Chłodna głowa i strategiczne podejście
W ostatnim czasie relacje polsko-ukraińskie są mocno napięte. Dlaczego temat, który od dawna jest znany obu stronom, nagle wywołał tak silne reakcje?
Wpłynęło na to kilka rzeczy, w tym zajęcie się priorytetem wsparcia Kijowa przed najeźdźcą. Ukraiński aspekt krajowy polega na tym, że trwają tam przymiarki do tego, jak będzie wyglądać ten kraj po wojnie. Z kolei międzynarodowy dotyczy faktu, iż sporo zmieniło się w obszarze hierarchii donatorów dla Ukrainy. Polska nie odgrywa już tak ważnej roli w tym peletonie w sensie materialnym, bo oczywiście w kontekście logistycznym nadal 90% przesyłu sprzętu idzie przez nasz kraj.
Jednak eskalacja napięć miała miejsce już wcześniej: po stronie ukraińskiej próbowano przecież pogrywać czerwono-czarną flagą podczas wizyt polskich oficjeli, w sieci pojawiło się nagranie, na którym było widać dwa polskie transportery Rosomak z powiewającymi flagami UPA. Niektórzy mówią, że swoją cegiełkę mógł dołożyć również prezydent Karol Nawrocki, przekazując podczas pierwszej wizyty Wołodymyra Zełenskiego dwutomową książkę na temat zbrodni wołyńskiej.
Ale my przecież cały czas partycypujemy w kosztach obrony Ukrainy: utrzymujemy Starlinki, w ramach UE zaciągamy kolejne pożyczki, przekazujemy sprzęt.
Tutaj łatwo popaść w pewne radykalne stwierdzenie albo rozmyty relatywizm czy też uproszczony symetryzm. Ta lista gestów wspierających Ukrainę czy też samych Ukraińców w Polsce jest bardzo długa. Ale według raportu Ukraine Support Tracker Polska w ogólnym rozrachunku za lata 2022-2026 jest na 12 miejscu, chociaż w pierwszej fazie wojny była na miejscu siódmym państw wspierających, zaś w sensie stricte militarnym – na czwartym. Oczywiście możemy patrzeć na relacje Polski i Ukrainy w kontekście transakcyjnym, jak np. ...
Monika Grudzińska