Powieść „Błogosławiona wina”, z którą - ze względu na bliskość Kodnia - większość z nas kojarzy Zofię Kossak primo voto Szczucką, secundo voto Szatkowską, stanowi jedynie niewielki fragment jej imponującego dorobku twórczego. Była kimś więcej niż znakomitą pisarką.

Była kobietą głębokiej wiary, odwagi i niezłomnych zasad. W najtrudniejszych momentach historii potrafiła pozostać wierna swoim przekonaniom. Po lekturze biografii pisarki autorstwa Czesława Ryszki „Historia i świętość” trudno nie zgodzić się ze słowami umieszczonymi na okładce: „Cóż to było za życie!”. Życiem Z. Kossak można by obdarzyć kilka osób. Autorka „Błogosławionej winy” wywiązała się ze wszystkich życiowych ról, zachowując - mimo przeciwności - siłę ducha, niezłomność charakteru i pasję pisania.

28 czerwca przy salwie honorowej symbolicznie otwarte zostało zrewitalizowane centrum Jeziorzan. Prace nad inwestycją zakończyły się kilka miesięcy temu. Uroczyste otwarcie połączono z obchodami 195 rocznicy jednej z ważniejszych w okolicy walk powstania listopadowego - bitwy pod Łysobykami.

Główne uroczystości odbyły się na zrewitalizowanym rynku. Aby uczcić ważne dla miejscowości wydarzenie i historię, stawili się m.in. reprezentanci wojska, rekonstruktorzy, przedstawiciele fundacji „Nauka i tradycja” z Łukowa, stowarzyszenia „Nadwiślańskie Urzecze”, Związku Oficerów Rezerwy RP z Lublina oraz ryckiego koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.  

Wielu rodakom wydawało się, że dwukrotnie przegrane wybory na stanowisko głowy państwa nie mogły bardziej pogrążyć Rafała Trzaskowskiego. Tymczasem po tym, jak światło dzienne ujrzała afera z młodym lekarzem milionerem z Warszawskiego Szpitala Południowego oraz specjalnym SOR-em dla VIP-ów, okazuje się, że dno nie zostało jeszcze osiągnięte. Od kilkunastu dni opinię publiczną rozpalają kolejne doniesienia o nieprawidłowościach w stołecznej placówce medycznej od podstaw zbudowanej przez samego włodarza miasta. Tak przynajmniej o ursynowskiej lecznicy - swoim dziecku - R. Trzaskowski mówił w trakcie jednej z debat podczas kampanii przed ubiegłorocznymi wyborami prezydenckimi.

35% „za”, 60% przeciw - tak wygląda sondaż Ibrisu dla Radia Zet, szeroko cytowany kilka dni temu w niemal wszystkich mediach ogólnopolskich. Polacy byli pytani, czy przyjmować Ukrainę do Unii Europejskiej. Zrobiony już po orderowej awanturze sondaż wygląda dla naszego wschodniego sąsiada zaskakująco pozytywnie. Bo patrząc na całokształt stosunków, Wołyń jest tylko jednym z wielu punktów spornych. W miarę postępów negocjacji członkowskich trudnych tematów będzie przybywać. O zaślepieniu i strzelaniu sobie przez Ukraińców w stopę sprawą UPA napisano i powiedziano już wiele. Na szczęście nie jest to kwestia wyłącznie między Polską i Ukrainą.

Krew Chrystusa przynosi nam uwolnienie, oczyszczenie, uzdrowienie i uświęcenie. Jezus nie tylko przelał ją dla naszego zbawienia. Pragnie też, byśmy korzystali z jej boskiej mocy.

W tradycji Kościoła czasem szczególnego kultu Krwi Chrystusa jest lipiec. W tym miesiącu jesteśmy zaproszeni do rozważania jej wartości. Jeśli poznamy moc Krwi Chrystusa, będziemy częściej się w niej zanurzać i ją przyzywać. Dlaczego mamy to robić? - Ponieważ Krwią Chrystusa zostaliśmy odkupieni. Po drugie, na każdej Mszy św. mamy przemienienie chleba w Ciało i wina w Krew Pańską. Jezus wybrał drogę cierpienia, kenozy i śmierci, by nas zbawić - podkreśla ks. Bogusław Witkowski ze zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa, który obecnie pełni funkcję kustosza Sanktuarium Krwi Chrystusa w Częstochowie.

