18 lutego 2019 r. Imieniny obchodzą: Konstancja, Maksym, Bernadeta

Pogoda: Siedlce

Numer 7
14-20 lutego 2019r.

menu

NEWS

W jaki sposób osoby niepełnosprawne mogą wnioskować o wsparcie z PFRON? Szczegóły w bieżącym numerze ECHA!

STRONA GŁÓWNA



Archiwum jedynek
Pobierz pełne wydanie
Dodatek Echo Leśne

Rozmowy

 
 

Rozmowa ECHA

28 czerwca 2017 r.

Pomagać, ale mądrze


fot. ARCHIWUM

Rozmowa z ks. Mariuszem Boguszewskim, dyrektorem warszawskiego biura Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie

Fala uchodźców to skutek wojny w Iraku i Syrii. Wprawdzie wcześniej sytuacja polityczna w tych krajach nie była doskonała, ale panował pokój. Oba kraje odnotowywały nawet niewielki wzrost gospodarczy. Dzisiaj natomiast mamy niestabilne rządy, a w Syrii interwencję obcych państw chroniących terroryzm. Skutkiem zniszczenia tych terytoriów jest cierpienie niewinnych ludzi, którym brakuje podstawowych artykułów żywnościowych, dachu nad głową, pracy, nadziei.

Jak ocenia Ksiądz wszczęcie procedury przeciw Polsce w sprawie relokacji uchodźców? Czy przypadkiem nie jest to działanie typowo polityczne, a troska o prawdziwych uchodźców znajduje się na ostatnim miejscu?

Rzeczywiście można odnieść wrażenie, iż za tymi decyzjami stoi wyłącznie polityka, ale żyjemy w świecie, którego jest ona nieodzownym elementem, a problem uchodźców dotyka wszystkich sfer życia społecznego. Jednak warto zadać sobie pytanie, czy działania unijnych dyplomatów i innych organizacji naprawdę mają na celu poprawę bytu cierpiących ludzi, czy raczej stoi za tym chęć realizowania własnych interesów. Cała sprawa związana z uchodźcami jest bardzo trudna i delikatna. Myślę, że nikt z nas nie odmówi komukolwiek schronienia, gdy zagraża mu realne niebezpieczeństwo utraty zdrowia czy życia. Nasz kraj wielokrotnie w swojej historii pomagał ludziom z bardzo różnych stron świata, gdy z powodów politycznych, religijnych czy konfliktów zbrojnych musieli uciekać ze swojej ojczyzny.

 

Polska, Czechy i Węgry znalazły się pod lupą Komisji Europejskiej za naruszenie prawa UE ws. relokacji uchodźców. Tymczasem Austria została wyłączona z tego postępowania. Co Ksiądz o tym sądzi?

Przyznam, że nie rozumiem tej decyzji i chętnie zapytałbym o jej przyczynę osoby odpowiedzialne za takie rozstrzygnięcie.

 

Czy, zdaniem Księdza, Unia Europejska ma pomysł, jak naprawdę zająć się uchodźcami z Bliskiego Wschodu?

Szczerze? Nie wiem. Niewątpliwie jednak problem staje się coraz większy. Świadczą o tym chociażby liczby imigrantów napływających do Europy. Wydaje się, że nikt nie jest w stanie tego zatrzymać. Chciałbym, aby każdy, ktokolwiek zajmuje się pomocą uchodźcom, miał na celu przede wszystkim dobro drugiego człowieka. Jednak jeśli chcemy poważnie rozmawiać i wspierać imigrantów, trzeba wrócić do przyczyn tego stanu rzeczy, z którym dzisiaj musi zmagać się Europa. Wszyscy bowiem nieustannie mówią o skutkach, a nikt nie wspomina o powodach kryzysu uchodźczego.

 

Mówi się, że jest on największy od czasów II wojny światowej.

Fala uchodźców to skutek wojny w Iraku i Syrii. Wprawdzie wcześniej sytuacja polityczna w tych krajach nie była doskonała, ale panował pokój. Oba kraje odnotowywały nawet niewielki wzrost gospodarczy. Dzisiaj natomiast mamy niestabilne rządy, a w Syrii interwencję obcych państw chroniących terroryzm. Skutkiem zniszczenia tych terytoriów jest cierpienie niewinnych ludzi, którym brakuje podstawowych artykułów żywnościowych, dachu nad głową, pracy, nadziei. Ponadto w Iraku i Syrii stworzono wielki rynek zbytu na broń - również tę pochodzącą z Europy. Dlatego ludzie uciekają z krajów, gdzie zagrożone jest ich życie. Za kryzysem uchodźczym stoją też pieniądze i, niestety, chęć zarobienia na tych, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swojej ojczyzny. Nie bez przyczyny są konflikty będące konsekwencją tzw. arabskiej wiosny. Wojna w Syrii i Iraku nie jest jednak tylko związana ze społeczną rewolucją. To także pokłosie interwencji USA w Iraku, która doprowadziła do utworzenia przez salaficką organizację terrorystyczną kalifatu pod nazwą Państwo Islamskie.

