Twarzą w twarz z jedynym Bogiem
„Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną”. Słowa krótkie, niemal surowe, jakby wyryte dłutem w kamieniu. A jednak, gdy wsłuchamy się w ich pierwotne brzmienie, odkrywamy, że nie są one zakazem, lecz objawieniem miłości Boga. Dekalog rozpoczyna się nie od normy, lecz od imienia. „Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!” (Wj 20,2-3).
Bóg nie przedstawia się jako bezosobowy Absolut, ale jako Pan, który działa w historii, wchodzi w dramat człowieka i wyprowadza go z niewoli. Najpierw jest Jego dar, potem wymaganie. Najpierw wyzwolenie, potem przymierze. Prawo samo z siebie nie daje wolności. To doświadczenie wyzwolenia sprawia, że człowiek staje się zdolny żyć według przykazań.
Dekalog należy do Objawienia Bożego i przekazuje nam słowa samego Boga (KKK 2056-2058). Słowo „Dekalog” pochodzi z greckiego określenia deka logoi – „dziesięć słów”. W samym tekście biblijnym, m.in. w Księdze Wyjścia i Powtórzonego Prawa, nie ma numeracji przykazań. Jest natomiast pamięć o wydarzeniu: wyjściu z Egiptu, przejściu przez Morze Czerwone, doświadczeniu, że Bóg interweniuje w historię. Pierwsze przykazanie nie zostało dane niewolnikom, lecz ludziom, którzy odzyskali wolność. ...
ks. Mateusz Czubak