Jak patrzę na osiem lat mojego tutaj pobytu i na te 12 obietnic, to wszystkie mi się spełniły - mówi ks. Jarosław Rosłon, proboszcz parafii pw. św. Stanisława BiM w Milejczycach.

W udzielonym niedawno Radiu Warszawa wywiadzie przypomina, że gdy obejmował tutejszą parafię, sprawowana była jedna niedzielna Msza św. w kościele i jedna w kaplicy. Teraz jest ich sześć. Wtedy przychodziła garstka ludzi, a dziś można ich około tysiąca naliczyć. Najpiękniejsze i najbardziej liczne są pierwsze piątki miesiąca - przykład zawierzenia Jezusowemu Sercu. Na początku proboszczowania ks. Rosłona uczestniczyło w nich zaledwie pięć - siedem osób z parafii, a pierwszego maja tego roku (pierwszy piątek) przybyło ponad tysiąc pielgrzymów.

W ramach pilnowania dobrostanu milusińskich rzecznik praw dziecka Monika Horna-Cieślak zakazała właścicielce pszczyńskiej lodziarni (urzędowym pismem, bo kto osobie rzeczniczej zabroni?) 25-letniej tamtejszej tradycji rozdawania darmowych lodów uczniom, którzy na koniec roku szkolnego zostali nagrodzeni świadectwem z paskiem, czyli docenieni za wysokie osiągnięcia w nauce.

Rzeczniczka - niczym Ferdynand Kiepski - uznała, że tak to być nie będzie. Lody za świadectwowy pasek to wykluczanie nieopaskowanych. A wykluczania i bez lodów ci u nas dostatek. Podobnie jak „niepotrzebnej presji”, którą takie postępki mogą na nieopaskowanych razem z lodami nakładać. Dość dyktatury lodów! Nie będzie lodziarz dzielił nas! Ufff!

Niewiele dni temu Justyna Wydrzyńska - działaczka nie tylko opowiadającego się za, ale wręcz propagującego legalizację przerywania ciąży Aborcyjnego Dream Teamu (Zespołu Marzeń) - pochwaliła się w mediach społecznościowych, jak pięknie „lukę w systemie ochrony zdrowia” wypełnia jej organizacja i jak bardzo potrzebna jest kobietom w „trudnej sytuacji życiowej”.

Wedle opowieści działaczki udzielili oni pomocy kobiecie, której „trudną sytuacją życiową” była niechciana ciąża. Znaczy - ciąża chciana, tyle że nie bliźniacza. Para (małżeństwo?) planowała bowiem tylko jedno dziecko, wobec czego informacja, że urodzą się bliźnięta, bardzo ją zaniepokoiła. Ten „nadprogramowy” potomek mógł bowiem obniżyć komfort ich życia, czyli zrujnować sprecyzowane już plany.

Mamy to! Rządowy plan B zrealizowany! Polska podpisała umowę SAFE! Donald Tusk przekazał światu, że pokonał wewnętrznych oponentów, a w zasadzie „wrogów czytelnych ewidentnych, dla których silna Polska i silna Europa to jest naprawdę bardzo poważny problem”.

Nie obyło się, bo i jakżeby, bez złośliwości wobec prezydenta Karola Nawrockiego. Brawo premier pan! Odfajkowany kolejny odwet za przegraną z Lechem Kaczyńskim w prezydenckich wyborach. Dopiero co straszył nieuniknionym konfliktem z Rosją, a tu, proszę, nagle - za sprawą pożyczkowej czarodziejskiej różdżki - deklaruje nadzieję, ba, pewność niemal, że konflikt nas ominie. I przekonuje, ile to Polska - polskie bezpieczeństwo, polski przemysł zbrojeniowy, polskie firmy - na tej pożyczce zyska.

„Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego to lektura kilku pokoleń polskiej młodzieży. Co ciekawe, opowieść o bohaterskich harcerzach do dziś należy do tych przez uczniów ulubionych.

