Przyjaciele, wychowankowie oraz rodzina śp. ks. kan. Józefa Szajdy (1932-2008) zapraszają na spotkanie poświęcone kapłanowi, które odbędzie się 14 marca w Paszenkach.

Rozmowa z ks. dr. Łukaszem Celińskim, kierownikiem Referatu Liturgicznego Kurii Diecezjalnej Siedleckiej.

Trudno w jednej rozmowie wyjaśnić sens znaków liturgii eucharystycznej, ale spróbujmy. Zacznijmy od postawy. Kiedy podczas Mszy św. powinniśmy stać, kiedy siedzieć, a kiedy klęczeć? Co wyraża każda z tych postaw?

Zgodnie z przepisami liturgicznymi oraz ich adaptacją zatwierdzoną przez Episkopat Polski wierni podczas Mszy św. stoją od jej początku aż do modlitwy kolekty włącznie, czyli do rozpoczęcia liturgii słowa. Następnie wstają na śpiew przed Ewangelią i na samą Ewangelię, stoją podczas wyznania wiary oraz modlitwy wiernych.

Rozmowa z Patrykiem Bożemskim, teologiem, katolickim influencerem, ceremoniarzem, który swoją wiarą i pasją do liturgii dzieli się w internecie.

Stuknęła Ci pięćdziesiątka. Nie chodzi jednak o wiek, ale o 50 tys. obserwujących na TikToku i ponad 2,6 mln polubień. Skąd się bierze tak duża popularność? Wydaje się, że wiara, a szczególnie tematyka liturgiczna, nie interesuje przeciętnego młodego użytkownika social mediów.

Zawsze mówię, że jest to niszowy content, bo nie dość, że skierowany głównie do ludzi wierzących, to jeszcze liturgiczny. Co więcej, liturgią interesują się głównie chłopcy - chociaż jest to coraz częściej przełamywany stereotyp.

Pieśni wielkopostne wpisują się w rytm przeżywania 40 dni poprzedzających Zmartwychwstanie Pańskie.

- Warto zachęcać organistów i chóry kościelne, by sięgali do tej skarbnicy, bo pieśni na Wielki Post to jedno z największych arcydzieł literatury i muzyki kościelnej - podkreśla ks. kan. dr Piotr Paćkowski, muzykolog, proboszcz parafii św. Jana Chrzciciela w Kłoczewie. W najbardziej popularnych zbiorach pieśni liturgicznych, jak śpiewniki ks. Michała Mioduszewskiego czy ks. Jana Siedleckiego, utwory przeznaczone na Wielki Post zajmują dużo miejsca. - Śpiewy wpisują się w rytm przeżywania tego okresu, bo z jego tematyką wiążą się bardzo ściśle - zarówno w liturgii przedsoborowej, jak i współczesnej.

Trudno wyobrazić sobie Wielki Post bez nabożeństwa Drogi krzyżowej.

Ma ono swoją bogatą historię, jest zwizualizowane praktycznie w każdym kościele ikonami, obrazami, płaskorzeźbami. Zapewne jednak mało kto wie, że papież Benedykt XVI w 2007 r. zatwierdził tzw. Biblijną Drogę krzyżową. Czym różni się ona od nabożeństwa tradycyjnego? Tradycja odprawiania Drogi krzyżowej zrodziła się w Jerozolimie. Pielgrzymi odwiedzali miejsca związane z życiem, śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa praktycznie od początku, kiedy tylko stało się to możliwe. Dość wspomnieć np. odnalezienie podczas pielgrzymki przez św. Helenę drzewa Krzyża Świętego (326-328 r.).

Każdy człowiek czemuś oddaje serce. Pytanie brzmi: Komu? Pierwsze przykazanie stawia sprawę jasno - tylko Bóg może być na pierwszym miejscu, jeśli chcemy naprawdę żyć.

„Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną”. Słowa krótkie, niemal surowe, jakby wyryte dłutem w kamieniu. A jednak, gdy wsłuchamy się w ich pierwotne brzmienie, odkrywamy, że nie są one zakazem, lecz objawieniem miłości Boga. Dekalog rozpoczyna się nie od normy, lecz od imienia. „Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!” (Wj 20,2-3).

Przeczytane lektury bywają inspiracją do rozmów na temat kreatywności. W trakcie jednego ze spotkań uczestniczki zapoznawały się z techniką malowania akwarelą. Spotkania służą też wymianie doświadczeń. - Łączy nas książka - podkreślają panie.

Dyskusyjny Klub Książki (DKK) to ogólnopolska inicjatywa skupiająca ludzi kochających czytać i lubiących rozmawiać o przeczytanych lekturach. We Włodawie funkcjonują już „Pasja” i „Emeryt”. Jest klub dziecięcy, a od czerwca 2024 r. również adresowany do matek.

Dramatyczny apel wystosował z końcem lutego Stanisław Brejdygant. Gazeta Wyborcza, która mu na to larum miejsca użyczyła, przedstawia go jako „aktora, reżysera, scenarzystę, pisarza i dramaturga, rocznik 1936”.

Literacka twórczość pana Brejdyganta dała się szerokiej publiczności poznać głównie za sprawą zamieszczanych w Wyborczej w czasie ostatniej kampanii prezydenckiej elaboratów, w których w psychicznym rozedrganiu i strachu przed wyborem Karola Nawrockiego niemal dorównywał pan Brejdygant Donaldowi Tuskowi w jego (nie)sławnym wywiadzie u Bogdana Rymanowskiego.