Kilka dni temu 25-letnia Hiszpanka Noelia Castillo Ramos na własne(?) życzenie zakończyła swoje młode życie. Po zbiorowym gwałcie, jakiego na niej dokonano cztery lata wcześniej, nie potrafiła odnaleźć się w rzeczywistości.

Próba samobójcza - skok z piątego piętra - nie zakończyła jednak jej życia, a spowodowała trwały paraliż od pasa w dół. Krajowe i europejskie sądy wydały zgodę na eutanazję dziewczyny. Przeciwnikiem takiej decyzji był jej ojciec. Kiedy do jego sprzeciwów nie przychylił się Europejski Trybunał Praw Człowieka, zerwał z córką kontakt.

W czasach, gdy wielu ludzi dostrzega, że polityka jest synonimem mataczenia, obłudy i demagogii, zastanawiające jest, dlaczego owi świadomi obywatele nieustannie wybierają, nie tylko do parlamentu, ale także na lokalne urzędy, manipulatorów, kłamców, a niekiedy wręcz przestępców.

Od lat rodzima scena polityczna przypomina teatr iluzji. Teatr, w którym nie chodzi o rozwiązywanie ważnych dla kraju problemów, lecz o sprawne odwracanie uwagi widowni od tego, co istotne. Na pierwszy rzut oka nie powinno to nikogo dziwić.

Nie ma takiego okrucieństwa ani takiej niegodziwości, której nie popełniłby skądinąd łagodny i liberalny rząd, kiedy zabraknie mu pieniędzy - przestrzegał w eseju politycznym zatytułowanym „Dawny ustrój i rewolucja” XIX-wieczny francuski myśliciel i socjolog Alexis de Tocqueville.

No i stało się. Rządowi Donalda Tuska właśnie zaczyna brakować kasy, i to dosłownie na wszystko. Dzieje się to zresztą nie po raz pierwszy, bowiem mamy do czynienia z trzecim już gabinetem pod wodzą owej wybitnej jednostki, noszącej w internetach przydomek pół-Niemca.

Nie lubię marnotrawstwa. Tak już mam, dlatego odkąd upowszechniła się sztuczna inteligencja, krzywię się na tych, którzy podpuszczają ją do politycznych pyskówek albo dają bzdurne zadania.

Potężne narzędzie używane do tego, żeby rozbierać polityków i celebrytów do rosołu. Kompletnie bez sensu. Wygląda jednak na to, że te obliczeniowe moce i sprytne algorytmy możemy zaprząc do czegoś, co nam da jednocześnie i uciechę, i pożytek. Co może się potencjalnie przełożyć na korzyści polityczne, a może kiedyś i finansowe.

„Od wczoraj Polacy są smutni, źli, Polska jest w szoku” - takimi słowami rozpoczął posiedzenie rządu premier Donald Tusk po zapowiedzi prezydenta Karola Nawrockiego o zawetowaniu SAFE i przedstawieniu - wspólnie z szefem NBP - alternatywnej propozycji finansowania polskich sił zbrojnych.

Tzw. wiodące media i tzw. demokraci grzmią o narodowej zdradzie. Lewicowy poseł na tę okoliczność uwierzył nawet w piekło i tam Karola Nawrockiego posyła. Szef rządu niczym jasnowidz przewiduje, że „historia oceni decyzję prezydenta, i to bardzo szybko, w sposób dramatycznie zły dla niego”.

Dziennikarka zadała mi pytanie: „A gdyby pan był premierem, to po ile byłaby benzyna?”. Ja powiedziałem: 5,19. Tak, dzisiaj benzyna byłaby po 5,19, to mogę powiedzieć z całą odpowiedzialnością.

Uważam, że gdybym dzisiaj był premierem, rachunki za prąd i za gaz mogłyby wynosić połowę tego, co wynoszą - powiedział 24 stycznia 2023 r. na odbywającym się w Sali Białej Miejskiego Ośrodka Kultury w Siedlcach spotkaniu z mieszkańcami regionu ówczesny szef PO Donald Tusk. Minęły nieco ponad trzy lata i ten sam Donald Tusk, już jako premier, na konferencji prasowej innej dziennikarce dał do zrozumienia:

Polityczne przedwiośnie niewątpliwie zdominowali panowie: Karol Nawrocki i Jarosław Kaczyński.

Prezydent RP po wyprowadzeniu ciosu powalił na deski premiera Donalda Tuska, zaś leżący na nich prezes PiS właśnie usiłuje się podnieść i stanąć do dalszej walki. Wspólna inicjatywa głowy państwa i prezesa NBP na strzępy rozniosła rządową narrację głoszącą brak alternatywy dla unijnej pożyczki SAFE. Uśmiechniętym, którzy już zaczęli chłodzić szampana, zdawało się, że mają prezydenta w garści. Gdyby Karol Nawrocki podpisał ustawę, przez chwilę prorządowe media mówiłyby, że chłop zmądrzał, coś zrozumiał albo się przestraszył.

„Fragmentaryczna negacja dolnej strefy powłoki tekstylnej w jej realnej egzystencji”. Wiecie Państwo, co to takiego? Dziura w skarpetce.

A „termiczna obróbka wodna ceramiki, aluminium i stali nierdzewnej w ograniczonych warunkach technicznych pod ścisłym nadzorem zlecającego”? To kiedy mąż zmywa naczynia pod okiem żony. Te dwa stare dowcipy przypomniały mi się, kiedy przemknęła przez media informacja o organizowanym dla wojska szkoleniu genderowym. Po krótkiej i głośnej awanturze MON się z tego wycofał, ale z ciekawości zerknąłem sobie, czego właściwie planowano wojaków tam uczyć. I co się okazało?