23 października 2018 r. Imieniny obchodzą: Marleny, Edwarda, Seweryna

Pogoda: Siedlce

Numer 42
18-24 października 2018r.

menu

NEWS

Nerwy paraliżują myśli, sprawiają, że czujemy się jak w pułapce. Jak opanować stres? Podpowiedź znajdą Państwo w najnowszym numerze ECHA!

STRONA GŁÓWNA



Archiwum jedynek
Pobierz pełne wydanie

Komentarze

 
 

Felieton

20 grudnia 2017 r.

Nieważny


fot. PIXABAY.COM

Zdrapuję złoto. Zbyt mocno oblepiliśmy nim Dzień Narodzenia. Nawet żłób w stajni przemieniliśmy w tron dla Wszechmocnego, a raczej niepachnący oddech zwierząt - w nawiew perfumy. Teologicznie poprawnie uczyniliśmy z Betlejem pępek tamtego świata, sądząc, że oni myśleli jak my.

A przecież nawet Herod w swojej fanatycznej zawiści nie pomyślał o nim w pierwszym przypływie knowań nad zagładą. I jeszcze musiał matematycznie obliczać czas Narodzenia z dokładnością do dwóch lat. Dla niego, dla rzymskich władców, greckich myślicieli, babilońskich magów, nomadzkich plemion i dla samego Izraela pole pod Betlejem to była ziemia nieważna. I Narodzone też było nieważne. A może… boję się pociągnąć tę myśl… czy tylko było… a może nadal jest? Zdrapuję więc złoto, miraż teologicznej poprawności i uciszacz sumienia. Muszę dotrzeć do samego rdzenia jak najbardziej żywego ludzkiego ciała, wyczuć puls krwi, tętno serca, spazm oddechu, łapczywość uczucia, błysk myśli choćby w powijakach… Czy uda mi się zdrapać złoto?

Bo nie do końca wiem, jak wyłuskać Człowieka spod zwałów złota. Znam definicje, umiem określać skład chemiczny i matematycznie przeprowadzać eksperymenty biologiczne. Myśli wytresowane w teologicznych formułach, wsparte o fundamenty filozofii, socjologicznie uzasadnione przemyślenia - całe to instrumentarium sypie się w proch, gdy chcę dotknąć żywego ciała i prostej egzystencji. Najprościej byłoby, stojąc przed Człowiekiem, po prostu poprosić: „Powiedz mi swoją historię!” „Powiedz!” - od tego zaczyna się poznawanie. Na początku bowiem było Słowo - nośnik styku obiektywnego z subiektywnym. Zetknięcie dwóch światów razem stanowiących znak nieskończoności. Pojawia się często we mnie pytanie: Czemuż imię Słowa wybrał, by światu się nim przedstawić? Za tamtych czasów mity ładniejsze i przyjemniejsze były dla ucha i rozumu. A jednak Słowo… Być może właśnie w ten sposób ukazać chciał potem naszą egzystencję, ludzkie życie krwią i myślą pulsujące. Skrawek materii napełniony tchnieniem życia, nad którym jedynym pochylił się z troską, by przez ludzkie serce docierać do świata. Złoto trzeba zedrzeć, by ten zamysł zobaczyć. Człowiek, jedyne stworzenie, którego On chciał, którego nie uczynił dla własnej chwały czy interesu, jeno tylko po to, by istniało. Swoista brama nieba, przez którą świat może wejść w nieskończoność i przez którą nieskończoność może wypływać na świat. Słowo - dwie części monety, awers pełen materii i rewers niebiańsko uczyniony. Drugie imię człowieczeństwa. Lecz o jednym jeszcze pamiętać trzeba. Gdy słowo wypowiadasz, wcześniej czy później usłyszysz echo - odbicie słowa i zwierciadło wnętrza. Czy Słowo ma swoje Echo? Tak, jest nim Prawda. Ona jest także echem Człowieczeństwa. Bez prawdy człowieczeństwo nie istnieje. My często tworzymy karykatury - ideologie, które w kawałki dzielą Prawdę-Człowieczeństwo i tworzą potwory, dziwolągi i maszkary, miast kontemplować to, co w Łonie Ojca się poczęło. Tylko Słowo-Prawda-Człowieczeństwo jest naszą miarą.

 

Gniewu dzień

Złoto trzeba zedrzeć. Umililiśmy sobie czas Narodzenia. Nie dlatego, żeśmy nie byli w stanie pojąć zamysłu Słowa, lecz dlatego, że w Nie-Prawdzie nam dobrze. Stworzyliśmy z tego Słowa naszą ideologię, co każde nasze świństwo tłumaczy. A zwłaszcza uzłocenie Prawdy na nasz obraz i podobieństwo. Zabiliśmy dechami ową bramę w nas, co wieczność w obie strony prowadziła. Na niej wyrysowaliśmy obraz naszej Bestii, domowo wyhodowanej. Bo jak zrozumieć, że szalbierz o uczciwości peany układa? Jak zrozumieć, gdy widzisz złodzieja w szatę niewinności udrapowanego? Jak pojąć, że zboczeniec o niepokalaności gada jak płyta gramofonowa? Jak pojąć wygodę mieszkanka i papuci ułożonego żywota, gdy ponoć Ono nie ma gdzie głowy skłonić? Jak tłumaczyć, gdy z Boga ideę zrobiliśmy, dowolnie obrabianą? Jak wytłumaczyć, gdy Prawdę w mniemania obróciliśmy? Złoto drzeć trzeba, choćby spod niego z ciała żywego krew trysnąć miała. Krew zawsze jest bez światłocienia. Choćbyśmy kolędami chcieli ukołysać Słowo, to jednak ciszę naszą wymuskaną przetnie wcześniej czy później jak sztylet naostrzony płacz Prawdy. To nie łkanie dziecięcia z zimna tulącego się do matki. To łkanie Prawdy nad naszym losem. Losem ludzi, którzy Nie-Prawdzie rękę podali, jak cieplutką dłoń współmiłośnikowi. Dzień Betlejem to dzień sądu, gniewu i odpłaty. Nie trzeba czekać na koniec czasów. On się tam już dokonał. Gdy Prawdziwy Człowiek pojawił się wśród nas. Teraz wiem, czemu Jan nie czuł się godny odwiązać rzemienia u Jego obuwia. W jednej chwili dokonał doskonałego osądu nas, którzy żyjemy w cieniu dwóch tysięcy lat od tamtego czasu. Spojrzenia Dziecięcia nie może wytrzymać żaden piewca konszachtów z Nie-Prawdą. W oczach Prawdziwego Człowieka ponownie przebiła wieczność.

