Dobra śmierć jest łaską. Dotyczy ona nie tyle okoliczności odchodzenia, co stanu naszej duszy. Warto o nią prosić dla siebie i innych. Na taką modlitwę nigdy nie jest też… za wcześnie.

Sformułowanie „dobra śmierć” jest dziś pojmowane bardzo różnie i dla wielu oznacza coś zupełnie innego. Dawniej to wyrażenie było związane bardziej ze sferą duchową. Niestety, wraz ze zmianą podejścia do śmierci bywa rozumiane opacznie. - Dziś „dobrą śmiercią” nazywa się eutanazję. To koncepcja świata zupełnie świecka i oderwana od wiary i tradycji chrześcijańskiej - zauważa ks. Piotr Krupa ze Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny, który od niedawna działa jako duszpasterz Apostolstwa Dobrej Śmierci.

Bł. Karolina do każdego przemawia inaczej, czyni to przez różne obszary swego młodego życia. Ona uczy chrześcijańskich zasad i tego, jak budować relacje z Bogiem i ludźmi - mówi ks. dr Zbigniew Kucharski, były asystent generalny KSM-u i autor książki „Ta, która poznała Jezusa”.

Wspomniana publikacja jest jego pracą doktorską. Została wydana kilka miesięcy temu i cieszy się ogromnym zainteresowaniem. - Decyzja o napisaniu pracy nt. bł. Karoliny Kózkówny była ze wszech miar słuszna, chociaż… miałem już napisaną do połowy pracę na zupełnie inny temat - zaznacza autor.

Stare polskie przysłowie głosi: Szkaplerz noś, na różańcu proś! O ile z różańcem zazwyczaj jesteśmy związani od dziecka, to do szkaplerza często musimy dojrzewać. Niewielu przyjmuje go pod wpływem chwili. Większość czyni to bardzo świadomie, po dłuższej refleksji oraz modlitwie.

Przeżywamy Rok Jubileuszowy, który mija pod hasłem nadziei. - Myślę, że tych, którzy do nas przybywają, by przyjąć karmelitański szkaplerz, warto nazwać pielgrzymami nadziei - dzieli się refleksją o. Mariusz Płuciennik, karmelita posługujący w sanktuarium MB Patronki Żołnierzy Września w Woli Gułowskiej.

Rozmowa z ks. dr. Kamilem Duszkiem, wykładowcą teologii dogmatycznej w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach i diecezjalnym moderatorem Ruchu Światło-Życie.

Księże Doktorze, Dogmat o Trójcy Świętej jest chyba jednym z najtrudniejszych do wyjaśnienia w naszej wierze. O co w nim chodzi?

Myślę, że większości z nas dobrze znana jest legenda o św. Augustynie, który miał przechadzać się nad brzegiem morza i ujrzeć tam dziecko, które próbowało przelać wodę z oceanu do wykopanego przez siebie dołka. Przedsięwzięcie to oczywiście było niemożliwe do zrealizowania.

Kult Najświętszego Serca Jezusa ma swoje źródła w Piśmie Świętym i objawieniach prywatnych. Mówili i pisali o nim święci oraz papieże.

Rozwijał się przez wieki i trwa do dziś. To nie przypadek, bo o miłości Chrystusa do nas trzeba mówić zawsze, wszędzie i wszystkim! Ten kult nie polega na czczeniu Serca Jezusa jako organu ciała, nie można go podejmować w oderwaniu od Osoby Syna Bożego. Jego głównym założeniem jest poznanie i przyjęcie miłości Chrystusa do każdego z nas i do całego rodzaju ludzkiego. Ten kult jest też łączony z zadośćuczynieniem za grzechy swoje i świata. Jezus objawiający się św. Małgorzacie Alacoque w 1673 r. mówił: „Moje Boskie Serce tak płonie miłością ku ludziom, że nie może dłużej utrzymać tych płomieni gorejących zamkniętych w moim łonie.

30 maja w bazylice mniejszej uroczyście obchodzono 200 rocznicę śmierci pierwszego ordynariusza naszej diecezji bp. Feliksa Łukasza Lewińskiego oraz 100 rocznicę śmierci ks. prałata Józefa Pruszkowskiego, zasłużonego kapłana i kronikarza Kościoła na Podlasiu. 

