Od dwóch dekad towarzyszą lokalnym wydarzeniom, pielęgnują tradycję i przypominają o bogactwie kultury ludowej regionu.

Zespół śpiewaczy Orchowianki z Orchówka 9 maja obchodził jubileusz 20-lecia działalności, łącząc świętowanie z muzyką, wspólnym śpiewem i podziękowaniami za lata pracy na rzecz lokalnej społeczności. Od 2006 r. grupa aktywnie włącza się w życie swojej miejscowości i gminy. Orchowianki promowały ziemię włodawską m.in. podczas Regionalnego Przeglądu Piosenki i Przyśpiewki Ludowej w Rejowcu, Festiwalu „Kresowe Smaki” w Chełmie, Jarmarku Holeńskim, Przeglądzie Zespołów Śpiewaczych w Kołaczach czy Regionalnym Przeglądzie Kolęd w Cycowie.

Poczucie parafian, że dużo zawdzięczają swoim przodkom, przekłada się na troskę o kościół, o cmentarz, jak też na religijność - mówi ks. Zbigniew Grzymała, proboszcz parafii św. Bartłomieja, pytany o rangę jubileuszu 700-lecia, który korytnicka wspólnota przeżywać będzie w dniach 22-25 maja.

Korytnica należy do najstarszych miejscowości regionu południowego Podlasia i wschodniego Mazowsza. Początki parafii sięgają XIV w. Wchodziła ona w skład diecezji krakowskiej i była jedną z dziesięciu parafii funkcjonujących na ziemi garwolińskiej. W 1326 r. powstał w Korytnicy pierwszy kościół, zniszczony wskutek pożaru w 1775 r.

„Siła biblioteki - historia i pasje Danuty Giewartowskiej” to hasło konferencji, która odbyła się 15 maja w auli Mazowieckiego Samorządowego Centrum Doskonalenia Nauczycieli, kończąc obchody Ogólnopolskiego Tygodnia Bibliotek i Dnia Bibliotekarza.

Jako bibliotekarka D. Giewartowska przepracowała ponad 40 lat w Szkole Podstawowej nr 1 im. KEN, będąc dla nauczycieli mistrzem i mentorem, a dla uczniów ukochaną panią z biblioteki wprowadzającą w świat książek i wiedzy. Nie szczędziła sił na angażowanie się w wiele inicjatyw społecznych.

„Dziś prąd z wiatru kosztuje ok. 220 zł, a ten z węgla ponad 800 zł. Tę ogromną różnicę widzisz co miesiąc w swoich rachunkach. Dlatego w rządzie odblokowujemy inwestycje, które latami stały w miejscu. Budujemy wielkie farmy wiatrowe na Bałtyku i ułatwiamy stawianie wiatraków na lądzie. To nie tylko ekologia. To czysta ekonomia i stabilność dla Twojego domu i Twoich rachunków” - powiedziała moja ulubienica z uśmiechniętej brygady - sekretarz stanu w resorcie klimatu i środowiska Urszula Sara Zielińska.

Wypowiedź pani Uli - tej samej, co to niegdyś słusznie spostrzegła, że „co do zasady słońca nie ma w nocy i brakuje go zimą” - wpadła mi w ucho w tym samym czasie, gdy ze skrzynki pocztowej wyjąłem kolejny rachunek wystawiony przez mojego dostawcę energii elektrycznej.

„Sprzeda! Przehandluje Putinowi! Wystawi do wiatru! Znowu zostaniemy sami! Panowie, zdrada! Po trzykroć hańba! Cóż my teraz poczniemy?!”. Tego rodzaju okrzyki przewaliły się przez polską infosferę na wieść o tym, że Amerykanie zastanawiają się nad rotacją swoich jednostek w Polsce i zmniejszeniem obecności wojskowej w Niemczech. Znowu pojawiły się nawiązania do sojuszników z 1939 r., ktoś tam wyciągnął Jałtę… Jednym słowem - wszystko pojechało utartym schematem.

Żeby nie powiedzieć: głęboko wyżłobioną w niektórych mózgach koleiną. Nie chce mi się liczyć, który to już raz, ale od momentu rozpoczęcia drugiej prezydentury Donalda Trumpa takich apokalips, zmierzchów Zachodu i rozsypań światowego porządku mieliśmy już co najmniej kilka.

