Tygodnik Echo Katolickie
Wydanie 36/2026 (1618)

Lubimy mieć plan. Wydaje nam się, że wiemy, co będzie dobre, którą drogą warto pójść. Układamy więc po swojemu własną przyszłość i przyszłość tych, za których czujemy się odpowiedzialni. Tymczasem życie nie zawsze respektuje nasze scenariusze. Dotyczy to zarówno wielkich spraw, jak i tych całkiem zwyczajnych. Chcemy, żeby bliska osoba wyzdrowiała, syn dostał się na wymarzone studia, a córka wybrała „dobry” zawód. Żeby życie oszczędziło nam tego, czego najbardziej się boimy. Kiedy sprawy wymykają się spod kontroli, próbujemy jeszcze mocniej trzymać się tego, co sobie wymyśliliśmy. Modlimy się, prosimy, nalegamy. Podobnie postępujemy wobec najbliższych: doradzamy, przekonujemy, czasem próbujemy przeżyć życie za nich, bo przecież „wiemy, co będzie dla nich najlepsze”. Tyle że ani Bóg, ani drugi człowiek nie są od realizowania naszych scenariuszy. O tym właśnie piszemy w tym numerze. O modlitwie, która nie daje odpowiedzi, jakiej oczekiwaliśmy, i o rodzicielskiej miłości, która łatwo może zamienić się w układanie życia według własnego pomysłu. W obu przypadkach trzeba zmierzyć się z tym samym: nie wszystko, czego bardzo chcemy, musi być tym, czego naprawdę potrzebujemy.