Powstanie siedleckiego węzła kolejowego, jego wpływ na rozwój miasta oraz rolę kolejarzy w dziejach regionu przypomina wystawa „Siedlecki węzeł kolejowy”, którą otwarto 9 czerwca w Archiwum Państwowym. Na 16 planszach zgromadzono dokumenty, fotografie, pocztówki i pamiątki z lat 1866-1945.

Ekspozycja wpisuje się w obchody 200-lecia pierwszego pasażerskiego przejazdu koleją na świecie oraz 100-lecia utworzenia Polskich Kolei Państwowych. Opowiada o tym, jak rozwijał się siedlecki węzeł kolejowy i jak przez dziesięciolecia zmieniał miasto oraz jego mieszkańców.

Skąd wzięły się skrzypce w Twoim życiu i dlaczego właśnie ten instrument?

Tak naprawdę skrzypce pojawiły się w moim życiu zupełnie przypadkiem. Gdyby dwa lata temu ktoś powiedział mi, że będę na nich grać, nie uwierzyłabym. Po prostu pewnego dnia zapragnęłam spróbować czegoś nowego i napisałam do pani profesor Natalii Pomyłujko z pytaniem o lekcje. Po pozytywnym teście słuchu dzień po moich 14 urodzinach rozpoczęłam jedną z najważniejszych przygód mojego życia. Skrzypce pojawiły się w moim życiu zupełnie przypadkiem. Gdyby dwa lata temu ktoś powiedział mi, że będę na nich grać, nie uwierzyłabym. Po prostu pewnego dnia zapragnęłam spróbować czegoś nowego i napisałam do pani profesor Natalii Pomyłujko z pytaniem o lekcje. Po pozytywnym teście słuchu dzień po moich 14 urodzinach rozpoczęłam jedną z najważniejszych przygód mojego życia.

Najtrudniejszą górą, na jaką przyszło mi się wspinać, nie był żaden ośmiotysięcznik ani biegun, ale poczucie własnej wartości, zaakceptowanie siebie i polubienie siebie po wypadku - mówił J. Mela podczas 61 edycji Radzyńskich Spotkań z Podróżnikami. Jego wystąpienie było poruszającą opowieścią o pokonywaniu własnych ograniczeń, sile relacji i wdzięczności wobec ludzi spotykanych na życiowej drodze.

Wizyta gościa rozpoczęła się od odsłonięcia pamiątkowej tablicy na Skwerze Podróżników. W ten sposób J. Mela dołączył do osób uhonorowanych w tym wyjątkowym miejscu. - To dla mnie ogromny zaszczyt, że mogę znaleźć się w takim gronie - przyznał.

Marta Wojtiuk, solistka z Wyryk, wystąpi na Ogólnopolskim Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych. Podczas wojewódzkich eliminacji wykonała tradycyjną pieśń - swańkę, która zapewniła jej występ w Kazimierzu Dolnym.

Swańką zwano kiedyś niezamężną młodą dziewczynę czekającą na miłość lub swatów. To także pieśń o miłości, młodości, zalotach, a w dalszej kolejności o ślubie i weselu. Na południowym Podlasiu i Polesiu określano je również jako włodarki lub zelmany. Wiele z nich zachowało się w Wyrykach, gdzie śpiewano je od połowy Wielkiego Postu do Wielkiego Czwartku.

Muzyk, pedagog, uczestnik powstania warszawskiego i twórca szkoły muzycznej Henryk Rick-Wiśniewski został Honorowym Obywatelem Miasta Łuków. Decyzję radni podjęli jednogłośnie podczas sesji 27 maja.

Wniosek o nadanie tytułu złożył Andrzej Zdrojewski, prezes Towarzystwa Fruwającej Muchy. Petycja wpłynęła do urzędu 20 marca i została pozytywnie zaopiniowana przez komisję skarg i wniosków. - 22 kwietnia odbyło się posiedzenie. Komisja trzema głosami „za”, czyli jednogłośnie, poparła nadanie honorowego obywatelstwa H. Rickowi-Wiśniewskiemu - mówił przewodniczący komisji skarg, wniosków i petycji Grzegorz Gomoła.

