Pragnienia

Wzajemna wrogość Żydów i Samarytan była powszechnie znana. Historia wyznaczyła bariery nie do pokonania.

Jezus udający się do Galilei złamał utarte schematy i posunął się do swoistej prowokacji. W porze największego gorąca usiadł przy studni patriarchy Jakuba, pobliskiej dumy mieszkańców Sychar, i sprowokował dialog z Samarytanką. Kanwą było pragnienie wody – początkowy pretekst do rozmowy stał się sposobem objawienia boskości Jezusa i przemiany serca Samarytanki.

Jezus doskonale znał historię kobiety. Poznał jej pogubienie, wiedział, jakie rany nosi w sobie. Nie potępił jej i nie czynił wyrzutów. Ukazał perspektywę, która stała się dla niej lekarstwem gaszącym jej ból i nieuporządkowane pragnienia. Symbolicznym przyjęciem oferty Jezusa było pozostawienie dzbana – Samarytanka przyszła do studni, by zaspokoić to, co doczesne, odeszła ujęta miłosierdziem, spełniona odnalezionym sensem i nadzieją – pojednana, pełna pokoju. Dzieląc się naturalnie swą radością, innych przyprowadziła do Źródła, do wody żywej.

Każdy z nas nosi w sobie różne pragnienia, a wśród nich potrzebę miłości, sensu, akceptacji i pokoju. Często zaspokajamy je „wodą” tego świata. Jednak tylko spotkanie z Chrystusem może wypełnić najgłębsze tęsknoty serca.

„Wielki Post (…) to okres stosowny do tego, by zajrzeć do swojego wnętrza, aby ujawnić nasze najprawdziwsze potrzeby duchowe i by w modlitwie prosić o Bożą pomoc. Przykład Samarytanki zachęca nas do mówienia w następujący sposób: «Jezu, daj mi tej wody, która ugasi moje pragnienie na wieki»” (Papież Franciszek, Anioł Pański, 23 marca 2014 r.).

Ks. dr Piotr Radzikowski