Miłość, która się nie wyczerpuje

Każdy, kto czuje się uczniem Jezusa, chce nieustannie Mu towarzyszyć, być blisko Niego, podejmować zadania, do których zaprasza człowieka. Rodzi się pragnienie, aby robić więcej i więcej. Szukamy wtedy wspólnoty, która pomaga nam wzrastać, i podejmujemy różne dzieła.

Bywa i tak, że w codziennym zabieganiu – doświadczając radości i trosk – tak jak apostołowie dostrzegamy nieoczekiwanie, że czas nagli, że jest późno, że nie damy rady zatroszczyć się o powierzonych nam ludzi. Do tego osobiste doświadczenia codziennego życia odbierają nam czasami wszystkie siły – każdego z nas dotykają przecież trudne relacje w rodzinie, w pracy, niezrozumienie we wspólnocie, problemy ze zdrowiem czy finansami.

W takich sytuacjach wydaje się, że najlepszym rozwiązaniem będzie oddalić się, poddać; przychodzi myśl, by odesłać wszystkich, aby sami zatroszczyli się o siebie…

Ale wtedy dostrzegamy Jezusa! On stoi, patrzy na nasze zmagania i lituje się… Mówi: daj Mi te twoje pięć chlebów zmagań, trosk, twoje zniechęcenie i rozczarowanie… Daj Mi wszystko czego nie umiesz, co wydaje ci się niewystarczające i ufaj Mojej miłości! Ze Mną możesz wszystko! Tylko ze Mną! To ciebie wybrałem i postawiłem w tym miejscu i w tym czasie! Ciebie powołałem do tej właśnie służby, do tych ludzi! Nie uciekaj! Nie chowaj się!

Słyszę te słowa Jezusa: „Nie odsyłajcie ich! Wy dajcie im jeść!”. I wtedy już wiem… nie jestem sam! Wtedy wołam Ducha Świętego na pomoc. Wtedy jest spojrzenie w niebo i modlitwa uwielbienia – i staje się cud!…

Jezus rozmnaża siły, daje pomysły i rozwiązania, karmi swoim słowem i Miłością…

Problemy się rozwiązują, wszystko zaczyna działać. Moje serce jest nakarmione! Moje oczy dostrzegają, że ludzie stają się bardziej życzliwi, odpowiedzialni, pomocni…

Co więcej – zostaje jeszcze kilkanaście koszy ułomków… nadziei, radości, siły, aby żyć dalej, pełniej, aby dzielić się Miłością, która się nie wyczerpuje!!!