 

I to jest chyba główny powód strachu przed uchodźcami: terroryzm.

Każde państwo ma prawo do zachowania swojej tożsamości i obrony obywateli tak, aby czuli się bezpiecznie w miejscu, w którym żyją. To, co ostatnio dzieje się w Anglii, Francji, nie napawa spokojem i optymizmem. Polacy boją się islamizacji, fanatyzmu religijnego, ataków. Jednak nie możemy egoistycznie skupiać się tylko na sobie. Nie wolno ograniczać prawa miłości.

 

Nieustannie przypomina się nam, a wręcz wypomina, że Polacy także z różnych powodów w XIX i XX w. byli emigrantami, prosili o azyl na zachodzie Europy, gdzie byli przyjmowani bez wrogości. Czy rzeczywiście dzisiaj Polacy są aż tak nieczuli na cierpienie tych, którzy musieli opuścić swój kraj?

Jesteśmy zobowiązani do tego, by pomagać drugiemu człowiekowi i robimy to na wiele różnych sposobów, mając jednak na uwadze nasze możliwości. Mówiąc o przyjęciu uchodźców, mamy na myśli zorganizowaną formę, a nie jakiś niekontrolowany, spontaniczny, bezładny i problematyczny napływ. Musi to być pomoc zgodna ze wszystkimi wymogami polskiego prawa, a więc także z akceptacją kultury i tradycji tego miejsca, do jakiego imigranci przybywają. Warto jednak podkreślić, że nie tylko przyjmujemy potrzebujących, ale też staramy się pomagać tam, na miejscu, gdzie kryzys ten ma swój początek.

 

O to zresztą apelują tamtejsi biskupi. Ordynariusz Latakii bp Antoine Chbei z Syrii powiedział ostatnio nawet, że uchodźcom, którzy są już w Europie, na pewno trzeba pomóc, podać rękę, ale to bardzo zły pomysł, aby zabierać ich z rodzinnych krajów i przenosić do obcych kultur. Poza tym obecnie chrześcijanie stanowią na Bliskim Wschodzie zaledwie 4%. Tamtejsi hierarchowie mówią o spisku mającym na celu usunięcie z tamtej części świata wyznawców Chrystusa.

Dlatego tym bardziej wparcie na miejscu jest najlepszą i najskuteczniejszą formą pomocy. Jako papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie każdą decyzję o wsparciu opieramy przede wszystkim na głosie zarówno tamtejszych hierarchów kościelnych, jak i ludzi, których spotykamy, odwiedzając Bliski Wschód. A sytuacja tam jest naprawdę dramatyczna. Jeśli rzeczywiście chcemy im pomóc, powinniśmy np. wspierać odbudowę szkół, by tamtejsze dzieci mogły się uczyć. Edukacja to klucz do przyszłości.

 

Jak jeszcze można pomóc?

Myślę, że warto działać w trzech obszarach. Pierwszy to modlitwa o pokój, o to, by nikt już nigdy nie musiał uciekać z własnego domu m.in. z tego powodu, że ktoś chce zbić na nim interesy polityczne i ekonomiczne. Po drugie: mieszkańcy Bliskiego Wschodu proszą: „Bądźcie naszym głosem i mówcie w naszym imieniu, bo zostaliśmy zdegradowani zarówno moralnie, jak i ekonomicznie. Sami nie jesteśmy w stanie sobie pomóc”. Upominanie się o ich prawa to nasz obowiązek. Wreszcie trzeci rodzaj wsparcia to pomoc materialna. Zachęcam do włączenia się w kampanie prowadzone przez Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie. Działamy zawsze kanałem kościelnym, co oznacza, że naturalnym partnerem do realizacji naszych programów pomocowych są biskupi, księża i siostry zakonne z terenów objętych pomocą. Staramy się pomagać nie tylko wtedy, kiedy są kamery, flesze całego świata. Jak włączyć się w nasze dzieło? Można np. wysłać sms w ramach akcji „Ocalmy chrześcijan w Syrii”, zaangażować się w jakiś projekt, jak chociażby „Mleko dla Aleppo”, gdzie ponad 70% mieszkańców żyje poniżej poziomu ubóstwa. Z powodu niedożywienia matki nie są w stanie karmić piersią swoich dzieci. W tej dramatycznej sytuacji mleko jest absolutną podstawą zapewniającą ich odpowiedni rozwój. Warto również zaangażować się w odbudowę szpitali, szkół, domów, pomoc chorym, a za pośrednictwem naszego e-sklepiku zakupić książkę i przedmioty wykonywane przez chrześcijan w Ziemi Świętej. Możliwości jest naprawdę wiele, a naszym obowiązkiem jest włączyć się w tę pomoc. Zresztą, moim zdaniem, Polacy doskonale się z niego wywiązują.

