Odczuwać lęk przed Jezusem? Jak to możliwe? I chociaż znamy i nieraz cytujemy słowa Jana Pawła II z 22 października 1978 r.: „Nie lękajcie się. Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi”, to jednak strach dławi nasze gardła tak, iż nie potrafimy Jezusowi odpowiedzieć „tak”. I sprawia, że czujemy niespokojne bicie serca.

Ile to już razy słyszałem: „Zaufać Jezusowi? Może kiedyś? Jak będę już stara i nie będę miała nic do stracenia”. A dlaczego? „Jak Mu zaufam - to zaraz ześle mi jakieś nieszczęście”. To przekonanie często trzyma katolików z dala od wpływu Jezusa na ich życie. Na dowód słuszności swych przekonań podają przykłady świętych.

Są takie chwile w życiu matki, kiedy trudno znaleźć właściwe słowa. Dziecko dorasta, podejmuje własne decyzje, czasem wybiera drogę, której rodzice nie rozumieją. Św. Monika dobrze znała ten ból. Jej historia pokazuje, że czasem najtrudniejszą formą miłości jest zgodzić się na własną bezradność i zaufać Bogu.

To był 18 sierpnia. Anna dokładnie pamięta tę datę. Przeglądając internet w telefonie, na jednym z katolickich portali przypadkiem natrafiła na informację o nowennie do św. Moniki, która właśnie rozpoczynała się tego dnia, przed przypadającym 27 sierpnia wspomnieniem świętej.

Z Beatą Mackiewicz z Instytutu Prymasa Wyszyńskiego, współredaktorką książki „Jasnogórskie Śluby Narodu. Wczoraj - dziś - jutro”, rozmawia Agnieszka Wawryniuk.

Historia Jasnogórskich Ślubów Narodu i towarzyszące im okoliczności są zaskakujące i do dziś nie w pełni znane.

Tak. Opowiada o tym książka „Jasnogórskie Śluby Narodu. Wczoraj - dziś - jutro”. W ich historię wpisał się także Instytut Prymasa Wyszyńskiego - wówczas grupa dziewcząt z „Ósemki”, czyli grupy formacyjno-apostolskiej. Jasnogórskie Śluby Narodu zostały napisane w Komańczy przez uwięzionego kard. Stefana Wyszyńskiego.

Matka Boża Częstochowska wkroczyła w życie Zofii Kossak nieoczekiwanie w pewien chłodny wojenny poranek. Nieudolnie odmalowany od oryginału wizerunek stał się jedną z najbliższych sercu pisarki pamiątek. Traktowała go jak skarb.

W czasie wojny Z. Kossak - już wówczas z bogatym dorobkiem powieściowym na koncie, uznana i kochana przez swoich czytelników - zamieszkała w Warszawie. Przechodząc Krakowskim Przedmieściem, mijała gmach Towarzystwa Dobroczynności, w którym na parterze znajdował się sklep z dewocjonaliami. Zwykle odwracała od niego głowę - wywodziła się z artystycznej rodziny, jej dziadek i wuj byli wybitnymi malarzami, nic więc dziwnego, że drażniły ją tandetne gipsowe świątki na wystawie.

Maryja - pokorna Służebnica Pana - nieustannie szuka pogubionych braci i sióstr swego Syna. Wchodzi w najbardziej ciemne rewiry życia z cichą prośbą: „Mój Syn zaprasza cię na ucztę życia wiecznego. Jeszcze nic nie jest stracone”.

Prawda o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny została ogłoszona konstytucją apostolską „Munificentissimus Deus” w 1950 r. Kilkanaście lat później Sobór Watykański II, podejmując ten wątek, dodał, że Maryja - jako Matka Wcielonego Słowa - z woli Ojca Przedwiecznego stała się dla człowieka Matką w porządku łaski (por. KK 61). To macierzyństwo łaski w odniesieniu do człowieka wciąż trwa.

Mija 125 lat od narodzin kard. Stefana Wyszyńskiego. „Urodziłem się w moim domu rodzinnym pod obrazem Matki Bożej Częstochowskiej i to w sobotę (pierwszą sobotę sierpnia), żeby we wszystkich planach Bożych był ład i porządek”.

Sam Prymas Tysiąclecia często wracał do daty swoich urodzin - 3 sierpnia 1901 r. - dziękując Bożej Opatrzności za to, że przyszedł na świat w dniu maryjnym. Obecność Matki Bożej, której doświadczał od najmłodszych lat, uważał za jeden z największych darów swojego życia. „Wydaje mi się, że najbardziej bezpośrednią Mocą w moim życiu jest Maryja" - mówił w 1971 r., z okazji 25 rocznicy sakry biskupiej.

Chiara Corbella Petrillo miała 28 lat, gdy zmarła na nowotwór. Wcześniej pożegnała dwoje nowo narodzonych dzieci i odłożyła leczenie, by jej trzeci syn mógł bezpiecznie przyjść na świat.

Łatwo uznać jej historię za opowieść o heroizmie. Tymczasem jest ona przede wszystkim świadectwem wiary, która ufa Bogu także wtedy, gdy nie rozumie Jego planów. Historia Chiary od lat porusza ludzi na całym świecie. Nie dlatego, że wydarzył się spektakularny cud. Wręcz przeciwnie. Chiara doświadczyła cierpienia, którego większość z nas nie potrafi sobie nawet wyobrazić.

W nocy z 27 na 28 lipca doszło do kilku profanacji na terenie sanktuarium maryjnego w Medjugorie. Sprawca podpalił ołtarz polowy i zdewastował dwie figury Matki Bożej.

Ku zaskoczeniu nas wszystkich okazał się nim Polak - mężczyzna, który po nawróceniu został ewangelizatorem. Co więcej, równo dziewięć lat temu odbył pieszą pielgrzymkę z Warszawy do Medjugorie. „W Medjugorie dzieją się wielkie duchowe rzeczy” - pisał siedem lat temu, po odbyciu pielgrzymki. Wydał też poświęconą przeżyciom duchowym książkę.

W niedzielę 26 lipca, we wspomnienie św. Joachima i Anny, które już po raz szósty obchodzone było jako Światowy Dzień Dziadków i Osób Starszych,

w Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin spotkali się uczestnicy Diecezjalnej Pielgrzymki Dziadków i Teściów.

Wyjeżdżali umocnieni modlitwą, dobrym słowem i wspólnotą. Tegorocznej pielgrzymce towarzyszyły słowa: „Ja nie zapomnę o Tobie”. Na początku zebranych w bazylice powitali: diecezjalny duszpasterz rodzin ks. Jakub Kozak oraz kustosz sanktuarium i proboszcz parafii św. Jana Chrzciciela ks. kan. Mariusz Zaniewicz.

Ponad 700 stypendystów Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” przyjechało na osiem dni do stolicy diecezji siedleckiej, aby spędzić tutaj swój wakacyjny obóz.

Uczniowie szkół podstawowych i szkół średnich będący podopiecznymi programu stypendialnego uczestniczyli w bogatym programie formacyjnym, poznawali najważniejsze miejsca na Podlasiu i zawiązywali relacje podczas sportu i integracji. Stypendyści z całej Polski przyjechali do Siedlec już w poniedziałek 20 lipca. Oficjalna inauguracja miała miejsce dzień później w siedleckiej katedrze. Eucharystii liturgii przewodniczył bp Kazimierz Gurda, a homilię wygłosił bp Grzegorz Suchodolski.