„Myśmy się nie bali śmierci. Baliśmy się sposobu, w jaki umrzemy” - wspominali ci, którzy cudem ocaleli z rzezi na Wołyniu.

Zbliża się kolejna rocznica krwawej niedzieli, czyli wydarzeń na Wołyniu z 11 lipca, które stanowią kulminację ludobójstwa, jakiego na Polakach dopuścili się ukraińscy nacjonaliści. Eksterminacja trwała w latach 1943-1945 i nadal stanowi bolesną kartę w relacjach polsko-ukraińskich. Do tej pory nie przeprowadzono ekshumacji ani nie zapewniono godnego pochówku wszystkim ofiarom, mordowanym z wyjątkowym okrucieństwem i wyrachowaniem.

Piąte przykazanie kojarzy nam się najczęściej z zakazem morderstwa. Tymczasem Biblia prowadzi nas do serca, gdzie rodzą się gniew, pogarda i nienawiść.

Jezus pokazuje, że „nie zabijaj” to nie tylko zakaz odbierania życia, ale wezwanie do stawania po stronie życia wszędzie tam, gdzie jest ono zagrożone - w rodzinie, społeczeństwie i własnym sercu. „Nie zabijaj” (Wj 20,13). To przykazanie Dekalogu wydaje się proste i oczywiste. Kiedy jednak przyjrzymy się mu bliżej, zauważymy, że brakuje w nim podmiotu i dopełnienia. Nie jest powiedziane, kogo dotyczy zakaz. Dlatego przez wieki rodziły się pytania.

Rozmowa z ks. dr. Mariuszem Świdrem, postulatorem procesu beatyfikacyjnego sługi Bożego bp. Ignacego Świrskiego.

Zbliża się do końca diecezjalny etap procesu beatyfikacyjnego sługi Bożego bp. Ignacego Świrskiego. Proszę przypomnieć, na czym on polega.

Proces beatyfikacyjny rozpoczyna się najwcześniej kilka lat po śmierci, najczęściej w diecezji, gdzie kandydat na ołtarze zakończył swój ziemski żywot. Mówimy, że w przypadku świętych dzień ich śmierci na ziemi jest de facto dniem narodzin dla nieba. Bezwzględnym warunkiem rozpoczęcia takiego procesu jest tzw. fama sanctitatis, czyli opinia świętości - zarówno za życia, jak i po śmierci.

Tragiczne wydarzenia z 24 marca 1944 r. na trwałe wpisały nazwisko Ulmów do księgi bohaterów II wojny światowej, ale to nie śmierć, lecz ich piękne życie stało się testamentem.

Żyli zwyczajnie - razem, pracując, wychowując dzieci i budując dom na uboczu Markowej. W tej codzienności było widać coś prostego i prawdziwego: bliskość, zaufanie i wzajemne przywiązanie, które Józef utrwalał na rodzinnych fotografiach. Byli parą wyjątkową jak na realia tamtych czasów - małżeństwem, które połączyła miłość i wspólna codzienność, a nie tylko rozsądek czy obowiązek życia razem. Wiktoria - spokojna, cicha, wręcz introwertyczna, Józef natomiast energiczny, dusza towarzystwa, aktywny w życiu wsi i pełen pomysłów.

Parafia św. Jana Pawła II powstała 15 lat temu jako pierwsza w diecezji nosząca imię Papieża Polaka. Dziś to nie tylko miejsce modlitwy, ale przede wszystkim żywa wspólnota ludzi, którzy duchowo tworzą Kościół i razem budują kościół.

Jubileusz obchodzony w niedzielę 28 czerwca był czasem dziękczynienia za minione lata oraz spojrzenia z nadzieją na przyszłość. Centralnym punktem obchodów była Msza św. o 10.00, w której uczestniczyły wszystkie parafialne wspólnoty.