 

Dziękuję za rozmowę.


Pomóż

Międzynarodowa organizacja katolicka wspierająca chrześcijan prześladowanych lub potrzebujących pomocy duszpasterskiej działa w ok. 140 krajach świata. Tuż po II wojnie światowej założył ją o. Werenfried van Straaten. Jan Paweł II nazwał go wyjątkowym apostołem dobroczynności. Pomóc prześladowanym można, wpłacając pieniądze na konta złotówkowe PKWP:

ING Bank Śląski o/ Warszawa 31 1050 1025 1000 0022 8674 7759;

PKO BP o/ Warszawa 87 1020 1068 0000 1402 0096 8990.


ŚWIADECTWO

Wierzę, że Bóg istnieje pomimo naszego bólu

 

Miasto zostało zniszczone i zrujnowane, a nasze życie przestało mieć jakiekolwiek znaczenie. Mieszkamy w zapomnianym mieście - mówi 26-letni Rand Mittri, absolwent Kolegium Nauk Przyrodniczych w Syrii, a obecnie student na uniwersytecie w Aleppo. Na co dzień pracuje w centrum pomocy, które prowadzą księża salezjanie. Oto jego świadectwo.

 

Każdego dnia żyjemy tak, jakbyśmy byli otoczeni śmiercią. My, podobnie jak wy, zamykamy za sobą drzwi każdego dnia, wychodząc do pracy lub szkoły. Jednak my w tym momencie jesteśmy ogarnięci strachem, że już do naszych rodzin i domów nie wrócimy, ponieważ prawdopodobnie zostaniemy zabici lub zginą nasze rodziny. Bardzo cierpimy, ponieważ jesteśmy otoczeni śmiercią i zabijaniem i nie ma żadnej ucieczki, gdyż nikt nam nie pomoże. „Boże, gdzie jesteś? Dlaczego o nas zapomniałeś? Czy ty istniejesz? Dlaczego się nad nami nie zmiłujesz? Czy nie jesteś już Bogiem miłości?”. Każdego dnia zadajemy sobie te pytania, a ja nie potrafię na nie odpowiedzieć.

Doświadczyłem wielu przykrych rzeczy podczas tej wojny. Z drugiej strony dorosłem i stałem się dojrzały bardzo wcześnie. Z tego powodu patrzę na życie z innej perspektywy.

Pracuję w Centrum św. Jana Bosko w Aleppo, gdzie przebywa ponad 700 młodych kobiet i mężczyzn, którzy pragną zobaczyć uśmiech i usłyszeć dobre słowo, a także szukają tego, czego brakuje im w ich życiu: humanitarnego traktowania. Jednak nie mogę dać radości innym, ponieważ sam jestem w tej kwestii bankrutem.

W tej wojnie zginęło wielu ludzi, którzy uczęszczali do naszego centrum pomocy. Jack, 13-letni chłopczyk, zginął, czekając na autobus, który miał go przywieźć do nas na katechezę i zabawę z innymi dziećmi. Niestety wojna i nienawiść w ludzkich sercach zabiły tego chłopca. Anwar i Michelle wyszły z centrum do domu i mieliśmy nadzieję, że jeszcze do nas wrócą. Tymczasem w nocy ich dom zawalił się na nich, a dzieci zasnęły snem wiecznym i dołączyły do grona aniołów w niebie. Wszyscy ludzie, którzy zginęli, są męczennikami tej krwawej wojny. Zniszczyła ona nasze dusze, marzenia i nadzieje. Unicestwienie ludzkiego życia jest znacznie większą stratą niż zburzenie cegieł i kamieni.

