W drodze za Mistrzem i Panem
Prośmy o łaskę wypełnienia tej misji. Jezus, odchodząc do nieba, prosił apostołów: „Idźcie na cały świat i czyńcie uczniów!”. Całym swoim życiem i nauczaniem pokazywał, że aby stać się misjonarzem, najpierw trzeba być uczniem. Aby nieść Ewangelię innym, najpierw trzeba napełnić nią swoje serce. Światu nie można dać niczego cenniejszego ponad Chrystusa. On jest i będzie światłem i nadzieją całej ziemi. Niech Jego Męka uzdalnia nas do duchowego wzrostu i przemiany własnego serca.
I – Wyrok śmierci
Jezusa skazano, bo Boga nazywał swoim Ojcem, bo mówił, że został posłany na ziemię przez Adonai. My też jesteśmy dziećmi Ojca Niebieskiego. To Boże synostwo uprawnia nas i przynagla dla mówienia o naszej tożsamości. Jesteśmy wezwani do bycia jedno z Bogiem Ojcem, Jezusem i Duchem Świętym. Głoszenie Ewangelii swoim życiem nie jest łatwe. Niesie ze sobą ryzyko odrzucenia, wyśmiania, prześladowania, a nawet śmierci. Do jakiego momentu chcesz być uczniem i wyznawcą Chrystusa? Jakiego wyroku nie przyjmiesz? Do kogo ci bliżej – do św. Jana, św. Piotra czy może… Judasza? Nie uciekaj przed pytaniami i wyrzutami sumienia. Nie umywaj rąk jak Piłat.
II – Wzięcie krzyża
Jezus nie tylko nauczał, ale każde swoje słowo wprowadzał w czyn. On pierwszy dawał przykład miłości, pokory i uniżenia. Bycie uczniem Chrystusa wiąże się z naśladowaniem Go. Sama deklaracja, że jesteś katolikiem, nie wystarczy. On mówi wyraźnie: zaprzyj się siebie i weź krzyż. Rezygnacja ze swojego „ja”, ze swojej woli, pomysłów i pragnień jest bolesna. Czy kiedykolwiek modliłeś się o umiejętność przyjęcia swoich krzyży? To modlitwa przeciwko sobie, najtrudniejsza, krusząca nas jak taran. Apostołowie dojrzewali do takiej postawy przez lata. Zgodzić się na krzyż, jaki przynosi życie, to wyraz ogromnej wiary i zawierzenia Bogu. Proś Jezusa, by uzdalniał cię do tego każdego dnia. ...
Agnieszka Wawryniuk