Mamy to! Rządowy plan B zrealizowany! Polska podpisała umowę SAFE! Donald Tusk przekazał światu, że pokonał wewnętrznych oponentów, a w zasadzie „wrogów czytelnych ewidentnych, dla których silna Polska i silna Europa to jest naprawdę bardzo poważny problem”.

Nie obyło się, bo i jakżeby, bez złośliwości wobec prezydenta Karola Nawrockiego. Brawo premier pan! Odfajkowany kolejny odwet za przegraną z Lechem Kaczyńskim w prezydenckich wyborach. Dopiero co straszył nieuniknionym konfliktem z Rosją, a tu, proszę, nagle - za sprawą pożyczkowej czarodziejskiej różdżki - deklaruje nadzieję, ba, pewność niemal, że konflikt nas ominie. I przekonuje, ile to Polska - polskie bezpieczeństwo, polski przemysł zbrojeniowy, polskie firmy - na tej pożyczce zyska.

Dojechać, lekceważyć, ignorować, sponiewierać, a na końcu z nonszalanckim uśmiechem podziękować za skończoną misję. Tak swoje kariery kończyli np. Jan Rokita czy Grzegorz Schetyna. Teraz czas na Katarzynę Pełczyńską-Nałęcz i Szymona Hołownię. Bo taki rodzaj polityki najbardziej kocha uśmiechnięty i mściwy Donald Tusk.

I nie bez kozery padł tu przymiotnik mściwy. - To facet, który jest wyjątkowo mściwy. Jest rudy i mściwy - powiedział niegdyś o Tusku były prezydent Aleksander Kwaśniewski. - Kanalia, nawet bym powiedział - dorzucił szef prezydenckiej kancelarii Ryszard Kalisz. Pod nagranymi przed laty w knajpie „Sowa & Przyjaciele” słowami byłych członków PZPR podpisałby się dziś zapewne niejeden Polak.

W mediach wciąż nie milkną echa po głośnej zbiórce na rzecz fundacji Cancer Fighters (dosłownie: wojownicy z rakiem), którą w kawalerce na warszawskim Gocławiu przeprowadził młody artysta o pseudonimie Łatwogang.

Przyznam, że o 23-letnim polskim influencerze po raz pierwszy usłyszałem kilka dni temu, gdy zakończyła się trwająca nieprzerwanie przez 222 godziny (ponad 9 dni) akcja charytatywna, w trakcie której zebrano ponad 251 mln zł na pomoc dzieciom chorym na raka.

Kilka dni po narodowym święcie wypadałoby napisać coś budującego, choć przyznam, że ostatnie wydarzenia raczej utrudniają wejście we wzniosły nastrój.

Na prezydencką propozycję wspólnego zaprojektowania nowej ustawy zasadniczej rządząca większość demonstracyjnie odwróciła się zadem. Ale najbardziej dołująca okazała się fala komentarzy, która przetoczyła się przez społecznościówki pod koniec kwietnia. Zaraz po tym, jak kilku wojskowych i polityków napomknęło o konieczności odwieszenia poboru do wojska. O matko Polko, co się wtedy rozpętało!

Z inicjatywy Prezydenta RP przygotowywana jest ustawa „o ochronie funkcji produkcyjnej wsi”. Nowe przepisy mają m.in. przeciwdziałać arbitralnemu zamykaniu gospodarstw rolnych i sporom o uciążliwość produkcji

. W myśl nowego prawa m.in. osoby kupujące nieruchomości na terenach wiejskich (z zamiarem np. budowy domu) będą zobowiązane do podpisania oświadczenia - i notarialnego ich poświadczenia - iż „mają świadomość, że w ich sąsiedztwie może być prowadzona uciążliwa, ale w pełni legalna działalność rolnicza”. „Każdy, kto decyduje się żyć na wsi, musi rozumieć, że wieś nie jest skansenem.

