Z ukłonem wobec przeszłości
Dokładnie 27 października 1633 r. Ludwik z Krasnego Krasiński herbu Ślepowron, starosta płocki, dziedzic na Adamowie, Gułowie i Gułowskiej Woli, ofiarował Braciom Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel ziemię, na której już wówczas znajdowała się drewniana kaplica wybudowana przez Hieronima Rusickiego, wcześniejszego właściciela Gułowskiej Woli. Znajdował się w niej cudowny obraz Matki Bożej przyniesiony przez pobożnego kmiecia z miejscowości Łysobyki [obecnie Jeziorzany].
Po sprowadzeniu zakonników obok kaplicy rozpoczęto budowę drewnianego klasztoru, który ukończono ok. 1653 r., zaś formalnego erygowania wspólnoty zakonnej dokonał biskup krakowski Andrzej Trzebnicki, spisując 26 września 1659 r. akt erekcyjny na zamku w Bochotnicy.
– Zasadniczym celem, jakim kierował się fundator, było stworzenie miejsca, które będzie z jednej strony oddawało chwałę Panu Bogu, a z drugiej – oddziaływało na ludzi, tzn. ewangelizowało, edukowało i cywilizowało. L. Krasińskiemu zależało na tym, by okolicznych mieszkańców wesprzeć, dźwignąć, poprawić ich byt. Był to wyraz roztropności i dalekosiężnego myślenia – podkreśla przeor wspólnoty zakonnej w Woli Gułowskiej o. Aleksander Pikor. Przypomina też, że były to tereny dość surowe, oddalone od ważnych traktów komunikacyjnych, stąd – zgodnie z przewidywaniem fundatora – ufundowanie dla zakonników klasztoru i uczynienie ich stróżami cudownego obrazu Matki Bożej, mocno wiązało ich z losem miejscowej ludności i miało wpływ na rozwój, postęp i historię Woli Gułowskiej. ...
LI