„Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha” (Łk 23,46). Umieszczenie ukrzyżowania i śmierci Jezusa na krzyżu w tajemnicach Różańca św. nikogo nie dziwi ani nie zaskakuje.

On przyszedł na świat, by za nas umrzeć i dać nam zbawienie. Rozważając Jego ostatnie chwile, zatrzymajmy się na dwóch zdaniach. Pierwsze pochodzi z Księgi Zachariasza: „Będą patrzeć na tego, którego przebili, i boleć będą nad nim, jak się boleje nad jedynakiem, i płakać będą nad nim, jak się płacze nad pierworodnym” (Za 12,10). Drugie znamy z Ewangelii według św. Łukasza: „A lud stał i patrzył…” (Łk 23,35).

12 lipca w lesie Sumierz w Kolembrodach celebrowano Eucharystię z okazji kolejnej rocznicy tajnych misji unickich. Uroczystościom przewodniczy ks. Maciej Majek, ojciec duchowny Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Siedleckiej im. Jana Pawła II.

Coroczna Eucharystia w Sumierzu gromadzi pielgrzymów nie tylko z okolic samych Kolembród. Jedni przyjeżdżają samochodami, inni rowerami, a niektórzy docierają pieszo. Msza św. sprawowana w tym miejscu jest dla nich wyrazem wdzięczności za tych, którzy nie wyrzekli się swojej wiary i pozostali wierni własnemu obrządkowi.

Lato to czas wakacyjnych oaz. Piętnastodniowe turnusy są okazją do umocnienia wiary, budowania relacji z Bogiem i ludźmi, a także do aktywnego wypoczynku.

Od wielu lat takie rekolekcje odbywają się m.in. w Wisznicach. Tutejsza szkoła podstawowa co roku gości młodych z całej naszej diecezji. Spotykamy się w jednej ze szkolnych sal. - To nasza „animatornia”, czyli centrum dowodzenia - mówi ks. dr Kamil Duszek, diecezjalny moderator Ruchu Światło-Życie. Pierwszy turnus odbywa się właśnie pod jego duchową opieką. Kapłan przedstawia Oliwię, Wiktorię i Józka, którzy pełnią posługę animatorską. Dowiaduję się, że uczestnicy przeżywają właśnie Oazę Nowego Życia I stopnia - rekolekcje, które rozpoczynają podstawową formację w RŚŻ. To właśnie na „jedynce” zaczyna się poważna droga i faktyczne zagłębianie się w charyzmat ruchu.

5 lipca kolembrodzka parafia przeżywała odpust ku czci Nawiedzenia NMP. Uroczystościom przewodniczył ks. dr Jacek Świątek.

W homilii podczas sumy odpustowej wyjaśniał, dlaczego spotkanie Elżbiety z Maryją uczczono osobnym świętem. Przypominał, że powstało ono w Kościele Wschodnim, w czasach, gdy nie był on jeszcze podzielony. Podkreślił, że wschodnia tradycja odznaczała się wyjątkową pobożnością maryjną. Święto narodziło się w rejonie naznaczonym obecnością Matki Bożej, m.in. w Efezie, i działalnością tych, którzy spotkali się z Nią osobiście, jak np. św. Jan i św. Łukasz.

2 lipca w kodeńskim sanktuarium obchodzono Diecezjalny Dzień Chorego połączony z odpustem ku czci Matki Bożej Kodeńskiej. Uroczystości minęły pod hasłem „Choroba to też misja”.

Pielgrzymów zgromadzonych na kalwarii powitali ks. Paweł Siedlanowski, diecezjalny duszpasterz chorych, oraz o. Paweł Gomulak OMI. Pierwszym punktem spotkania była wspólna modlitwa różańcowa. Potem uczestnicy obchodów wysłuchali konferencji wygłoszonej przez ks. dr. Wojciecha Bartoszka, krajowego duszpasterza Apostolstwa Chorych. Kapłan wielokrotnie nawiązywał do osoby, życia i słów św. Teresy od Dzieciątka Jezus.

Krew Chrystusa przynosi nam uwolnienie, oczyszczenie, uzdrowienie i uświęcenie. Jezus nie tylko przelał ją dla naszego zbawienia. Pragnie też, byśmy korzystali z jej boskiej mocy.

W tradycji Kościoła czasem szczególnego kultu Krwi Chrystusa jest lipiec. W tym miesiącu jesteśmy zaproszeni do rozważania jej wartości. Jeśli poznamy moc Krwi Chrystusa, będziemy częściej się w niej zanurzać i ją przyzywać. Dlaczego mamy to robić? - Ponieważ Krwią Chrystusa zostaliśmy odkupieni. Po drugie, na każdej Mszy św. mamy przemienienie chleba w Ciało i wina w Krew Pańską. Jezus wybrał drogę cierpienia, kenozy i śmierci, by nas zbawić - podkreśla ks. Bogusław Witkowski ze zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa, który obecnie pełni funkcję kustosza Sanktuarium Krwi Chrystusa w Częstochowie.

27 czerwca bp Kazimierz Gurda poświęcił nową część Diecezjalnego Domu Rekolekcyjnego. Uroczystość była okazją do podziękowania Bogu i ludziom.

Rozpoczęła się Mszą św. sprawowaną w kaplicy. W celebrowanie Eucharystii włączyli się bp Grzegorz Suchodolski, kapłani z kurii, z duszpasterstwa rodzin, dziekani i wielu innych. Liturgia zgromadziła około 200 gości.

Na tzw. Starym Kodniu odsłonięto rzeźby braci Ruszczyców - Chacka i Afanasa, którzy w pierwszej połowie XV w. założyli osadę Kodeń. W uroczystości wzięli udział ich potomkowie.

Rzeźby powstały w kwietniu, podczas trzeciej edycji kodeńskich plenerów rzeźbiarskich. Ich autorami są Natasza Sobczak i Andrzej Mirończuk. Pomysłodawcami przedsięwzięcia byli Ewa Rafałko, dyrektor Gminnego Centrum Kultury, Sportu i Turystyki w Kodniu, oraz Stanisław Rafałko, społeczny opiekun zabytków powiatu bialskiego.

Posługa misyjna nie ogranicza się do podejmowania określonych działań. Ona zaczyna się od obecności w konkretnym miejscu na ziemi i dawania świadectwa w codzienności. Świat oddalony od Boga potrzebuje ludzi, którzy będą o Nim mówić na wiele sposobów.

Jeszcze kilkanaście lat temu Dorota i Jacek Pawlikowie nawet nie myśleli o tym, że udadzą się na misje. Wyjazd z Białej Podlaskiej do Irlandii dziś traktują jak powołanie. O swojej historii życia opowiadają otwarcie, ale nie górnolotnie.

Rozmowa z ks. dr. Maciejem Będzińskim, dyrektorem Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce.

200 lat temu bł. Paulina Jaricot założyła Żywy Różaniec, a kilka lat wcześniej Dzieło Rozkrzewiania Wiary. Zależało jej, by nie były to dwa odrębne dzieła. Co je łączy?

Łączy miejsce założenia, czyli Lyon we Francji, i czas, bo Dzieło Rozkrzewiania Wiary powstało w 1822 r., a Żywy Różaniec w 1826 r., wreszcie - sama założycielka, która jednoczy nas poprzez jeden charyzmat. Jest nim miłość do Kościoła, która bierze początek z miłości do Eucharystii i słowa Bożego.