Jak mieszkańcy Olszyca Nowego (Szlacheckiego) zmienili parafię

Dzięki przyjęciu Olszyca i Emilianówki w swoje granice parafia Domanice łączy wsie, które w czasach I Rzeczypospolitej wchodziły w skład diecezji krakowskiej i Małopolski i te, które należały do diecezji poznańskiej i Mazowsza.

Uroczystość odpustowa Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny 2 lipca 1882 r. miała w Domanicach szczególny charakter. Przybyli na nią dziekan siedlecki ks. Wiktor Dąbrowski oraz przedstawiciel władz powiatowych Julian Garbaczewski.

W obecności parafian i administrującego parafią ks. Onufrego Fedorowicza, ks. W. Dąbrowski, działając z polecenia Konsystorza Generalnego Diecezji Lubelskiej, ogłosił decyzję władzy diecezjalnej o odłączeniu wsi Olszyc Nowy (obecnie Szlachecki) od parafii Wodynie i przyłączeniu jej, zgodnie z życzeniem mieszkańców, do parafii Domanice.

 

Ważna przynależność

To postanowienie zapoczątkowało naturalne zacieranie na tym terenie historycznych granic administracyjno-kościelnych z czasów I Rzeczypospolitej. Olszyc bowiem, powstały w końcu XV w., należał do parafii Wodynie, a ta z kolei do diecezji poznańskiej. W podziale administracyjno-państwowym obie miejscowości wchodziły w skład ziemi czerskiej i województwa mazowieckiego. Domanice odległe od Olszyca o niespełna 6 km powstały w pierwszej połowie XVI w. i należały do parafii w Łukowie, która wchodziła w skład diecezji krakowskiej. Domanice znajdowały się w granicach ziemi łukowskiej będącej częścią województwa lubelskiego i prowincji małopolskiej. Od końca XVI w. w Domanicach tworzył się ośrodek parafialny przy świątyni wybudowanej staraniem mieszkańców ok. 1595 r. Do XVIII w. była to filia parafii w Łukowie. Od 1818 r. ...