Kochała życie - jego piękno i zwyczajność: narty, muzykę, dobrze skrojone ubrania, codzienną pracę. Pokazywała, że świętość nie jest oderwana od świata. Przeciwnie - rodzi się w miłości i decyzjach podejmowanych tu i teraz. Od 20 lat Siedlce mają swoją świętą „od codzienności”.

Joanna Beretta Molla żyła krótko - w latach 1922-1962 - ale intensywnie. Lekarka, żona, matka czworga dzieci. Pracowała, wychowywała, angażowała się społecznie. Kochała góry i narty, muzykę i teatr. Grała na fortepianie, malowała, prowadziła samochód w czasach, gdy dla wielu kobiet było to wciąż nieosiągalne. Przeglądała żurnale mody i dbała o wygląd.

Wśród polskich oficerów zamordowanych w Katyniu wiosną 1940 r. była tylko jedna kobieta - pilot Janina Lewandowska. W obozowej pamięci zapisała się jako „Matka Boska Kozielska” - symbol wiary, odwagi i niezwykłej siły ducha, który nie złamał się nawet w sowieckiej niewoli.

Janina Antonina urodziła się 22 kwietnia 1908 r. w Charkowie w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Była córką gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego - dowódcy powstania wielkopolskiego, oraz Agnieszki z Korsuńskich - kobiety utalentowanej muzycznie, która swoje artystyczne ambicje poświęciła na rzecz rodziny.

Lekarze nie mieli wątpliwości: „ta noc jest decydująca”. Organizm przestawał funkcjonować, a medycyna nie dawała żadnych szans. Wtedy Gabriela uklękła na szpitalnym korytarzu i zaczęła iść na kolanach. Dziś mówi wprost: to był moment, w którym wszystko się zmieniło.

Jeszcze chwilę wcześniej byli zwyczajną rodziną. Marek i Gabriela Rośkowie byli osiem lat po ślubie. Mieli troje dzieci: siedmioletnią Maję, czteroletniego Filipa i trzymiesięcznego Tomka. Codzienność wypełniona pracą, domem i planami na przyszłość. Nic nie zapowiadało dramatu. Tym bardziej nic nie wskazywało na to, że w ich życiu będzie kiedyś potrzebny cud.

Niepozorna modlitwa. Kilka zdań powtarzanych na paciorkach różańca. A jednak - według słów Jezusa zapisanych przez św. s. Faustynę Kowalską - właśnie przez nią człowiek może otrzymać wszystko. Nawet w ostatniej chwili życia.

To bez wątpienia najpopularniejsza modlitwa do Miłosierdzia Bożego. Każdego dnia odmawiają ją miliony osób na całym świecie, ponieważ przekroczyła granice języków, kultur i kontynentów. Została przetłumaczona nawet na bardzo lokalne dialekty, co jest zasługą misjonarzy, którzy uczą jej w najodleglejszych zakątkach globu. - „Miej miłosierdzie dla nas i całego świata” - tymi słowami ludzie wypraszają miliony łask.

Rozmowa z ks. prof. Przemysławem Artemiukiem, kierownikiem Katedry Teologii Fundamentalnej i Prakseologii Apologijnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, przewodniczącym Stowarzyszenia Teologów Fundamentalnych w Polsce.

Co właściwie wydarzyło się w Jerozolimie owej wiosny 30 r. i dlaczego zmartwychwstanie Jezusa pozostaje tak wielką tajemnicą dla wierzących i historyków?

Zmartwychwstanie Jezusa trudno zmieścić w kategoriach samej historii. Należy patrzeć na nie z dwóch perspektyw, które się uzupełniają.

Rozmowa z o. prof. Jackiem Salijem OP, teologiem, pisarzem i publicystą.

W ostatnich miesiącach opinię publiczną w Polsce poruszyły doniesienia o dramatycznych warunkach w niektórych schroniskach dla zwierząt. Takie sytuacje są tylko problemem organizacyjnym i prawnym czy także moralnym i duchowym?

Zacznijmy od tego, co wspólne dla nas, ludzi oraz zwierząt. Otóż łączy nas to, że jesteśmy Bożymi stworzeniami. Bóg stworzył nie tylko ludzi i zwierzęta, On jest Stwórcą wszystkich rzeczywistości widzialnych i niewidzialnych, Stwórcą wszystkiego, co istnieje.

Najpierw PESEL, potem szczepienia, później przedszkole. A chrzest? Coraz częściej odkładany „na później”, jakby był dodatkiem do życia, a nie jego fundamentem.

W imię wolności, wyboru i dojrzałości. Tyle że Kościół od dwóch tysięcy lat twierdzi coś zupełnie odwrotnego: że najważniejszych darów nie daje się na końcu. Jeszcze nie chodzi, nie mówi, nie podejmuje żadnych decyzji, a jednak - zdaniem wielu - już teraz nie wolno „decydować za niego” w sprawach wiary. „Poczekajmy, aż dorośnie, niech samo wybierze” - to najczęściej powtarzany argument. Tyle że to rozumowanie rzadko bywa stosowane konsekwentnie.

Po premierze serialu „Niebo” na jednej z platform streamingowych historia sekty Bogdana Kacmajora znów trafiła do obiegu medialnego. Wracają zdjęcia z Majdanu Kozłowieckiego, opisy kontrowersyjnej wspólnoty i sensacyjne wątki.

Tymczasem najważniejszy tekst o „Niebie” powstał już dawno - i nie jest scenariuszem.  To osobiste świadectwo człowieka, który w działającej na Lubelszczyźnie sekcie spędził pięć lat. W 1990 r. Sebastian Keller miał 19 lat. Właśnie zdał maturę i miał rozpocząć naukę w studium na Śląsku. Był zwyczajnym chłopakiem. Dorastał w wierzącej rodzinie, chodził do kościoła, przystępował do sakramentów, a w dzieciństwie służył jako ministrant.

Rozmowa z ks. prof. Mariuszem Rosikiem, biblistą, wykładowcą na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, autorem wielu publikacji, m.in. „The Chosen. Spotkania”.

Serial „The Chosen” obejrzały miliony ludzi na świecie. Na czym, zdaniem Księdza, polega jego fenomen?

Oprócz świetnej gry aktorów, ciekawej aranżacji i rozbudowanej w stosunku do tekstów Ewangelii narracji zapisanej w scenariuszu, o wyjątkowości produkcji świadczy właśnie to, że chodzi o serial, a nie o jeden - nawet długometrażowy - film.

Młodzi rolnicy mają plany, technologie i energię, ale często brakuje im jednego: zgody rodziców na przejęcie gospodarstwa.

Opisany przez Reymonta ponad 100 lat temu syndrom Boryny dziś wraca z nową siłą. Efekt? Gospodarstwo działa, ale rodzina zaczyna pękać. Wracają ze studiów z głowami pełnymi pomysłów: rolnictwo precyzyjne, zarządzanie danymi, automatyzacja. Tymczasem ich rodzice wciąż tkwią w logice gospodarstwa, które prowadzi się „po staremu” - własnymi rękami i doświadczeniem, często kosztem zdrowia.