Uroczystości rozpoczęły się od nabożeństwa majowego. Potem nastąpiła instalacja nowych kanoników Kapituły Kolegiackiej Janowskiej. Do jej grona, jako kanonicy honorowi, zostali włączeni ks. Ireneusz Zieliński, proboszcz parafii Kodeniec, oraz ks. Sławomir Harasimiuk, proboszcz i kustosz sanktuarium św. Józefa w Szpakach. Ks. kan. Henryk Sidorczuk, proboszcz parafii Życzyn, dotychczasowy kanonik gremialny kapituły janowskiej, został mianowany prałatem kustoszem w miejsce zmarłego w grudniu ubiegłego roku śp. ks. prałata Stanisława Grabowieckiego, zaś ks. kan. Krzysztof Hapon, proboszcz parafii Janów Podlaski i dziekan dekanatu janowskiego, dotychczasowy kanonik honorowy Kapituły Kolegiackiej Łukowskiej został przeniesiony do kapituły janowskiej.

Dzisiejsze pierwsze czytanie można podsumować jednym zdaniem: nasza mowa nas zdradza. Ona świadczy o mądrości lub głupocie, miłości i gniewie, o naszych intencjach i pragnieniach.

23 listopada w Muzeum Południowego Podlasia otwarto stałą wystawę poświęconą bialskiemu badaczowi i regionaliście Jerzemu Sroce. Niewielka ekspozycja opowiada o jego bogatym życiu i twórczości.

Wystawa składa się z tablic biograficznych z archiwalnymi zdjęciami, pamiątek w postaci albumów, zdjęć i dokumentów oraz kolekcji odznak i odznaczeń wojskowych. Centralne miejsce zajmuje biurko, przy którym pracował J. Sroka. Na blacie umieszczono wszystko, co zazwyczaj służyło mu w pracy dokumentacyjno-redaktorskiej, a więc: maszynę do pisania, teczki ze zgromadzonymi materiałami, okulary, telefon, lampkę i klisze fotograficzne. Wszystkie te eksponaty były osobistą własnością regionalisty. erzy Sroka pochodził z rodziny z tradycjami patriotycznymi. Jego ojciec Władysław był zawodowym podoficerem Wojska Polskiego. Należał do Legionów Piłsudskiego, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, a także - w ramach 34 Pułku Piechoty - w kampanii wrześniowej. Po klęsce zaangażował się w konspirację. Niestety został aresztowany przez gestapo i ostatecznie zginął w Oświęcimiu w grudniu 1942 r.

Rozmowa z ks. prof. dr. hab. Januszem Królikowskim, przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Mariologicznego, wykładowcą akademickim oraz autorem wielu publikacji naukowych i popularnonaukowych.

Księże Profesorze, o czym przypomina nam dogmat Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej? O co w nim chodzi? Często nie jest rozumiany poprawnie…

Rzeczywiście, z tym rozumieniem są problemy, jak można było się przekonać całkiem niedawno, gdy ktoś na jednym z portali internetowych twierdził na przykład, że ten dogmat oznacza zakwestionowanie wartości małżeństwa i zrodzenia potomstwa. Niepokalane Poczęcie oznacza, że Maryja - jako przyszła Matka Zbawiciela - na mocy Jego przyszłych zasług wysłużonych na krzyżu już „w pierwszej chwili swego istnienia” została „zachowana od grzechu pierworodnego”, a więc obdarzona pełnią łaski, czyli życia Bożego, i już na stałe „Pan jest z Nią”, jak to potwierdził anioł Gabriel w czasie zwiastowania.

Karmelitański szkaplerz należy utożsamiać nie tylko ze znakiem szczególnej opieki Matki Bożej, ale też z osobistym wezwaniem do naśladowania Maryi i do miłości bliźniego.

Warto go przyjąć i nosić z namysłem, odpowiedzialnie i z ufnością, bo tylko wtedy przynosi owoce. Dwa brązowe płatki z wizerunkami Serca Jezusa i Serca Maryi połączone są dwoma długimi i mocnymi sznureczkami. Jeden płatek nosimy na piersi, drugi na plecach. W ten sposób każdego dnia „żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” - jak pisał św. Paweł - między Jezusem i Maryją. - Nie ma na świecie ważniejszych i piękniejszych serc niż Boskie Serce Chrystusa i Niepokalane Serce Maryi - mówi o. Mariusz Płuciennik, karmelita posługujący w sanktuarium w Woli Gułowskiej.