Słodkie sekrety seniorów

Rozmowa z dr n. med. Małgorzatą Pabiś, specjalistą w dziedzinie pielęgniarstwa geriatrycznego z Wydziału Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.

Często słyszy się od opiekunów: „Mój tata ma zaawansowaną cukrzycę, a chowa przed nami cukierki po szufladach”. Dlaczego starsze osoby tak bardzo ciągnie do słodkiego, skoro wiedzą, że im to szkodzi?

Ochota na słodycze nie znika wraz z wiekiem, a sama świadomość choroby nie zawsze wystarcza, by zmienić wieloletnie przyzwyczajenia. Wielu seniorom łakocie kojarzą się z dzieciństwem, świętami, nagrodą, domowym ciepłem czy chwilą odpoczynku.

Często są czymś więcej niż jedzeniem – niosą wspomnienia i emocje. Znaczenie mają też czynniki biologiczne: słodki smak jest dla człowieka naturalnie atrakcyjny, a słodkie produkty mogą dawać szybką przyjemność. Senior może ponadto nie odczuwać bezpośrednich skutków podwyższonej glikemii, dlatego odległe konsekwencje choroby wydają mu się mniej istotne niż przyjemność tu i teraz.

Jeśli starsza osoba ukrywa cukierki, nie warto od razu uznawać tego za nieodpowiedzialność. Być może brakuje jej poczucia niezależności, odczuwa silną ochotę na słodkie albo ma wrażenie, że choroba odebrała jej wiele przyjemności. To sygnał, by spokojnie porozmawiać, a nie powód do zawstydzania.

 

Czy czynniki psychologiczne też mają znaczenie?

Zdecydowanie. Samotność, smutek, nuda, stres czy obniżony nastrój mogą sprawiać, że słodycze stają się łatwo dostępnym źródłem przyjemności i sposobem radzenia sobie z emocjami. ...

DY