Lato to czas wakacyjnych oaz. Piętnastodniowe turnusy są okazją do umocnienia wiary, budowania relacji z Bogiem i ludźmi, a także do aktywnego wypoczynku.

Od wielu lat takie rekolekcje odbywają się m.in. w Wisznicach. Tutejsza szkoła podstawowa co roku gości młodych z całej naszej diecezji. Spotykamy się w jednej ze szkolnych sal. - To nasza „animatornia”, czyli centrum dowodzenia - mówi ks. dr Kamil Duszek, diecezjalny moderator Ruchu Światło-Życie. Pierwszy turnus odbywa się właśnie pod jego duchową opieką. Kapłan przedstawia Oliwię, Wiktorię i Józka, którzy pełnią posługę animatorską. Dowiaduję się, że uczestnicy przeżywają właśnie Oazę Nowego Życia I stopnia - rekolekcje, które rozpoczynają podstawową formację w RŚŻ. To właśnie na „jedynce” zaczyna się poważna droga i faktyczne zagłębianie się w charyzmat ruchu.

Rozmowa a ks. dr. Łukaszem Celińskim, kierownikiem referatu liturgicznego Kurii Diecezjalnej Siedleckiej.

29 czerwca biskup siedlecki wydał dekret wprowadzający w naszej diecezji diakonat stały. Rozmowę zacznijmy od sprostowania pewnego błędu, który może pojawiać się w naszym myśleniu, gdy słyszymy o diakonacie stałym. Nie jest to funkcja, którą można po prostu podjąć czy wybrać, ale służba wynikająca z powołania.

Tak, a konkretniej mówiąc, służba wynikająca z przyjęcia sakramentu święceń w stopniu diakonatu. Diakonat ma swoje źródło w czasach apostolskich. W Dziejach Apostolskich czytamy o ustanowieniu siedmiu mężów, którzy mieli pomagać wspólnocie, aby apostołowie mogli skoncentrować się na modlitwie i głoszeniu słowa Bożego. Z czasem ta posługa przyjęła określoną formę w życiu Kościoła.

Mówią, że to nie oni rozważali udział w Pieszej Pielgrzymce Podlaskiej na Jasną Górę, tylko Pan Bóg tak pokierował ich drogami, że dzisiaj nie wyobrażają sobie życia bez pielgrzymowania.

Ta piesza, najbardziej wymagająca, której celem jest cudowny wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej, zajmuje w ich sercach szczególne miejsce. Pielgrzymowanie w rodzinie Bernardety i Mirosława Rzewuskich zaczęło się tak naprawdę od ich córki - Ady, która chodziła z grupą 3 (obecna 2). - W 2014 r., 9 sierpnia, pojechaliśmy z żoną odwiedzić ją na noclegu w Czarnolesie. Pobyliśmy chwilę, zobaczyliśmy tę niepowtarzalną atmosferę i pomyśleliśmy, że fajnie byłoby zostać. Po przyjeździe do domu szybko załatwiliśmy sobie urlopy i dołączyliśmy w Kostomłotach. Tych kilka dni wystarczyło, żeby utwierdzić się, że to miejsce dla nas - zakochaliśmy się w pielgrzymowaniu - mówi M. Rzewuski.

Szkaplerz jest nam dany po to, byśmy żyli pełnią życia i osiągnęli zbawienie. To znak opieki Matki Bożej, która chce nas zaprowadzić do nieba - powtarza o. Mariusz Płuciennik, karmelita z Woli Gułowskiej.

W tych słowach nie byłoby niczego zaskakującego i niezwykłego, gdyby nie kontekst, w jakim wypowiedział je w czasie naszej rozmowy. Już na jej początku przytoczył bowiem sytuację, z którą spotkał się nie po raz pierwszy. - Zdarza się, że przychodzą do nas ludzie ze szkaplerzem w ręku i proszą o jego poświęcenie. Tłumaczą: „Ojcze, to do trumny. Chcę przygotować wszystko, co będzie potrzebne po mojej śmierci, żeby rodzina miała wszystko pod ręką, gdy trzeba będzie mnie pochować. Zależy mi, by włożyli mi ten szkaplerz na ostatnią drogę”. Pytam wtedy, czy zostali oficjalnie przyjęci do szkaplerza karmelitańskiego.

Krew Chrystusa przynosi nam uwolnienie, oczyszczenie, uzdrowienie i uświęcenie. Jezus nie tylko przelał ją dla naszego zbawienia. Pragnie też, byśmy korzystali z jej boskiej mocy.

W tradycji Kościoła czasem szczególnego kultu Krwi Chrystusa jest lipiec. W tym miesiącu jesteśmy zaproszeni do rozważania jej wartości. Jeśli poznamy moc Krwi Chrystusa, będziemy częściej się w niej zanurzać i ją przyzywać. Dlaczego mamy to robić? - Ponieważ Krwią Chrystusa zostaliśmy odkupieni. Po drugie, na każdej Mszy św. mamy przemienienie chleba w Ciało i wina w Krew Pańską. Jezus wybrał drogę cierpienia, kenozy i śmierci, by nas zbawić - podkreśla ks. Bogusław Witkowski ze zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa, który obecnie pełni funkcję kustosza Sanktuarium Krwi Chrystusa w Częstochowie.

Tragiczne wydarzenia z 24 marca 1944 r. na trwałe wpisały nazwisko Ulmów do księgi bohaterów II wojny światowej, ale to nie śmierć, lecz ich piękne życie stało się testamentem.

Żyli zwyczajnie - razem, pracując, wychowując dzieci i budując dom na uboczu Markowej. W tej codzienności było widać coś prostego i prawdziwego: bliskość, zaufanie i wzajemne przywiązanie, które Józef utrwalał na rodzinnych fotografiach. Byli parą wyjątkową jak na realia tamtych czasów - małżeństwem, które połączyła miłość i wspólna codzienność, a nie tylko rozsądek czy obowiązek życia razem. Wiktoria - spokojna, cicha, wręcz introwertyczna, Józef natomiast energiczny, dusza towarzystwa, aktywny w życiu wsi i pełen pomysłów.

To jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najukochańszych wizerunków Maryi na świecie. Od pokoleń ludzie powierzają Jej swoje troski, choroby, rodzinne dramaty i życiowe wybory, wierząc, że nie pozostaje obojętna na żadną ludzką sprawę.

Patronka rekordowej liczby parafii. W Polsce wezwanie Matki Boskiej Nieustającej Pomocy posiada ponad 140 kościołów, z czego w diecezji siedleckiej trzy: w Radzyniu Podlaskim, Maniach i Starym Opolu. Równie popularny jest Jej obraz, który znajduje się nie tylko w wielu świątyniach, ale i domach.

Wspólna modlitwa, rozmowy i wymiana doświadczeń zgromadziły mężczyzn z całej diecezji w Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Górkach. W sobotę 20 czerwca miała miejsce dziewiąta edycja Ojcowskiego Poligonu Duchowego.

Spotkanie odbyło się pod hasłem „Powróć do Ojca, a poznasz samego siebie”. Na pytanie o to, jak walczyć o swoje ojcostwo i co robić, by realizować tę misję jak najlepiej, starał się odpowiedzieć Wincenty Pipka - menadżer, psycholog, coach, mówca, dziennikarz i komentator Polskiego Radia.