Szata zbawienia i ocalenia
W tych słowach nie byłoby niczego zaskakującego i niezwykłego, gdyby nie kontekst, w jakim wypowiedział je w czasie naszej rozmowy. Już na jej początku przytoczył bowiem sytuację, z którą spotkał się nie po raz pierwszy. - Zdarza się, że przychodzą do nas ludzie ze szkaplerzem w ręku i proszą o jego poświęcenie. Tłumaczą: „Ojcze, to do trumny. Chcę przygotować wszystko, co będzie potrzebne po mojej śmierci, żeby rodzina miała wszystko pod ręką, gdy trzeba będzie mnie pochować. Zależy mi, by włożyli mi ten szkaplerz na ostatnią drogę”. Pytam wtedy, czy zostali oficjalnie przyjęci do szkaplerza karmelitańskiego.
Najczęściej słyszę: „Nie, ale ten szkaplerz przyda mi się do trumny”. Tłumaczę, że to nie ma sensu. Szkaplerz jest przeznaczony dla żywych i tylko za życia. Spełniając konkretne warunki, można korzystać z przywilejów, które są z nim związane. To nie element dekoracyjny, dodatek ani amulet – wyjaśnia o. Mariusz.
Ponad 700 lat temu…
Tradycja szkaplerza karmelitańskiego sięga 1251 r. Jego źródłem są objawienia Matki Bożej, jakich dostąpił św. Szymon Stock, generał Zgromadzenia Braci NMP z Góry Karmel. Otrzymał tę wizję w czasie, gdy zakon, do którego należał, przeżywał ogromne trudności, a jego dalsze istnienie stanęło pod znakiem zapytania. Po gorących modlitwach do Maryi ujrzał Ją na własne oczy. Matka Boża, wskazując na część jego habitu (długi wierzchni płat materiału spływający na piersi i plecy), powiedziała: „Umiłowany synu! Przyjmij Szkaplerz Twojego Zakonu. Przywilej dla ciebie i Karmelitów. Kto w nim umrze, to jest w Szkaplerzu, nie zazna ognia wiecznego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania”. ...
Agnieszka Wawryniuk