Przy okazji konferencji „Evangelium vitae - jesień, czyli jak współcześnie radzić sobie z chorobą i cierpieniem?” zorganizowanej z okazji 100-lecia istnienia Apostolstwa Chorych, warto przypomnieć, czym ono jest.

W jaki sposób przynależność doń może stać się istotnym wsparciem w przeżywaniu swojej choroby, samotności? Sama idea zrodziła się w 1925 r. w sercu ks. Jakuba Willenborga, który szukał sposobów na odnowienie życia duchowego w parafii. Zaczął gromadzić chorych, osoby w podeszłym wieku, które pragnęły ofiarować swoje cierpienie w intencji Kościoła i świata, jednoczyć ich wokół Jezusa, wysyłać do nich co miesiąc list, z prostotą i zaufaniem mówić o trudnych sprawach, ograniczeniach, a przede wszystkim pokazywać, że w nowej, często trudnej do zaakceptowania sytuacji ich życie ma sens, wartość!

Nie da się zrozumieć teraźniejszości bez znajomości historii. To prawda stara jak świat. Przez wieki hasło „ojczyzna” oscylowało blisko innego pojęcia: „dom”.

Św. Jan Paweł II dołączył do tego jeszcze inne słowo: „matka”, wskazując jednocześnie, iż tak jak w przypadku obowiązku czci rodziców zapisanego w czwartym przykazaniu Dekalogu, analogiczny szacunek należy się także ojczyźnie. Jak kształtowało się pojęcie ojczyzny i pozostające z nim w ścisłej zależności pojęcie patriotyzmu? Łukasz Górnicki w „Dworzaninie polskim” (XVI w.) pisał, iż ojczyzną jest „to, co gruntu komu ojciec zostawił”.

Ktokolwiek próbował tworzyć trwałą strukturę opartą na relacjach międzyludzkich, wie, że jej fundamentem powinny stać się dwie zasady: organizacja i komunikacja.

Może być wszystko: pomysł, idee, pieniądze, zapał itp. - gdy pojawi się chaos w formule funkcjonowania, nakładanie się kompetencji bądź ich niedookreśloność, brak precyzji w dystrybucji odpowiedzialności, gdy zabraknie jasności, szybkości, klarowności przepływu informacji, struktura wcześniej czy później boleśnie zderzy się z rzeczywistością i ludzką niedoskonałością. I albo runie, albo zamieni się w twierdzę, gdzie autorytaryzm stanie się regułą dominującą.

W 2024 r. odnotowano w Polsce 4845 samobójstw. Było ich o 7,4% mniej w stosunku do 2023 r. - podaje na swoich stronach internetowych Komenda Główna Policji. Cieszy tendencja spadkowa, ale liczby nadal porażają.

Szczególnie szokujące są dane dotyczące wieku podejmujących próby samobójcze - w Polsce stanowią one najczęstszą przyczynę zgonów osób w przedziale 14-19 lat. W 2024 r. na 2054 zgłoszone próby samobójcze aż 1599 dotyczyło dziewcząt.

W momencie, gdy piszę ten tekst, zwycięzcą drugiej tury wyborów prezydenckich jest Karol Nawrocki. Ale wszystko może się jeszcze wydarzyć, co pokazuje wariant rumuński.

Nie o tym jednak będzie ten felieton, a o wszystkim, co minione tygodnie, miesiące powiedziały nam o Polsce i Polakach. W wielu komentarzach przed i powyborczych pojawia się ubolewanie, że znów „Polska jest podzielona”, „nie potrafimy się dogadać”, pytania w rodzaju: „czy tak musi być?”, że wszyscy są po równo winni tego „plemiennego podziału” itp. Demokracja ma swoje prawa. Norwid pisał, że sztuką jest „umieć się pięknie różnić”.

Dziś o zjawisku, które może niekoniecznie zasługuje na odrębny felieton, jeśli patrzeć na nie w izolacji od innych, coraz śmielej znajdujących sobie miejsce w kulturze, popkulturze, religii. Ale problem narasta.

Wszak już G.K. Chesterton powtarzał, że „gdy człowiek przestaje wierzyć w Boga, może uwierzyć we wszystko”. Inspiracją do przeniesienia na papier przemyśleń stała się (długo oczekiwana i starannie przygotowywana!) promocja nowego urządzenia kuchennego obecnego w wielu domach, obudowanego patentami, a może przede wszystkim - otoczonego legendą niezawodności i przydatności. Niedawno na jednym z popularnych portali internetowych ukazał się nawet tekst, w którym autor przekonywał, iż posiadanie owego technologicznego cuda stanowi pieczęć biznesowej wiarygodności. Ba! Jest znakiem przynależności do… klasy średniej!

Kilka dni temu jeden z portali internetowych podał szokującą informację, iż kilkadziesiąt procent klientów (częściej klientek) kupuje luksusowe towary, po czym po kilku dniach je zwraca. Dlaczego?

Odpowiedź jest prosta. Chodzi o zdjęcie z torebką luksusowej marki, fotkę w topowej kiecce, butach itp., które później można wrzuć na konto portalu społecznościowego i zebrać lajki. Błysnąć nie swoim światłem. A potem szukać jego kolejnych refleksów. Kiedy się analizuje różnego rodzaju statystyki, na tle Europy wypadamy całkiem nieźle: rośnie optymizm Polaków. Mniejsza o liczby - kolejnym rządzącym ekipom bardzo zależy, aby pokazać, iż to właśnie „za ich władzy” rządzeni są najszczęśliwsi - stąd mogą one odbiegać od rzeczywistości. Z drugiej strony: życie pokazuje często coś zupełnie innego. Okazuje się bowiem, że ekonomia wcale nie odgrywa tak zasadniczej roli w budowaniu optymizmu, jak mogłoby się to na pierwszy rzut oka wydawać.

Pierwszą Niedzielą Adwentu rozpoczniemy duchowe przygotowanie do przeżycia świąt Bożego Narodzenia. Choć galerie handlowe i ulice od dawna rozświetlone są lampionami, mienią się tysięcznymi refleksami światła, wydaje się, że jest w nas coraz więcej ciemności i beznadziei.

Oto pani w okienku kiosku przy warszawskiej ulicy kupuje karki bożonarodzeniowe. „Tylko bez tych «Jezusków» proszę” - dodaje. Infantylizm? Zła wola? A może jedno i drugie? Zresztą… trzeba mieć wiele szczęścia, by w XXI w. dostać pocztówki zawierające rzeczywiste motywy świętowania. Dominują czerwone krasnale, gwiazdka, wesołe reniferki, tysiące pustych, nic nieznaczących słów o „magii świąt” - niezliczone maski pustki, coraz trudniej kryjące ludzką - nieuświadomioną często - rozpacz stanowiącą konsekwencję skazania Boga na banicję.