Pomimo bólu życie moje i moich przyjaciół jest przepełnione radością, jakiej doświadczamy, służąc innym. Widzimy obecność Boga w dziecku, które pomaga w zdobywaniu wody. Widzimy Boga w tych, którzy niosą pomoc innym, a także w rodzicach zdobywających pożywienie dla swoich dzieci.

Wierzę, że Bóg istnieje pomimo naszego bólu. Wierzę też, że Bóg przez nasze cierpienie uczy nas prawdziwego znaczenia miłości. Moja wiara w Jezusa Chrystusa jest powodem radości i nadziei, których nikt mi nie ukradnie. Proszę zmartwychwstałego Pana o udzielenie mi i wszystkim osobom mieszkającym w Syrii i na całym świecie łaski miłosierdzia i radości w sercach tych osób, które są skrzywdzone, zasmucone i porzucone. To jest przesłanie dla każdego chrześcijanina. Dziękuję wam wszystkim i proszę was o modlitwę za mój ukochany kraj: Syrię.

Jolanta Krasnowska

Powrót

STRONA GŁÓWNA



Archiwum jedynek
Pobierz pełne wydanie
Dodatek Echo Leśne

Aktualności

Więcej artykułów z tej kategorii »

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

FOTOGALERIA

Uroczystości w Pratulinie


23 stycznia w pratulińskim sanktuarium odbyły się doroczne uroczystości z racji wspomnienia bł. Męczenników Podlaskich. Wydarzeniu towarzyszyło poświęcenie Domu Pielgrzyma. Uroczystościom przewodniczyli kard. Kazimierz Nycz oraz bp Kazimierz Gurda i bp Piotr Sawczuk. [fot. AWAW]

FOTOGALERIA

Dzień Życia Konsekrowanego


Każdy dzięki Duchowi Świętemu odkrywa swój własny sposób ofiarowania się Ojcu Niebieskiemu. Własny, ale otrzymany i przyjęty od Boga; własny, ale jednocześnie potwierdzony przez Kościół, w którym jest obecny i działa Boży Duch; własny, ale w odniesieniu do Jezusa Chrystusa, bowiem żadne ofiarowanie siebie poza Chrystusem nie może być przyjęte przez Ojca. Tylko Jego ofiara została przyjęta - podkreślił bp Kazimierz Gurda w homilii podczas Eucharystii sprawowanej w święto Ofiarowania Pańskiego. [fot. M. Król]

PATRONAT "ECHO"


Bal karnawałowy 2019
Caritas Diecezji Siedleckiej Środowiskowy Dom Samopomocy w Białej Podlaskiej organizuje już po raz 17 bal karnawałowy skierowany do osób z niepełnosprawnością.
więcej »
Warsztaty biblijne
Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana” w Warszawie zaprasza młodzież szkół ponadgimnazjalnych wraz z katechetami do udziału w pierwszej edycji warsztatów biblijnych pt. „Poznaj list św. Pawła do Rzymian”.
więcej »
Tropem Wilczym
3 marca, po raz piąty we Włodawie, odbędzie się Bieg Pamięci Żołnierzy Wyklętych. W programie są biegi na dystansie 5 km oraz na symbolizującym datę śmierci ostatniego z wyklętych odcinku 1963 m.
więcej »
 

POLECAMY


O oczekiwaniu i obecności
Jedyną właściwą odpowiedzią na tę dojmującą tęsknotę jest Bóg. Papież Benedykt XVI przypomina, że chrześcijanie oczekują powtórnego przyjścia Pana, jednocześnie już żyjąc tym, czego się spodziewają.
więcej »
O księżach z krwi i kości
Dlaczego jedni stawiają księży na świeczniku, a drudzy wdeptują ich w ziemię? Bo nie rozumieją, czym jest kapłaństwo i kim tak naprawdę jest kapłan.
więcej »
Unici przed kamerą
31 stycznia zakończyły się zimowe zdjęcia do filmu „Z ziemi podlaskiej”. Produkcja przybliża wstrząsające losy naszych unitów.
więcej »
 

SONDA

 

Wyrzucanie żywności uważam za...

grzech

marnotrawstwo

problem współczesnego świata

nieodpowiedzialność

nie uważam tego za coś złego



LITURGIA SŁOWA


Poniedziałek
Czytania:
;
Ewangelia:


Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

PROMOCJA

 

 
statystyka

NASI PARTNERZY

Copyright 2008 Echo Katolickie

Realizacja KREATOR