Wojna nauczyła mnie słuchać
Ponad dwie dekady temu Ukraina stała się dla Księdza drugim domem. Czy po tylu latach posługi można powiedzieć, że bardzo dobrze zna Ksiądz kraj, w którym głosi Ewangelię?
Rozpocząłem swoją posługę 22 lata temu. Mieszkałem w różnych miejscach, spotykałem przeróżnych ludzi, stykałem się z innymi tradycjami, stylem życia, mentalnością. Każdy etap był inny, każda wspólnota czegoś mnie uczyła. Myślę więc, że mogę powiedzieć: tak, znam Ukrainę. Znam ją zarówno z czasów pokoju, jak i - niestety - obecnej wojny.
Od jej wybuchu minęło trzy i pół roku. Jak dziś z perspektywy Kijowa wygląda sytuacja?
Dramatycznie. I to nie w sensie publicystycznym, lecz egzystencjalnym. Od wielu miesięcy wisi pytanie nie o to, jaka będzie Ukraina, ale czy w ogóle będzie. Ukraińcy czują rozczarowanie – wspólnota międzynarodowa zbyt późno zrozumiała, kim jest Rosja i czym jest jej agresja. W Kijowie, gdzie teraz posługuję, żyjemy w ciągłej niepewności. W nocy ataki dronów, rakiet. Jedna z ostatnich nocy – wyjątkowo ciężki ostrzał. Nie da się spać, nie da się funkcjonować normalnie. W dzień alarmy przeciwlotnicze, znów drony. To nękanie zwykłych ludzi, terroryzm. Jeszcze kilka lat temu świat nazwałby to po imieniu. Dziś musi stosować uniki dyplomatyczne, żeby się nikomu nie narazić. Tymczasem cierpią najsłabsi: dzieci, osoby starsze, chore, ci, którzy nie mogą wyjechać. A my każdego wieczoru żegnamy się z myślą, czy rano znów się zobaczymy.
Czy kiedykolwiek pojawiła się myśl, by wyjechać?
Pokusy, takie czysto ludzkie, owszem, ale tak na poważnie nigdy o tym nie myślałem. Skoro byłem z ludźmi, kiedy było dobrze, to tym bardziej powinienem być, gdy jest trudno. Kapłaństwo to nie jest zawód, który można w trudnym czasie „zawiesić”. To bycie z człowiekiem, zwłaszcza wtedy, gdy doświadcza on lęku, straty i cierpienia. ...
Jolanta Krasnowska