Pełniący obecnie funkcję szefa polskiego rządu Donald Tusk zapowiedział, że na 100 urodziny Tadeusza Mazowieckiego tuż przed gmachem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów stanie pomnik pierwszego premiera „wolnej Polski”, zaś 4 czerwca przyszłego roku u jego stóp przedefiluje wielki „Marsz Patriotów”.

Starszym czytelnikom premier Mazowiecki kojarzy się wyłącznie z tzw. grubą kreską, omdleniem na mównicy sejmowej oraz postacią żółwia z emitowanego na początku lat 90 ubiegłego stulecia telewizyjnego programu satyrycznego „Polskie ZOO”. Z kolei 4 czerwca 1989 r. dla wielu nie jest, jak powiedziała niegdyś znana aktorka, „dniem, w którym skończył się w Polsce komunizm”, ale dniem, w którym komunizm bezboleśnie spadł na cztery łapy.

Splecione dłonie, przytulające się kobiety, przenikające się serca - wszystko w miksie biało-czerwonych i żółto-niebieskich barw. Eksperckie artykuły: stwórzmy federację, a przynajmniej zapiszmy Ukrainę do Grupy Wyszechradzkiej i Inicjatywy Trójmorza.

Powstanie słowiański blok równoważący w UE siłę Niemiec i Francji. Tak to u nas wyglądało zaraz po agresji Rosji na Ukrainę. Teraz nie ma po tym śladu. Po tym, jak prezydent Ukrainy postanowił demonstracyjnie uhonorować zbrodniarzy z UPA, a prezydent Polski zaczął głośno rozważać odpowiedź, konflikt zszedł na poziom zwykłych zjadaczy chleba.

Bł. ks. Jerzy Popiełuszko znany jest na całym świecie. Rośnie grono jego czcicieli na Syberii, Wybrzeżu Kości Słoniowej czy we Francji. Kult szerzą osoby, które los zetknął z polskim błogosławionym, jak też te, w których życiu nadzwyczajnie on zainterweniował.

Przygotowując książkę „Nowe cuda bł. ks. Jerzego Popiełuszki”, Milena Kindziuk sięgnęła po historie ludzi, którzy w najbardziej dramatycznych momentach życia doświadczyli łaski za wstawiennictwem ks. J. Popiełuszki. Kilkanaście zaprezentowanych opowieści to dowód na to, jaką moc ma ten skromny, cichy kapłan.

Msza św. nie jest jedynie religijnym obrzędem ani pamiątką Ostatniej Wieczerzy. Jest źródłem życia Kościoła i miejscem, w którym Chrystus nadal karmi nas swoją miłością. W świecie pełnym samotności, lęku i duchowego zmęczenia Jezus pozostaje z nami ukryty w prostocie chleba. Każda Komunia św. przypomina nam, że Bóg pragnie mieszkać w naszym sercu.

Żyjemy szybko, intensywnie i ciągle brakuje nam czasu. Współczesny świat nauczył nas natychmiastowych odpowiedzi, zakupów, informacji, emocji. Możemy zamówić jedzenie jednym kliknięciem aplikacji, rozmawiać z drugim końcem świata w kilka sekund i niemal bez wysiłku zaspokajać coraz więcej potrzeb. Im więcej mamy możliwości, tym wyraźniej odczuwamy w sobie trudny do nazwania niepokój. Bo coraz częściej mylimy potrzeby z pragnieniami.

W czerwcu szczególnie mocno wybrzmiewa wezwanie do adoracji Najświętszego Sakramentu. Niedawno obchodzone uroczystości Bożego Ciała i Najświętszego Serca Pana Jezusa kierują nasz wzrok ku białej Hostii, w której zawarta jest największa miłosna historia wszech czasów. Tak o obecności Chrystusa w konsekrowanym chlebie mówił abp Fulton Sheen.

Owo przekonanie czerpał z codziennej adoracji. Dlaczego uważał, że warto trwać przed Jezusem Eucharystycznym? „Ponieważ w naszym zabieganym życiu potrzeba sporo czasu, by strząsnąć z siebie «demony południa», doczesne troski, które przyczepiają się do naszej duszy niczym pył i przysłaniają nam obecność Boga. Te codzienne problemy i troski sprawiają, że nasze oczy są jakby «na uwięzi», tak że nie możemy Go rozpoznać.

