O odchodzeniu św. Jana Pawła II, jego życiu i nauczaniu - w rozmowie z Katarzyną Wasilewską, dziennikarką, tłumaczką, autorką książki „Dookoła świata za Janem Pawłem II”.

Spotykamy się w przededniu 21 rocznicy śmierci Jana Pawła II. Nie mogę nie rozpocząć tej rozmowy od pytania: jak wspomina Pani 2 kwietnia 2005 r.?

Ojciec Święty chorował od lat. Już wcześniej podczas pielgrzymek zdarzały się momenty, że był tak słaby, iż dziennikarze - w tym ja - obawiali się, czy dotrwa do końca danej podróży.

W zasadzie można powiedzieć, że właśnie od Rezurekcji prawdziwa się wiosna zaczyna. Prawdziwie jasne dni.

Chcecie ją zobaczyć? Te zardzewiało-zielone pagórki, co jeszcze straszą pozostałymi po jesieni pousychanymi badylami, ale już kokietują nadziejną zielenią wyzwolonych spod śniegu ozimin, zalotnymi listkami wyglądającego zza miedzy dzikiego szczawiu, przymilnymi baziami rozłożystej wierzby? Taki krajobraz z mocno pożółkłych, mocno wyblakłych już rycin? Przed Palmową Niedzielą dobrze jest wszystko poprać.

Sędziowie sądów doraźnych Korpusu Bezpieczeństwa Publicznego okryli się niechlubną sławą w okresie stalinowskim.

Przenosili się z miejsca na miejsce, siejąc strach i wydając surowe wyroki na partyzantkę antykomunistyczną.

Celem władzy zainstalowanej siłą po II wojnie światowej było zniszczenie istniejących jeszcze ugrupowań poakowskich. Wprowadzono m.in. pokazowe procesy, likwidując w ich przebiegu poszczególne oddziały. Jeden z takich procesów miał miejsce 80 lat temu w Rykach. Z okazji tej rocznicy miasto odwiedził Paweł Wąs, pracownik oddziałowego biura badań historycznych Instytutu Pamięci Narodowej w Łodzi.

W niedzielę 22 marca w gdańskiej Bazylice Mniejszej pw. św. Brygidy w Gdańsku poświęcono replikę krzyża z Miętnego.

Uroczystość była centralnym punktem jednodniowej pielgrzymki młodzieży i wiernych z diecezji siedleckiej, zorganizowanej dla upamiętnienia obrońców krzyża sprzed ponad 40 lat. Mszy św. przewodniczył metropolita gdański i przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Tadeusz Wojda. Homilię wygłosił bp Kazimierz Gurda. W Eucharystii uczestniczyli także bp Grzegorz Suchodolski, kapłani, klerycy, absolwenci Zespołu Szkół Rolniczych w Miętnem, uczniowie szkół ponadpodstawowych z diecezji siedleckiej oraz przedstawiciele życia publicznego.

W niedzielę 15 marca w Niemojkach poświęcone i odsłonięte zostały dwie granitowe tablice. Upamiętniają one wywodzących się z tej parafii ludzi i symbolicznie przywracają o nich pamięć.

Pierwsza dedykowana jest śp. Władysławowi Stasiakowi (1966-2010). Szef kancelarii Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, minister spraw wewnętrznych i administracji, szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego zginął w katastrofie samolotu prezydenckiego 10 kwietnia 2010 r. Z parafią łączą go związki rodzinne - jego dziadkowie byli ostatnimi właścicielami majątku Patków Józefów.

W łukowskim starostwie powiatowym podpisano umowy o udzieleniu dotacji na prace remontowe i konserwatorskie w trzech świątyniach z terenu powiatu łukowskiego.

Finansowe wsparcie otrzymają parafie z Wojcieszkowa, Jeleńca i Trzebieszowa. Przyznane dotacje stanowią wsparcie dla działań związanych z ochroną i zachowaniem dziedzictwa kulturowego oraz zabytków sakralnych na terenie powiatu łukowskiego. Podpisanie umów odbyło się 11 marca. W imieniu zarządu powiatu łukowskiego podpisali je: starosta Dariusz Szustek, wicestarosta Sławomir Rzymowski oraz skarbnik powiatu Monika Wodyk-Netczuk.

W Gończycach stoi obora, która z zewnątrz wygląda jak każda inna na mazowieckiej wsi. Ale kiedy przekracza się jej próg, czas nagle zwalnia.

Zamiast muczenia krów słychać pozytywkę, z półek spoglądają setki świętych obrazów, a w drewnianym urządzeniu sprzed 150 lat można by znów ukręcić lody. To nie muzeum w tradycyjnym sensie - to świat Kazimierza Paciorka, w którym historia nie jest tylko wspomnieniem. Przedmiotami, które inni uznawali za bezużyteczne, interesował się od najmłodszych lat.

Monodram „Melduję ci, Polsko” wystawiony 3 marca na scenie Gminnego Ośrodka Kultury w Zbuczynie nagrodzono owacjami na stojąco.

Ale między brawami a ostatnią sceną - bardzo realistyczną i mimo świadomości, jak kończy się ta historia, zaskakującą - panowała totalna cisza. Widzowie doskonale zdawali sobie sprawę z tego, jak wielką i tragiczną stała się sylwetka rotmistrza Witolda Pileckiego. Jego największą winą było to, że kochał Polskę - miłością w pełni świadomą, bezgraniczną, gotową na każde poświęcenie.