Polska polityka nie przestaje zaskakiwać. Jeszcze do niedawna wydawało się, że po brawurowej rezygnacji Szymona Hołowni z liderowania ugrupowaniu swojego imienia nie ma prawa wydarzyć się nic bardziej kuriozalnego.

Tymczasem już wiadomo, że rzeczywistość przerosła wszelkie wyobrażenia. Szymon Hołownia, nie wiedząc, co zrobić z politycznym nieboszczykiem Szymonem Hołownią, postanowił… wskrzesić Szymona Hołownię. W polityce nasz świecki kaznodzieja pojawił się dość nieoczekiwanie. Kiedy w grudniu 2019 r. oficjalnie ogłosił start w wyborach prezydenckich i przedstawił program, jasnym się stało, że mamy do czynienia z nieco już oklepanym projektem.

Minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski z nieskrywaną dumą poinformował naród, że właśnie podpisał „dokumenty, które rozpoczynają proces zmiany wzorów aktów stanu cywilnego”.

I że to pokłosie wydanego w listopadzie minionego roku wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego małżeństw. I że tym wyrokiem TSUE zobowiązuje państwa UE do uznawania takich związków zawartych legalnie w innych krajach Wspólnoty. Minister się tylko z wyrokiem TSUE w mgnieniu oka nie zgodził, ale całkiem się był wysforował. „To prawo, które musimy i chcemy stosować” - zawyrokował. Musimy i chcemy? Ej, czy to się przypadkiem jakoś z logiką nie gryzie?

Wdrażany od pewnego czasu unijny nakaz przytwierdzania plastikowych nakrętek do kartonów i butelek przynosi pierwsze efekty. Klimat zaczyna się ochładzać i - jak twierdzą znawcy tematu - istnieje duże prawdopodobieństwo, że planeta jednak nie spłonie.

Po niezwykle zimnym ubiegłorocznym maju, mamy zimę, jaką ludzie tak starzy, jak ja, pamiętają z dzieciństwa i wczesnej młodości. Ponieważ tęgi mróz wciąż nie odpuszcza, to aż strach pomyśleć, jak niebawem będą wyglądać zimy, gdy ulice naszych miejscowości zdominują zeroemisyjne pojazdy na baterie, pod naszymi oknami staną wiatraki i farmy fotowoltaiczne, a chałup nie będzie można ogrzewać coraz bardziej nieekologicznym gazem, olejem, pelletem, drewnem czy węglem.

Kilka dni temu w szpitalu w Warszawie, po - zdawać by się mogło - bezpiecznym zabiegu, zmarła ciężarna kobieta. W trakcie wybudzania omyłkowo zamiast tlenu podano jej podtlenek azotu.

W szpitalu w Grójcu inna młoda matka nie przeżyła „cesarki”. Na komendzie w Piasecznie pijany przełożony (dowódca - o ironio! - policyjnego oddziału prewencji) zgwałcił 22-letnią stażystkę. Widzą Państwo te protestacyjne marsze czarnych parasolek? Tę jaskrawość czerwonych błyskawic? Słyszą Państwo wywrzaskiwane: „Ani jednej więcej!”? I to wszechobecne przewodnie hasło postępowych towarzyszek: „wypi…alać”?  Nie? Proszę nie regulować odbiorników. Ani nie przejmować się wadą słuchu i wzroku. To tylko niechciejstwo Marty Lempart et consortes.

Choć mija już pierwsza dekada pierwszego miesiąca 2026 roku, to wciąż chyba jeszcze nie jest za późno, aby składać sobie noworoczne życzenia.

A zatem, Drodzy Czytelnicy, przyjmijcie życzenia wszelkiej pomyślności. Niech nie opuszcza Was zdrowie, humor, optymizm i dystans do siebie. Niech radość towarzyszy Wam na każdym kroku, a każdy nowy dzień przynosi powody do wdzięczności. Niech otaczają Was ludzie rozumni i roztropni. Z lekkością podchodźcie do czekających Was wyzwań i zawsze znajdujcie czas na to, co sprawia Wam największą satysfakcję.

Gdyby nie ten „nagły a niespodziewany” atak zimy, i ten śnieg wszechleżący, który na biało świat nam przemalował, to po noworocznym przemówieniu pana premiera mogłabym uwierzyć, że jesteśmy nie tylko zieloną, ale nawet kolorową wyspą.

Okraszone jakby zawstydzonymi uśmieszkami wystąpienie pierwszego ministra uświadomiło mi, kim tak naprawdę jesteśmy i w jakim dobrobycie żyjemy. Tuż przed świętami badająca kondycję finansową polskich obywateli firma ogłosiła, że jako społeczeństwo jesteśmy bogaci, bo w tym roku wydamy najwięcej pieniędzy.

To była imponująca końcówka 2025 roku. Do historii przejdzie zapewne 18 dzień grudnia, kiedy to prezydent Karol Nawrocki - ku uciesze jednych i rozpaczy innych - polecił wywalić z Pałacu Prezydenckiego mebel zwany okrągłym stołem.

Symbol układu zawartego między przedstawicielami komunistycznego establishmentu oraz tzw. stroną społeczną (zdominowaną choćby przez tworzących jeden z nurtów opozycji demokratycznej dawnych towarzyszy, którzy z różnych powodów przestali kochać matkę partię) ma niebawem trafić do Muzeum Historii Polski.

Nowy rok, nowa przygoda - przekonują optymiści. Do grudnia jeszcze daleko, może więc wiele się zdarzyć, ale mamy już bliską perspektywę „przygód” raczej zaklepanych.

Do nich należy np. mocno postępowa nowelizacja kodeksu pracy, która nakazuje, aby ogłoszenia o pracę i nazwy stanowisk były neutralne względem płci. Parcie lewej politycznie strony na parytety, feminatywy i Bóg wie jeszcze co, inspirowane ponoć szlachetną ideą równości, niebezpiecznie zmierza nie tylko ku śmieszności. Mamy co prawda dyrektorki i lekarki, ale już doktorka/doktórka trąci lekceważeniem.

Rok 2025 dobiega końca. Stąd też - wprawdzie jeszcze nieśmiało - pojawiają się jego pierwsze podsumowania.

Na arenie międzynarodowej ostatnie 12 miesięcy było okresem głębokich zmian geopolitycznych naznaczonych przede wszystkim powrotem Donalda Trumpa do Białego Domu, eskalacją konfliktów zbrojnych a także kilkoma kampaniami wyborczymi oraz kryzysami wewnętrznymi w niektórych krajach. Wybrany po raz drugi na prezydenta USA Trump dokonał resetu globalnego porządku, który dosięgnął także starego kontynentu.

Kiedy na fali naszych ustrojowych przemian zaistniała w zakładach pracy możliwość organizowania pracowniczej wigilii, naród był zachwycony.

Ludzie zmieniali plany, byleby tylko móc w tym spotkaniu uczestniczyć. Było optymistycznie, było radośnie, były serdeczne życzenia, były - śpiewane nawet przez tych, którzy z wiarą niekoniecznie mieli po drodze - kolędy. Ale z czasem robiło się coraz ciszej i ciszej. Pracownicza wigilia zaczęła uwierać. Kojarzyć się już nie tyle z wolnością, co z przykrym obowiązkiem, dla niektórych wręcz zniewoleniem.