Tygodnik Echo Katolickie
Wydanie 5/2026 (1585)

W 40 dniu po Bożym Narodzeniu Kościół obchodzi Święto Ofiarowania Pańskiego. Maryja i Józef, posłuszni starotestamentalnemu Prawu nawiązującemu do ocalenia pierworodnych w czasach egipskiej niewoli, przynoszą Jezusa do Świątyni Jerozolimskiej, by przez ręce kapłana ofiarować Go Bogu. Nie jest to tylko formalny rytuał. Ofiarowanie Jezusa staje się wyznaniem wiary Maryi i Józefa oraz odpowiedzią na Bożą miłość. Święci Rodzice pokazują w tym geście, że prawdziwe posłuszeństwo Bogu rodzi się z głębokiej relacji serca, z totalnego zaufania nawet w obliczu piętrzących się trudności, lęków, niezrozumienia i niepewności. Od 1997 r., z inicjatywy papieża św. Jana Pawła II, Święto Ofiarowania Pańskiego przeżywane jest w całym Kościele jako Dzień Życia Konsekrowanego. To szczególny moment wdzięczności i refleksji nad darem życia całkowicie poświęconego Bogu - życia, które, niosąc nadzieję, akcentuje, że Bóg wart jest naprawdę wszystkiego. Siostry i bracia zakonni, członkowie instytutów świeckich i stowarzyszeń życia apostolskiego, a także pustelnicy, dziewice i wdowy konsekrowane na wzór Jezusa ofiarowanego w świątyni składają Bogu dar z samych siebie. Czynią to przez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, by w ciszy klasztorów, w pracy zawodowej, w posłudze chorym, ubogim i potrzebującym być znakiem nieprzemijających wartości dla świata. Dziękując Panu Bogu za dar osób konsekrowanych, dziękujmy za ich błogosławioną obecność pośród nas. W świecie pełnym niestabilności i przemijających mód ich żywe świadectwo i posługa są pewną stałą przypominającą, że życie oddane Bogu nie traci sensu, a wręcz przeciwnie - odnajduje całą jego pełnię. To osoby konsekrowane uzmysławiają nam, że prawdziwa wolność rodzi się tylko z daru z siebie, a miłość, która jest „na zawsze”, ma moc przemieniać ludzkie serca i oblicze świata.