Kryzysy w ugrupowaniach politycznych nie są ani zjawiskami nowymi, ani rzadko spotykanymi. Pojawiają się praktycznie po każdej wyborczej porażce.

Na przegranej najbardziej cierpi przywódca partii, który albo z automatu traci swoją posadę, albo boryka się z permanentną utratą autorytetu wśród dużej grupy działaczy i zwolenników ugrupowania. Wówczas też górę biorą emocje. Spada sondażowe poparcie. Nasila się krytyka ze strony wyborców. W partii pojawiają się rozłamowcy usiłujący przeciągnąć na swoją stronę jak największą grupę czołowych działaczy oraz zwabić potencjalny elektorat.

Nie ma chyba na świecie ugrupowania politycznego, w którym nie znalazłaby się postać będąca jego wizerunkowym obciążeniem, a jednocześnie posiadająca status osoby nietykalnej.

Polska nie jest tu żadnym wyjątkiem. Wystarczy spojrzeć choćby na nasze dwie od lat „zajadle zwalczające” się formacje. W PiS jedną z takich figur jest Jacek Kurski. „Kura” - nazywany niegdyś bulterierem prezesa - jest, mówiąc oględnie, postacią znienawidzoną nie tylko przez ideologicznych przeciwników, ale mającą także wielu wrogów w gronie pierwszoplanowych polityków partii.

Brak rąk do pracy. Energia elektryczna najdroższa w Europie. Biurokracja wywalona w kosmos, a do tego skomplikowane podatki. No i jeszcze hakerzy, którzy coraz częściej próbują motać w dokumentach i zdalnie psuć maszyny.

Listę nieszczęść, barier i kłód leżących na drodze ludzi, którzy chcą zajmować się w Polsce wytwarzaniem jakichś materialnych dóbr, można by ciągnąć pewnie jeszcze długo. Ale w zeszłym tygodniu odbyły się w Siedlcach dwie imprezy, które obserwatorów gospodarki mogły podnieść na duchu.

Nie wiem po raz który, ale za mojego, trwającego przeszło pół wieku, żywota pewnie już ze dwadzieścia razy zapowiadano i odwoływano rychły zgon cywilizacji.

Tym razem koniec łez padołu ogłosili nie jacyś megaekolodzy tudzież pomniejsi obrońcy muszki owocówki, ale… sam wielki Donald Trump. Kiedy prezydent USA zaraz po dyngusie i zakończeniu świątecznej nirwany napisał w mediach społecznościowych: „Dzisiaj w nocy zginie cała cywilizacja i nigdy już nie powróci. Nie chcę, żeby tak się stało, ale najprawdopodobniej tak będzie”, analitycy, dziennikarze i politycy niemal na całym świecie zaczęli masowo tracić rozum i elementarną zdolność oceny rzeczywistości. A przecież każdy, kto ma choć odrobinę oleju w głowie, wie, że Donald Trump od lat mówi różne niestworzone rzeczy i ma swój charakterystyczny styl bycia.

„Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego to lektura kilku pokoleń polskiej młodzieży. Co ciekawe, opowieść o bohaterskich harcerzach do dziś należy do tych przez uczniów ulubionych.

Przedstawione w niej losy Tadeusza Zawadzkiego, Jana Bytnara i Aleksego Dawidowskiego w okupowanej Warszawie poruszają serca i współczesnych młodych ludzi. To dobry punkt wyjścia do dyskusji o szeroko rozumianych wartościach: przyjaźni, patriotyzmie, walce i poświęceniu dla ojczyzny. Poszerzyć krąg dyskusji postanowiła Kornelia Sobczak - młoda i ambitna „dr kulturoznawstwa, asystentka w Zakładzie Kultury Instytutu Kultury Polskiej, członkini Pracowni Studiów Miejskich i Zespołu Badań Pamięci o Zagładzie, autorka rozprawy doktorskiej pt. «Kamienie na szaniec Aleksandra Kamińskiego.