Ryki mają swoje tajemnice, duchy, romanse i historie przekazywane przez pokolenia. Teraz po raz pierwszy zostały spisane. „Legendy ryckie” Małgorzaty Łuszkiewicz to zbiór opowieści, w których lokalne podania splatają się z historią miasta i jego mieszkańców.

Długo wyczekiwana na lokalnym rynku publikacja powstała z inicjatywy dyrektor Centrum Kultury i Sportu w Rykach Donaty Łukasiak oraz samej autorki. - Był listopadowy wieczór przed dwoma laty, gdy podczas rozmowy z panią dyrektor pojawiła się propozycja stworzenia takiej książki. Sama również nosiłam te legendy w sercu, lecz początkowo nie zamierzałam ubierać ich w słowa - przyznaje M. Łuszkiewicz.

Pisarze, poeci i tłumacze z kilku krajów spotkali się nad Bugiem, by rozmawiać o kulturze, pamięci i roli literatury we współczesnym świecie. Międzynarodowy Trójstyk Literacki  we Włodawie po raz kolejny stał się miejscem dialogu ponad językami i granicami.

Ósma edycja wydarzenia zgromadziła twórców z Polski, Ukrainy, Białorusi i Litwy. Organizatorami byli lubelski oddział Związku Literatów Polskich, miasto Włodawa oraz burmistrz Wiesław Muszyński. W przedsięwzięcie włączyła się również Miejska Biblioteka Publiczna wraz z Włodawskim Domem Kultury. - Literatura zostawia trwały ślad czasu, ludzi i emocji. To ona przenosi kulturę do kolejnych pokoleń - podkreślała Agnieszka Monika Polak, prezes lubelskiego oddziału ZLP.

Przez lata opowiadał bajki swoim dzieciom, potem wnukowi. Młodzi słuchacze nigdy nie mieli dość jego historii.

Pomysłami sypał jak z rękawa. Wreszcie, za namową rodziny, spisał je i wydał zbiór bajek - początkowo tylko dla najbliższych. 8 maja zaprezentował swoją twórczość czytelnikom Gminnej Biblioteki Publicznej w Wysokim. Janusz Panasiuk, to mieszkaniec Halas, emerytowany policjant i absolwent prawa. W młodości pochłaniał książki nałogowo, a opowiadanie bajek dzieciom było dla niego prawdziwą przyjemnością. Niedawno wydał książkę pt. „Bajki Dziadka Janusza”, w której znalazło się 48 niezwykłych historii. O publikacji wiedzieli początkowo jedynie najbliżsi.

Od dwóch dekad towarzyszą lokalnym wydarzeniom, pielęgnują tradycję i przypominają o bogactwie kultury ludowej regionu.

Zespół śpiewaczy Orchowianki z Orchówka 9 maja obchodził jubileusz 20-lecia działalności, łącząc świętowanie z muzyką, wspólnym śpiewem i podziękowaniami za lata pracy na rzecz lokalnej społeczności. Od 2006 r. grupa aktywnie włącza się w życie swojej miejscowości i gminy. Orchowianki promowały ziemię włodawską m.in. podczas Regionalnego Przeglądu Piosenki i Przyśpiewki Ludowej w Rejowcu, Festiwalu „Kresowe Smaki” w Chełmie, Jarmarku Holeńskim, Przeglądzie Zespołów Śpiewaczych w Kołaczach czy Regionalnym Przeglądzie Kolęd w Cycowie.

Przywracanie pamięci o Ludomirze Benedyktowiczu trwa. To postać, która zaskakuje, fascynuje i inspiruje kolejne pokolenia - także dziś ma nam wiele do przekazania.

Przyznawana od 1987 r. nagroda jego imienia jest prestiżowym wyróżnieniem za wybitną działalność artystyczną, naukową, literacką i społeczną na rzecz Podlasia oraz wschodniego Mazowsza. I słusznie, bo niewiele osób pochodzących z tego regionu zapisało się tak pięknie na kartach historii. O malarzu, który miał nigdy nie malować, przypomina wystawa „Ludomir Benedyktowicz. 100-lecie śmierci” prezentowana w Muzeum Regionalnym im. Mieczysława Asłanowicza w Siedlcach.