W diecezji siedleckiej przybywa czcicieli św. Szarbela. Na wspólną modlitwę zaprasza wszystkich proboszcz łukowskiej parafii NMP Matki Kościoła ks. kan. Krzysztof Stepczuk, ustanowiony diecezjalnym opiekunem grup, którym patronuje święty mnich z Libanu.

Spotkanie zaplanowane na 28 maja będzie też okazją do lepszego poznania się i do zintegrowania środowiska ludzi, którzy odkryli duchowość świętego pustelnika z Libanu. W parafii Matki Bożej Kościoła kult libańskiego mnicha rozwija się od kilku miesięcy bardzo dynamicznie. Każde nabożeństwo gromadzi mnóstwo osób, które przychodzą z własnymi intencjami, prosząc o potrzebne łaski. Droga św. Szarbela do łukowskiej parafii rozpoczęła się za sprawą emerytowanego proboszcza ks. prałata Mirosława Łubika. To on zwracał uwagę na rolę libańskiego mnicha we współczesnym Kościele i zachęcał do sprowadzenia jego relikwii.

Można robić wszystko „jak trzeba” i nigdy nie spotkać Boga żywego. To nie kryzysy najbardziej osłabiają naszą wiarę, lecz spokojne, dobrze ułożone życie bez doświadczenia wewnętrznego ognia.

Problem nie sprowadza się do tego, że wierzymy zbyt słabo, ale że próbujemy wierzyć sami. Bez Ducha Świętego wiara stopniowo zamiera, nawet jeśli jej zewnętrzne formy pozostają nienaruszone. Lubimy mieć wszystko pod kontrolą. To daje nam poczucie bezpieczeństwa. Dobrze się czujemy, gdy sumiennie wykonujemy obowiązki. Nawet życie duchowe potrafimy zaprogramować: modlitwa - wykonana, Msza - zaliczona, rekolekcje - odbyte. Wszystko jest na swoim miejscu. Tylko że Bóg nie jest projektem do zarządzania. Królestwo Boże nie rozwija się według naszych obliczeń.

Rozmowa z Piotrem Trudnowskim, ekspertem ds. społeczeństwa obywatelskiego Centrum Analiz Klubu Jagiellońskiego.

Nasz kraj zmienił się przez ostatnie lata - to nie ulega wątpliwości. Jednak czy nowa konstytucja rzeczywiście jest nam niezbędna?

Myślę, że niezbędny jest nam reset konstytucyjny. Tzn. niekoniecznie nowa konstytucja, ale poważna rewizja obecnej - w zakresie tego, co nie zadziałało i sprawiło, że jesteśmy w tym ustrojowym klinczu, w którym mamy sędziów, neosędziów, paleosędziów, sędziów Trybunału Konstytucyjnego, których jedni uznają, a drudzy nie.

Rozmowa z ks. dr. Maciejem Będzińskim, dyrektorem Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce.

200 lat temu bł. Paulina Jaricot założyła Żywy Różaniec, a kilka lat wcześniej Dzieło Rozkrzewiania Wiary. Zależało jej, by nie były to dwa odrębne dzieła. Co je łączy?

Łączy miejsce założenia, czyli Lyon we Francji, i czas, bo Dzieło Rozkrzewiania Wiary powstało w 1822 r., a Żywy Różaniec w 1826 r., wreszcie - sama założycielka, która jednoczy nas poprzez jeden charyzmat. Jest nim miłość do Kościoła, która bierze początek z miłości do Eucharystii i słowa Bożego.

Rozmowa z dr Ewą K. Czaczkowską, publicystką i autorką książki „Alicja Lenczewska. Mistyczka naszych czasów. Życie i świadectwo”.

Skąd wzięło się Pani zainteresowanie Alicją Lenczewską?

Po raz pierwszy zetknęłam się z Alicją Lenczewską w 2017 r., niedługo po publikacji jej dzienników. Przeczytałam je niemal jednym tchem, takie zrobiły na mnie wrażenie. Potem zaczęłam szukać informacji o życiu Alicji, a rok później zaproponowałam wydawnictwu, z którym współpracowałam, napisanie jej biografii. Usłyszałam jednak, że to jeszcze za wcześnie, że nie jest to postać wystarczająco znana. Ale nie zrezygnowałam zupełnie, bo napisałam o Lenczewskiej tekst, który został wydany w zbiorze „Mistyczki. Historie kobiet wybranych”.