Przedstawione w niej losy Tadeusza Zawadzkiego, Jana Bytnara i Aleksego Dawidowskiego w okupowanej Warszawie poruszają serca i współczesnych młodych ludzi. To dobry punkt wyjścia do dyskusji o szeroko rozumianych wartościach: przyjaźni, patriotyzmie, walce i poświęceniu dla ojczyzny. Poszerzyć krąg dyskusji postanowiła Kornelia Sobczak - młoda i ambitna „dr kulturoznawstwa, asystentka w Zakładzie Kultury Instytutu Kultury Polskiej, członkini Pracowni Studiów Miejskich i Zespołu Badań Pamięci o Zagładzie, autorka rozprawy doktorskiej pt. «Kamienie na szaniec Aleksandra Kamińskiego.

Kilka dni temu 25-letnia Hiszpanka Noelia Castillo Ramos na własne(?) życzenie zakończyła swoje młode życie. Po zbiorowym gwałcie, jakiego na niej dokonano cztery lata wcześniej, nie potrafiła odnaleźć się w rzeczywistości.

Próba samobójcza - skok z piątego piętra - nie zakończyła jednak jej życia, a spowodowała trwały paraliż od pasa w dół. Krajowe i europejskie sądy wydały zgodę na eutanazję dziewczyny. Przeciwnikiem takiej decyzji był jej ojciec. Kiedy do jego sprzeciwów nie przychylił się Europejski Trybunał Praw Człowieka, zerwał z córką kontakt.

W zasadzie można powiedzieć, że właśnie od Rezurekcji prawdziwa się wiosna zaczyna. Prawdziwie jasne dni.

Chcecie ją zobaczyć? Te zardzewiało-zielone pagórki, co jeszcze straszą pozostałymi po jesieni pousychanymi badylami, ale już kokietują nadziejną zielenią wyzwolonych spod śniegu ozimin, zalotnymi listkami wyglądającego zza miedzy dzikiego szczawiu, przymilnymi baziami rozłożystej wierzby? Taki krajobraz z mocno pożółkłych, mocno wyblakłych już rycin? Przed Palmową Niedzielą dobrze jest wszystko poprać.

„Od wczoraj Polacy są smutni, źli, Polska jest w szoku” - takimi słowami rozpoczął posiedzenie rządu premier Donald Tusk po zapowiedzi prezydenta Karola Nawrockiego o zawetowaniu SAFE i przedstawieniu - wspólnie z szefem NBP - alternatywnej propozycji finansowania polskich sił zbrojnych.

Tzw. wiodące media i tzw. demokraci grzmią o narodowej zdradzie. Lewicowy poseł na tę okoliczność uwierzył nawet w piekło i tam Karola Nawrockiego posyła. Szef rządu niczym jasnowidz przewiduje, że „historia oceni decyzję prezydenta, i to bardzo szybko, w sposób dramatycznie zły dla niego”.

Dramatyczny apel wystosował z końcem lutego Stanisław Brejdygant. Gazeta Wyborcza, która mu na to larum miejsca użyczyła, przedstawia go jako „aktora, reżysera, scenarzystę, pisarza i dramaturga, rocznik 1936”.

Literacka twórczość pana Brejdyganta dała się szerokiej publiczności poznać głównie za sprawą zamieszczanych w Wyborczej w czasie ostatniej kampanii prezydenckiej elaboratów, w których w psychicznym rozedrganiu i strachu przed wyborem Karola Nawrockiego niemal dorównywał pan Brejdygant Donaldowi Tuskowi w jego (nie)sławnym wywiadzie u Bogdana Rymanowskiego.

Naprawdę nie miałam zamiaru odnosić się do niedawnego wywiadu Marty Nawrockiej dla TVN, który gromada samozwańczych ekspertek i ekspertów w trymiga na przestrzał prześwietliła.

Nie poruszyły mnie też za bardzo opinie dyżurnych krytyczek wszystkiego, co na prawo: Renaty Kim z „Newsweeka” („Nawrocka przybrała pozę Świętej Matki Narodu”) czy Natalii Waloch z „Wysokich Obcasów” („Pałac Prezydencki to za wysokie progi dla ludzi takich jak państwo Nawroccy”).