Kompas serca
Odsłania prostą, a jednocześnie wymagającą logikę dobra porządkującą serce i relacje. Pozostaje niewzruszony, bo opiera się na prawdzie silniejszej niż moda, czas i ludzkie kaprysy. Żyjemy w świecie, który kusi złudzeniem życia szybkiego, intensywnego i pozbawionego granic. Ta nieustanna zmienność - wraz z gwałtownym rozwojem techniki i coraz częstszym brakiem zakorzenienia w rzeczywistości - wślizguje się również w przestrzeń wiary.
W wielu sercach to już nie Duch Święty, lecz duch tego świata usiłuje przejąć rolę przewodnika, przesuwając fundamenty, na których budowaliśmy nasze chrześcijańskie życie. W miejsce prawd stałych jak skała pojawiają się opinie „ekspertów” o płynnych konturach: lekkie i modne, lecz pozbawione siły, aby prowadzić drogą wiernej, wymagającej miłości. Powoli narasta przekonanie, że Ewangelię można dowolnie reinterpretować, że związki sprzeczne z porządkiem stworzenia mają rzekomo „nowe piękno”, że cudzołóstwo przestaje być grzechem, jeśli trwa dostatecznie długo, a dogmaty można przetopić tak, by bardziej odpowiadały współczesnej wrażliwości. Jeszcze niedawno mówiliśmy wyraźnie o niezmiennej prawdzie i powadze ludzkich wyborów; dziś coraz częściej słychać uspokajający szept: „wszyscy tak robią”.
A jednak Dekalog – dziesięć słów Boga – nie jest ani ciężarem, ani pamiątką po epokach, które wydają się odległe jak wyblakłe mapy. Jest światłem, które nie zna zmierzchu, nawet gdy nasze światy przechylają się jak łódź na wzburzonej wodzie. To kompas serca: prosty, cichy i precyzyjny. Prowadzi nie tam, gdzie jest wygodnie, lecz tam, gdzie naprawdę zaczyna się życie, którego nikt nie potrafi podrobić. ...