W Milejczycach powstanie sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza.

Ta decyzja dojrzewała wraz z odradzającym się tu od lat kultem i tysiącami pielgrzymów przybywających przed słynący łaskami obraz z pytaniami, na które często nie znajdują odpowiedzi gdzie indziej. Jedni mówią o uzdrowieniach i ocalonych rodzinach, inni o trudnym do wytłumaczenia poruszeniu serca, po którym nic nie pozostaje już takie samo. By klęknąć przed słynącym łaskami obrazem z motywem Dobrego Pasterza i powierzyć Mu swoje życie, ludzie przyjeżdżają tu z całej Polski, a nawet z zagranicy.

„A żołnierze uplótłszy koronę z cierni, włożyli Mu ją na głowę i okryli Go płaszczem purpurowym” (J 19,2).

Tak jak o ubiczowaniu, tak samo i o ukoronowaniu ewangeliści napisali bardzo lakonicznie. Nie wspomnieli, że owa korona nie miał kształtu opaski, ale czepca, że była upleciona z długich, ostrych cierni, które przebijały skórę i tworzyły gęstą sieć bolesnych ran. Ukoronowaniu towarzyszyło bicie po twarzy, plucie, wyśmiewanie, a także obnażenie i zarzucenie na plecy kawałka brudnego, czerwonego płaszcza. W momencie założenia korony oblicze Jezusa natychmiast spłynęło krwią.

W diecezji siedleckiej przybywa czcicieli św. Szarbela. Na wspólną modlitwę zaprasza wszystkich proboszcz łukowskiej parafii NMP Matki Kościoła ks. kan. Krzysztof Stepczuk, ustanowiony diecezjalnym opiekunem grup, którym patronuje święty mnich z Libanu.

Spotkanie zaplanowane na 28 maja będzie też okazją do lepszego poznania się i do zintegrowania środowiska ludzi, którzy odkryli duchowość świętego pustelnika z Libanu. W parafii Matki Bożej Kościoła kult libańskiego mnicha rozwija się od kilku miesięcy bardzo dynamicznie. Każde nabożeństwo gromadzi mnóstwo osób, które przychodzą z własnymi intencjami, prosząc o potrzebne łaski. Droga św. Szarbela do łukowskiej parafii rozpoczęła się za sprawą emerytowanego proboszcza ks. prałata Mirosława Łubika. To on zwracał uwagę na rolę libańskiego mnicha we współczesnym Kościele i zachęcał do sprowadzenia jego relikwii.

Można robić wszystko „jak trzeba” i nigdy nie spotkać Boga żywego. To nie kryzysy najbardziej osłabiają naszą wiarę, lecz spokojne, dobrze ułożone życie bez doświadczenia wewnętrznego ognia.

Problem nie sprowadza się do tego, że wierzymy zbyt słabo, ale że próbujemy wierzyć sami. Bez Ducha Świętego wiara stopniowo zamiera, nawet jeśli jej zewnętrzne formy pozostają nienaruszone. Lubimy mieć wszystko pod kontrolą. To daje nam poczucie bezpieczeństwa. Dobrze się czujemy, gdy sumiennie wykonujemy obowiązki. Nawet życie duchowe potrafimy zaprogramować: modlitwa - wykonana, Msza - zaliczona, rekolekcje - odbyte. Wszystko jest na swoim miejscu. Tylko że Bóg nie jest projektem do zarządzania. Królestwo Boże nie rozwija się według naszych obliczeń.

Wasza codzienna miłość jest pierwszą Ewangelią, którą czytają wasze dzieci. Uczą się miłości nie z podręczników, ale patrząc na swoich rodziców. Dlatego tak ważne jest, aby rodzina była szkołą modlitwy, przebaczenia i wzajemnego szacunku - mówił bp Grzegorz Suchodolski w Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin.

W niedzielę 10 maja na pielgrzymce ph. „Rodzina żyje miłością” spotkały się rodziny z całej diecezji. Powitali je ks. Jakub Kozak, diecezjalny duszpasterz rodzin, oraz kustosz sanktuarium i proboszcz parafii św. Jana Chrzciciela ks. kan. Mariusz Zaniewicz. Spotkanie rozpoczęła Eucharystia, podczas której wszystkie pary odnowiły przyrzeczenia małżeńskie.

Odszedł do Pana ks. kan. Józef Brzozowski. Przez ostatnich 19 lat swojego życia związany był z Międzyrzecem Podlaskim, ale zapisał się też w pamięci mieszkańców Włodawy, Siedlec, Leszczanki czy Łukowa - wiernych, przyjaciół, kapłanów i osób życia konsekrowanego, którym bliska była jego nauka, sposób życia i wielki dar otwartości na drugiego człowieka.

Henryka Kapczuk (z domu Markowska) chodziła z ks. J. Brzozowskim do tej samej klasy w Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki w Łukowie. - Józio był zawsze spokojny i uczynny. Siedział w ostatniej ławce od ściany z Markiem Antonowiczem. Wszyscy wiedzieli, że Marek pójdzie „na księdza”, ale Józio nie zdradzał, że też ma taki zamiar.

Niedziela nie jest jedynie przerwą od pracy, lecz dniem, w którym człowiek odzyskuje siebie, ponieważ wraca do Boga.

Trzecie przykazanie nie ogranicza wolności, ale chroni ją przed rozpłynięciem się w nieustannym działaniu i zapomnieniu o tym, co najważniejsze. Tam, gdzie człowiek uczy się świętować, tam zaczyna naprawdę żyć. Pobudka, poranna toaleta, śniadanie, kilka godzin pracy, powrót do domu, kolacja, sen - tak wygląda życie wielu z nas. Od poniedziałku do soboty ten sam rytm, ten sam pośpiech, to samo zmęczenie, które powoli przestaje dziwić, a zaczyna uchodzić za coś normalnego.

Oblicza ziemi nie przemienią armie, siła ani pieniądze, ale nawrócone serca. To nie wielcy tego świata decydują o jego kształcie, tylko ci, którzy chcą wypełniać orędzie płynące z Fatimy.

Choć od jego ogłoszenia przez Maryję upłynęło ponad 100 lat, z każdym rokiem wydaje się ono coraz bardziej aktualne. Matka Boża, objawiając się trojgu dzieciom, powiedziała im o sprawach, które się nie przedawniają. Znamy je jako tzw. tajemnice fatimskie. Na czym polegają i do czego wzywają? Zapytaliśmy o to ks. dr. Krzysztofa Czaplę SAC, dyrektora Sekretariatu Fatimskiego w Zakopanem.