Jest patronką Żywego Różańca i Dzieci Maryi. Patronuje też szczęśliwym narodzinom dzieci, matkom oczekującym potomstwa oraz chorym i rodzinom. Św. Filomena, bo o niej mowa, zaczyna być odkrywana na nowo. Poznajcie umiłowaną córkę Jezusa i Maryi!
Był 21 maja bieżącego roku. Autokarowa grupa naszej Diecezjalnej Pielgrzymki Żywego Różańca do Francji w drodze powrotnej zatrzymała się na niedzielną Mszę św. w Gniechowicach. Nie planowaliśmy Eucharystii w tamtejszym Sanktuarium św. Filomeny. Wyszło spontanicznie. Gniechowice to niewielka miejscowość w gminie Kąty Wrocławskie Świątynia, do której weszliśmy, też niewielka.
Szkaplerz jest nam dany po to, byśmy żyli pełnią życia i osiągnęli zbawienie. To znak opieki Matki Bożej, która chce nas zaprowadzić do nieba - powtarza o. Mariusz Płuciennik, karmelita z Woli Gułowskiej.
W tych słowach nie byłoby niczego zaskakującego i niezwykłego, gdyby nie kontekst, w jakim wypowiedział je w czasie naszej rozmowy. Już na jej początku przytoczył bowiem sytuację, z którą spotkał się nie po raz pierwszy. - Zdarza się, że przychodzą do nas ludzie ze szkaplerzem w ręku i proszą o jego poświęcenie. Tłumaczą: „Ojcze, to do trumny. Chcę przygotować wszystko, co będzie potrzebne po mojej śmierci, żeby rodzina miała wszystko pod ręką, gdy trzeba będzie mnie pochować. Zależy mi, by włożyli mi ten szkaplerz na ostatnią drogę”. Pytam wtedy, czy zostali oficjalnie przyjęci do szkaplerza karmelitańskiego.
Zabytkowa willa Raabego doczeka się kompleksowego remontu. Miasto ogłosiło już przetarg na wyłonienie wykonawcy inwestycji.
Obiekt pochodzi z XIX w. Został wybudowany z inicjatywy braci Henryka i Bernarda Raabe, którzy w Białej Podlaskiej przez dekady z powodzeniem prowadzili fabrykę drewnianych sztyftów do obuwia. Z biegiem lat budynek był rozbudowywany. W czasie II wojny światowej swoją siedzibę miało tam niemieckie gestapo.
Gmina Komarówka Podlaska upamiętniła misje unickie z 1905 r., które odbyły się w Lesie Sumierz. - To nasza historia i dziedzictwo na pokolenia - zaznacza wójt Ireneusz Demianiuk.
Wspomniane uroczysko leży na terenie miejscowości Kolembrody. To właśnie w Lesie Sumierz, na modlitwie i Mszy św. gromadzili się w czasie prześladowań unici. Nabożeństwa odprawiali im nie tylko rzymskokatoliccy kapłani z Podlasia, ale też misjonarze z Galicji. Ostatnie misje unickie odbyły się w Sumierzu w 1905 r. Współcześnie na tym miejscu wzniesiono krzyż, ustawiono niewielki ołtarz polowy i zamontowano pamiątkową tablicę. Każdego roku, w drugą niedzielę lipca, odprawiana jest tam Msza św., upamiętniająca owe misje.
Słowa z dzisiejszej Ewangelii zostały wypowiedziane przez Jezusa podczas ostatniej wieczerzy, na krótko przed Jego męką. To ważny kontekst tej trudnej wypowiedzi.
Oblicza ziemi nie przemienią armie, siła ani pieniądze, ale nawrócone serca. To nie wielcy tego świata decydują o jego kształcie, tylko ci, którzy chcą wypełniać orędzie płynące z Fatimy.
Choć od jego ogłoszenia przez Maryję upłynęło ponad 100 lat, z każdym rokiem wydaje się ono coraz bardziej aktualne. Matka Boża, objawiając się trojgu dzieciom, powiedziała im o sprawach, które się nie przedawniają. Znamy je jako tzw. tajemnice fatimskie. Na czym polegają i do czego wzywają? Zapytaliśmy o to ks. dr. Krzysztofa Czaplę SAC, dyrektora Sekretariatu Fatimskiego w Zakopanem.
19 kwietnia przy dawnej szkole w Koszołach odbył się piknik historyczny. Główną atrakcję imprezy stanowiły dwie inscenizacje dotyczące powstań - styczniowego i warszawskiego.
Pomysłodawcą pikniku był Jerzy Besaraba z Grupy Rekonstrukcji Historycznej „Niepodległa”. To on odpowiadał za scenariusz i reżyserię inscenizacji. Spotkanie rozpoczęło się od wręczenia podziękowań grupom i osobom, które zaangażowały się w przygotowanie tego przedsięwzięcia.
9 kwietnia w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Białej Podlaskiej odbyło się spotkanie poświęcone tradycyjnemu wiejskiemu weselu na południowym Podlasiu. O związanych z nim obrzędach, zwyczajach i symbolach opowiadała dr Beata Maksymiuk, kulturoznawca z UMCS w Lublinie.
Owocem jej badań terenowych, które trwały dekadę, jest praca doktorska. Na bazie owej dysertacji powstała książka „Wesela z pogranicza kultur i religii. Obszar południowego Podlasia”. Publikacja doczekała się już dodruku. Praca doktorska została napisana pod kierunkiem badacza kultury ludowej prof. Jana Adamowskiego. - Zależało mi na tym, by dotyczyła ona południowego Podlasia.
Ewangelie nie opisują wyglądu Jezusa, ale w historii Kościoła do dziś wspomina się o kilku artefaktach nazywanych acheiropoieta, czyli nieuczynionych ludzką ręką, które odnoszą się do wizerunku Chrystusa.
Pierwszym z nich jest Mandylion (z aramejskiego: ręcznik) z Edessy. Wiąże się go z osobą króla Abgara V, który żył w tym samym czasie co Jezus. Władca chorował na trąd. Nie mogąc znaleźć lekarstwa na swoją dolegliwość, postanowił poprosić o pomoc Nauczyciela z Nazaretu, którego sława dotarła aż do Edessy. Posłał do Chrystusa swego współpracownika Ananiasza, wyposażając go w list, w którym zapraszał Jezusa do siebie. Poprosił też wysłannika, aby ten namalował mu portret Nauczyciela.
Rozważając Mękę Chrystusa, przypomnijmy sobie na nowo, że On każdego z nas powołał na swego ucznia i misjonarza.
Prośmy o łaskę wypełnienia tej misji. Jezus, odchodząc do nieba, prosił apostołów: „Idźcie na cały świat i czyńcie uczniów!”. Całym swoim życiem i nauczaniem pokazywał, że aby stać się misjonarzem, najpierw trzeba być uczniem. Aby nieść Ewangelię innym, najpierw trzeba napełnić nią swoje serce. Światu nie można dać niczego cenniejszego ponad Chrystusa. On jest i będzie światłem i nadzieją całej ziemi. Niech Jego Męka uzdalnia nas do duchowego wzrostu i przemiany własnego serca.
