych przygotowanych przez www.profeto.pl.
więcej »
Chatka z piernika
Do 14 grudnia Gminny Ośrodek Kultury w Suchożebrach przyjmuje zgłoszenia do konkursu pt. Chatka z piernika w bożonarodzeniowej szacie.
więcej »
Grają i pomagają
W grudniu rusza trasa koncertowa Betlejem w Polsce 2018/2019. Więcej szczegółów na stronie www.betlejemwpolsce.pl.
więcej »
 

POLECAMY


To ty, szare Podlasie, rodzona ma kraino
Świętując jubileusz odzyskania przez Polskę niepodległości, warto skupić uwagę na tym, co działo się sto lat temu w miejscu, gdzie dzisiaj żyjemy. Książka „Tak rodziła się Niepodległość. Południowe Podlasie 1918” odsłania przed czytelnikiem panoramę wydarzeń sprzed wieku.
więcej »
Myśl właściwie
Abp Fulton J. Sheen - to jeden z najbardziej charyzmatycznych duchownych w historii amerykańskiego Kościoła. Płomienny mówca, wybitny kaznodzieja i wielka osobowość telewizyjna.
więcej »
 

SONDA

 

Czy czas Adwentu jest nam potrzebny?

tak, to czas na refleksję w zabieganym świecie

nie, Adwent nic nie zmienia

najważniejsza jest chęć odmienienia życia w oczekiwaniu na Boże Narodzenie

to okazja do stanięcia w prawdzie wobec Boga i samego siebie, a przez to do nawrócenia



LITURGIA SŁOWA


Wtorek
Czytania:
;
Ewangelia:


Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

PROMOCJA

 

 
statystyka

NASI PARTNERZY

Copyright 2008 Echo Katolickie

Realizacja KREATOR