Rozmowa z dr. Damianem Jarnickim z Instytutu Nauk o Bezpieczeństwie Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu w Siedlcach.

W ostatnim czasie relacje polsko-ukraińskie są mocno napięte. Dlaczego temat, który od dawna jest znany obu stronom, nagle wywołał tak silne reakcje?

Wpłynęło na to kilka rzeczy, w tym zajęcie się priorytetem wsparcia Kijowa przed najeźdźcą. Ukraiński aspekt krajowy polega na tym, że trwają tam przymiarki do tego, jak będzie wyglądać ten kraj po wojnie. Z kolei międzynarodowy dotyczy faktu, iż sporo zmieniło się w obszarze hierarchii donatorów dla Ukrainy. Polska nie odgrywa już tak ważnej roli w tym peletonie w sensie materialnym, bo oczywiście w kontekście logistycznym nadal 90% przesyłu sprzętu idzie przez nasz kraj.

…głosi napis na pomniku ofiar zbrodni ukraińskich nacjonalistów na krakowskim cmentarzu Rakowickim.

„Cerkiew zamarła. Młodzi Ukraińcy powoli odsłaniali ten dziwny skład ostrych narzędzi - siekier i noży, bagnetów i wideł… - Nie - przeżegnała się Anna Grzybek. - Nie! Ja chyba śnię! – szeptała. A pop już unosił do góry kropidło. - Na Boga, nie! - wyrzuciła z siebie zduszonym głosem. Ale pop już święcił”. Powyższe słowa to fragment jednego z opowiadań kresowych z książki Stanisława Srokowskiego „Święcenie noży”. Opowiadań o strasznych dniach, a właściwie latach rzezi wołyńskiej. Opowiadań o strasznych dniach, a właściwie latach rzezi wołyńskiej. Choć kojarzona jest głównie z krwawą niedzielą, skoordynowanym atakiem UPA na ok. 100 polskich wsi 11 lipca 1943 r., to mordercze żniwo Ukraińców w latach 1943 – 1945 szacowane jest na od 100 do 135 tys. istnień Polaków, mieszkańców Wołynia i Galicji Wschodniej.

Lato to przestrzeń wielu możliwości. Młodzi ludzie, mając wolne od szkoły czy studiów, wybierają odpoczynek w domu, zagraniczne czy krajowe wyjazdy, udział w festiwalach i obozach, a także pierwsze prace zarobkowe. Mimo że to czas „wolny” - dla wielu z nich oznacza dużo większą aktywność niż zwyczajne dni w roku szkolnym. Świadomie decydują się przeżywać wakacje w duchu wiary, chociaż mają wiele innych możliwości i napięty grafik.

Można powiedzieć, że dobrym wstępem do wielu wakacyjnych wydarzeń związanych z duszpasterstwem młodzieży było to, co działo się jeszcze w czerwcu. W weekend po Bożym Ciele młodzi z diecezji siedleckiej spotkali się na Jerychu Młodych, o czym pisałem na łamach „Echa” w jednym z poprzednich wydań. Tysiące młodych z całej Polski udały się z kolei na Lednicę, która w tym roku obchodziła 30-lecie.

Co sprawia, że tysiące ludzi podporządkowują swoje życie rygorystycznym zasadom, rezygnują ze świąt, odcinają się od części świata i wierzą, że tylko ich wspólnota ocaleje podczas armagedonu? Historia byłej członkini organizacji oraz nowa książka Magdaleny Szostak pokazują rzeczywistość świadków Jehowy od środka - bez sensacji, ale także bez przemilczania trudnych pytań.

Choć państwo traktuje Świadków Jehowy jak związek wyznaniowy, byli członkowie oraz część badaczy nowych ruchów religijnych wskazują na elementy typowe dla sekt: przekonanie o posiadaniu wyłącznej prawdy, rygorystyczną kontrolę życia członków, obowiązek bezwzględnego posłuszeństwa wobec przywódców oraz stosowanie ostracyzmu wobec osób opuszczających organizację.

„Myśmy się nie bali śmierci. Baliśmy się sposobu, w jaki umrzemy” - wspominali ci, którzy cudem ocaleli z rzezi na Wołyniu.

Zbliża się kolejna rocznica krwawej niedzieli, czyli wydarzeń na Wołyniu z 11 lipca, które stanowią kulminację ludobójstwa, jakiego na Polakach dopuścili się ukraińscy nacjonaliści. Eksterminacja trwała w latach 1943-1945 i nadal stanowi bolesną kartę w relacjach polsko-ukraińskich. Do tej pory nie przeprowadzono ekshumacji ani nie zapewniono godnego pochówku wszystkim ofiarom, mordowanym z wyjątkowym okrucieństwem i wyrachowaniem.

Piąte przykazanie kojarzy nam się najczęściej z zakazem morderstwa. Tymczasem Biblia prowadzi nas do serca, gdzie rodzą się gniew, pogarda i nienawiść.

Jezus pokazuje, że „nie zabijaj” to nie tylko zakaz odbierania życia, ale wezwanie do stawania po stronie życia wszędzie tam, gdzie jest ono zagrożone - w rodzinie, społeczeństwie i własnym sercu. „Nie zabijaj” (Wj 20,13). To przykazanie Dekalogu wydaje się proste i oczywiste. Kiedy jednak przyjrzymy się mu bliżej, zauważymy, że brakuje w nim podmiotu i dopełnienia. Nie jest powiedziane, kogo dotyczy zakaz. Dlatego przez wieki rodziły się pytania.

Obmowa i oszczerstwo - słowa, które w sposób prawdziwy i fałszywy ukazują czyny drugiego człowieka - są narzędziem zniszczenia dobrego imienia bliźniego. Stąd warto dokonać pewnej rewizji prowadzonych rozmów, które niejednokrotnie ograniczają się do „omawiania” kogoś spoza grona…

Dar mowy jest pięknym narzędziem komunikowania interpersonalnego. Dzięki niemu człowiek poznaje rzeczywistość bezpośrednio niedostępną dla jego zmysłów, doświadcza bogactwa drugiego człowieka oraz wyraża samego siebie. Może odkrywać bogactwo swego świata wewnętrznego i doświadczać Boga.

Posługa misyjna nie ogranicza się do podejmowania określonych działań. Ona zaczyna się od obecności w konkretnym miejscu na ziemi i dawania świadectwa w codzienności. Świat oddalony od Boga potrzebuje ludzi, którzy będą o Nim mówić na wiele sposobów.

Jeszcze kilkanaście lat temu Dorota i Jacek Pawlikowie nawet nie myśleli o tym, że udadzą się na misje. Wyjazd z Białej Podlaskiej do Irlandii dziś traktują jak powołanie. O swojej historii życia opowiadają otwarcie, ale nie górnolotnie.