 

Zdradzone dzieciństwo

A jednak ciągle jest Nieważny. Upudrowane złotem, sloganami i metaforami Dziecię spychane jest na bok, by nie szkodziło swoim wzrokiem. Jak pupilki - zwierzaczki gładzimy po główkach nasze świństwa, ideologie i tłumaczenia nasączone teologiczno-filozoficznym sosem. Czujemy się dobrze w tym, co uczyniliśmy. I mimo tamtego Betlejem nadal zabijamy dechami bramę niebios, malując na niej wizerunek naszej Bestii. Zdradzone dzieciństwo Słowa-Prawdy-Człowieczeństwa. I ciągle składamy sobie życzenia, by było tak, jak dotąd. Obliczamy na Herodowy wzór lata, które upłynęły od Dnia Narodzin, skrzymy się w złocie jak cezar oczekujący władztwa nad całym światem, układamy horoskopy własnych mrzonek i łańcuchy wzorowe w ideologicznym widzie. Prawda ciągle łka na polu za miastem. Bóg wspominający Dzień Stworzenia.

Ks. Jacek Świątek

Powrót

Aktualności

Więcej artykułów z tej kategorii »

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

FOTOGALERIA

Otwarcie Siedleckiego Centrum Onkologii


Mazowiecki Szpital Wojewódzki im. św. Jana Pawła II w Siedlcach wzbogacił się o nowoczesny ośrodek onkologiczny. Siedleckie Centrum Onkologii (SCO) to jedyny tego typu ośrodek w północno-wschodniej części województwa mazowieckiego. Inwestycja kosztowała ponad 112 mln zł. [fot. JAG]

FOTOGALERIA

IV Ogólnopolski Szczyt Gospodarczy


W dniach 18-19 października w gmachu Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach odbył się Ogólnopolski Szczyt Gospodarczy OSG 2018 pod hasłem: „Państwo - Gospodarka - Bezpieczeństwo: Filary polskiej gospodarki przyszłości”. [fot. K. Ochnio]

PATRONAT "ECHO"


Rok o. Pio
Dwa okrągłe jubileusze: 100 lat od otrzymania stygmatów i 50 lat od przejścia do domu Ojca - ten rok z pewnością będzie należał do św. o. Pio.
więcej »
Przed Orszakiem św. Mikołaja
„Aby podobać się Bogu i ludziom - św. Mikołaj i św. Stanisław Kostka w oczach dzieci i młodzieży” - to hasło ogólnopolskiego konkursu literacko-plastycznego ogłoszonego przez parafię pw. św. Mikołaja w Lublinie.
więcej »
Festiwal filmowy
25 października, o 10.00, w sali NoveKino Merkury przy ul. Brzeskiej w Białej Podlaskiej odbędzie się gala VII Festiwalu Filmowego Twórczości Osób Niepełnosprawnych.
więcej »
Wieczór pod znakiem muzyki
W niedzielę 28 października miłośnicy organów Wagnera będą mogli wysłuchać kolejnego koncertu na tym zabytkowym instrumencie.
więcej »
Biesiada Mazowiecko-Podlaska na Mazowszu
To nazwa konkursu kulinarnego, który ogłosiło Stowarzyszenie „Naszym Dzieciom” w partnerstwie z Miejsko-Gminnym Ośrodkiem Kultury w Mordach. Mogą wziąć w nim udział wszyscy mieszkańcy Mazowsza.
więcej »
 

POLECAMY


Dzielimy się słowem
Za kilka miesięcy odbędzie się setne Nocne Czuwanie Młodych. Z tej okazji organizatorzy przygotowują specjalną książkę.
więcej »
Papiestwo było mu pisane?
W tym roku mija 40 lat od wyboru Karola Wojtyły na papieża. Czego nie wiemy o kulisach konklawe, które dało światu Jana Pawła II? Dlaczego kardynał z Krakowa został wybrany akurat w 1978 r.?
więcej »
 

SONDA

 

Różaniec w moim życiu...

to modlitwa, która dodaje mi sił

jest wyrazem dziecięcej ufności we wstawiennictwo Maryi

to modlitwa, bez której nie wyobrażam już sobie życia

jest sposobem na przedstawianie Bogu próśb i podziękowań

piękno i sens tej modlitwy odkrywam każdego dnia



LITURGIA SŁOWA


Wtorek
Czytania:
;
Ewangelia:


Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

PROMOCJA

 

 
statystyka

NASI PARTNERZY

Copyright 2008 Echo Katolickie

Realizacja KREATOR