Tygodnik Echo Katolickie
Wydanie 6/2026 (1586)

„Współczucie Samarytanina: kochać, niosąc cierpienie drugiego człowieka” - to hasło tegorocznego Światowego Dnia Chorego, który obchodzimy 11 lutego. Brzmi jak wezwanie, ale i jak pytanie: czy jeszcze potrafimy być blisko tych, których życie zostało naznaczone bólem? Nie z mądrymi radami, nie z teorią, ale z obecnością. Z zatrzymaniem się przy drugim, jak Samarytanin, który nie pytał, dlaczego ten człowiek leży pobity przy drodze, lecz po prostu pochylił się nad nim. Cierpienie zawsze obnaża nasze bezradności. Rodzi pytania, które brzmią jak krzyk: „Dlaczego ja?”, „Gdzie jest Bóg?”. W opowiadaniu o. Jerzego Szyrana spotykamy Dominikę - kobietę ciężko chorą, osamotnioną, zmagającą się nie tylko z bólem ciała, ale i z nocą wiary. Jej dialog z Hiobem nie przynosi łatwych odpowiedzi. Przynosi coś cenniejszego: prawdę, że w cierpieniu nie jesteśmy sami. „Cierpisz? Tym lepiej” - te prowokujące słowa nie gloryfikują bólu, lecz wskazują na jego tajemniczy sens, który odsłania się tylko w miłości. Chrystus nie zabrał cierpienia ze świata, ale wszedł w nie do końca. Uświęcił je, czyniąc przestrzenią spotkania. Dlatego współczucie Samarytanina to nie tylko gest pomocy, lecz gotowość, by nie uciekać od cudzego krzyża. Czasem największym darem jest bycie obok - w ciszy, w bezradności, w nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy po ludzku „sytuacja jest beznadziejna”.