Szymek Kowalczyk walczy ze śmiertelną chorobą. Dystrofia mięśniowa Duchenne’a, czyli zanik mięśni, każdego dnia odbiera chłopcu cząstkę sprawności. Codzienna rehabilitacja to za mało, a ratunkiem jest najdroższy lek świata. Trwa wyścig z czasem, jednak to niejedyna przeszkoda, jaką musi pokonać pięciolatek.

- Chcę być Pelo - mówi niewyraźnie z powodu wady wymowy, co w jego ustach znaczy: chcę być duży jak Spider-Man. W marzeniach porównuje siebie do bohatera o nadludzkiej sile i sprawności. Marzenia drobnego i wrażliwego chłopca o pięknych ciemnych, ale smutnych oczach weryfikuje jednak życie. Od początku to istny bieg z przeszkodami.

Odnoszę wrażenie, że jako Kościół w Polsce zbyt mocno skupiliśmy się na zachowywaniu tego, co mamy, a zapomnieliśmy o rozwoju. Staramy się utrzymać dotychczasowe statystyki, nie zatracić tradycji przez małe „t” i brak w nas często ewangelicznego zapału, aby iść głosić na krańce świata, także wtedy, gdy owym krańcem jest osoba obok mnie.

Jakiś czas temu arcybiskup warszawski Adrian Galbas mówił o swoim mieście, że jest terenem misyjnym, bo jedynie 15% mieszkańców stolicy uczęszcza do kościoła. Chociaż statystki na terenie naszej diecezji są bardziej łaskawe, i do nas dociera fala laicyzacji. Poza tym nie chodzi o to, żeby utrzymać, ale rozwijać. Potrzebujemy na nowo poczuć smak Ewangelii i dzielić się nim z innymi - prosto, w codzienności.

Czy ci, którzy przybywają tu z bardzo dalekich miejsc, czują gorącość Bożej miłości? Czy odbierają ją jako wezwanie do ekspiacji i nawrócenia? - pytał biskup drohiczyński Piotr Sawczuk w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, podczas oficjalnego podniesienia kościoła parafialnego w Milejczycach do rangi sanktuarium.

Uroczystości w Milejczycach zorganizowane w piątek 12 czerwca zgromadziły wiernych nie tylko z diecezji drohiczyńskiej, ale całej Polski - szacuje się, że wzięło w nich udział ok. 7 tys. osób. Kolejne tysiące łączyły się duchowo za pośrednictwem transmisji telewizyjnych, radiowych i internetowych. Od 17.00 trwało modlitewne oczekiwanie, najpierw modlono się na Różańcu, później wsłuchiwano się w słowa ks. dr. Zenona Czumaja, dyrektora Muzeum Diecezjalnego w Drohiczynie, który przybliżał historię sanktuarium.

W piątek 12 czerwca bp Kazimierz Gurda dokonał poświęcenia kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dębowej Kłodzie. Dla lokalnej wspólnoty wiernych to historyczny moment, stanowiący zwieńczenie wielu zabiegów o powołanie parafii i budowę świątyni.

Już 29 października 1931 r. biskup podlaski Henryk Przeździecki wydał dekret o erygowaniu parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. Mieszkańcy okolicznych wsi liczyli, że dzięki temu zakończą się uciążliwe dojazdy do oddalonego o około 10 km Parczewa. Mimo formalnego powołania parafii nie udało się jednak zorganizować jej działalności ani wznieść świątyni. Przełom nastąpił dopiero pół wieku później.

W sobotę 13 czerwca święcenia prezbiteratu przyjęło trzech diakonów: Karol Borkowski z parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Starym Opolu, Łukasz Łącki z parafii św. Michała Archanioła w Witorożu i Maciej Szcześniak z parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Krzymoszach.

Mszy św. przewodniczył bp Kazimierz Gurda. Eucharystię koncelebrowali m.in.: rektor Wyższego Seminarium Diecezji Siedleckiej ks. kan. Andrzej Karwowski, ojciec duchowny alumnów ks. Maciej Majek, profesorowie WSD, liczni księża diecezjalni, w tym proboszczowie parafii, z których pochodzą nowo wyświęceni kapłani. W Eucharystii uczestniczyły ich rodziny i znajomi.