Rozmowa z dr. Damianem Jarnickim z Instytutu Nauk o Bezpieczeństwie Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu w Siedlcach.

W ostatnim czasie relacje polsko-ukraińskie są mocno napięte. Dlaczego temat, który od dawna jest znany obu stronom, nagle wywołał tak silne reakcje?

Wpłynęło na to kilka rzeczy, w tym zajęcie się priorytetem wsparcia Kijowa przed najeźdźcą. Ukraiński aspekt krajowy polega na tym, że trwają tam przymiarki do tego, jak będzie wyglądać ten kraj po wojnie. Z kolei międzynarodowy dotyczy faktu, iż sporo zmieniło się w obszarze hierarchii donatorów dla Ukrainy. Polska nie odgrywa już tak ważnej roli w tym peletonie w sensie materialnym, bo oczywiście w kontekście logistycznym nadal 90% przesyłu sprzętu idzie przez nasz kraj.

…głosi napis na pomniku ofiar zbrodni ukraińskich nacjonalistów na krakowskim cmentarzu Rakowickim.

„Cerkiew zamarła. Młodzi Ukraińcy powoli odsłaniali ten dziwny skład ostrych narzędzi - siekier i noży, bagnetów i wideł… - Nie - przeżegnała się Anna Grzybek. - Nie! Ja chyba śnię! – szeptała. A pop już unosił do góry kropidło. - Na Boga, nie! - wyrzuciła z siebie zduszonym głosem. Ale pop już święcił”. Powyższe słowa to fragment jednego z opowiadań kresowych z książki Stanisława Srokowskiego „Święcenie noży”. Opowiadań o strasznych dniach, a właściwie latach rzezi wołyńskiej. Opowiadań o strasznych dniach, a właściwie latach rzezi wołyńskiej. Choć kojarzona jest głównie z krwawą niedzielą, skoordynowanym atakiem UPA na ok. 100 polskich wsi 11 lipca 1943 r., to mordercze żniwo Ukraińców w latach 1943 – 1945 szacowane jest na od 100 do 135 tys. istnień Polaków, mieszkańców Wołynia i Galicji Wschodniej.