Tygodnik Echo Katolickie
Wydanie 29/2026 (1609)

W uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła JE ks. bp Kazimierz Gurda wydał dekret wprowadzający w diecezji siedleckiej diakonat stały. To forma służby w Kościele i dla Kościoła, która sięga czasów apostolskich. Ustanowiono go nie dla „kapłaństwa”, lecz dla „posługi”. Powszechna posługa diakonów stałych od średniowiecza zaczęła zanikać w Kościele łacińskim. Dopiero Sobór Watykański II przywrócił realnie diakonat „jako właściwy i trwały stopień hierarchiczny”. Wyświęcony diakon uczestniczy w szczególny sposób w posłaniu Chrystusa, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć. Decyzja biskupa siedleckiego jest odpowiedzią na współczesne wyzwania duszpasterskie, a zarazem przypomnieniem, że Kościół nieustannie odnawia się, sięgając do swoich korzeni i odkrywając na nowo bogactwo darów pozostawionych przez Chrystusa. Diakonat stały jest szczególnym znakiem Kościoła, który wychodzi ku człowiekowi, dostrzegając jego potrzeby duchowe i ludzkie. Jego istotą jest budowanie wspólnoty przez służbę miłosierdzia, słowa i liturgii. To powołanie przypomina wszystkim ochrzczonym, że chrześcijaństwo najpełniej wyraża się w miłości pokornej i służebnej. Więcej o diakonacie stałym, jego miejscu w życiu Kościoła oraz znaczeniu dla diecezji siedleckiej można przeczytać w rozmowie Moniki Lipińskiej z ks. dr. Łukaszem Celińskim, kierownikiem Referatu Liturgicznego Kurii Diecezjalnej Siedleckiej.